หลายครอบครัวเห็นว่าผู้สูงอายุหลับสบายตอนบ่ายก็ปล่อยให้หลับต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยความหวังดีว่าอยากให้พักเต็มที่ ทั้งที่จริงแล้วการงีบที่ยาวเกินหนึ่งชั่วโมงจะดึงความง่วงสะสมที่ควรมีไว้ใช้ตอนกลางคืนออกไปมาก ทำให้คืนนั้นหลับยากขึ้นและอาจตื่นกลางดึกถี่ขึ้น กลายเป็นวงจรที่ยิ่งนอนกลางคืนแย่ก็ยิ่งต้องงีบกลางวันชดเชย

ทางแก้ไม่ใช่การห้ามงีบ แต่คือการตั้งเวลาปลุกทุกครั้ง แม้จะดูเหมือนขัดใจในตอนนั้น เพราะผลลัพธ์ระยะยาวคือคุณภาพการนอนกลางคืนที่ดีขึ้นจริง

เก้าอี้โยก โซฟานุ่มลึก หรือเก้าอี้ผ้าใบข้างหน้าต่างเป็นจุดยอดนิยมสำหรับงีบ แต่หลายจุดอยู่ใกล้บันได มีพื้นต่างระดับ หรือดันตัวลุกยากเมื่อขาไม่มีแรงหลังตื่น จุดที่ผู้ดูแลมักพลาดคือไม่ได้มองจากมุมของคนที่เพิ่งตื่นงัวเงียและอาจมึนหัวจากความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า ว่าจะเดินจากจุดนั้นไปห้องน้ำอย่างไรอย่างปลอดภัย

การเลือกที่งีบควรพิจารณาเส้นทางเดินหลังตื่นเป็นหลัก ไม่ใช่แค่ความนุ่มสบายของเบาะ

เมื่อผู้สูงอายุเริ่มง่วงกลางวันมากขึ้น ครอบครัวจำนวนมากคิดทันทีว่าเป็นเรื่องปกติของวัยที่มากขึ้น ทั้งที่ในความเป็นจริงอาการนี้อาจมาจากการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน ยาบางตัวที่เพิ่งเริ่มหรือเพิ่งปรับขนาดโดยแพทย์อาจมีฤทธิ์ข้างเคียงทำให้ง่วงมากขึ้นกว่าที่คาด การด่วนสรุปว่าเป็นเรื่องอายุโดยไม่ทบทวนรายการยาจึงเป็นความผิดพลาดที่พบบ่อย

ความผิดพลาดในระดับเดียวกันคือไม่แยกว่าอาการง่วงนี้เกิดขึ้นค่อยเป็นค่อยไปหลายเดือนหรือเปลี่ยนเร็วภายในไม่กี่สัปดาห์ ซึ่งสองแบบนี้ต้องการการดูแลที่ต่างกันมาก

อีกด้านหนึ่งของความผิดพลาดคือการห้ามงีบโดยสิ้นเชิง ปลุกทุกครั้งที่เห็นหลับตา ด้วยความเชื่อว่าจะทำให้นอนกลางคืนดีขึ้น วิธีนี้อาจทำให้ผู้สูงอายุอ่อนเพลียมากเกินไปในช่วงบ่ายจนหงุดหงิดง่าย เสี่ยงหกล้มเพราะร่างกายล้า หรือไม่มีแรงทำกิจวัตรตอนเย็น

ความเข้าใจผิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคือคิดว่าการนอนหลับต้องเกิดขึ้นเป็นก้อนเดียวตอนกลางคืนเท่านั้นจึงจะเรียกว่าปกติ ทั้งที่ในความเป็นจริง รูปแบบการนอนของผู้สูงอายุจำนวนมากเปลี่ยนเป็นแบบกระจายตัวมากกว่าคนวัยหนุ่มสาว การยอมรับความจริงข้อนี้ช่วยลดความกังวลของทั้งผู้สูงอายุเองและผู้ดูแลได้มาก

ทางที่สมดุลกว่าคือปล่อยให้งีบสั้น ๆ ตามเวลาที่ตั้งไว้ ไม่ใช่ห้ามทั้งหมดหรือปล่อยไม่จำกัดเลย