คนส่วนใหญ่เมื่อถูกถามว่าคืนที่แล้วนอนกี่ชั่วโมง มักตอบจากความรู้สึกโดยรวมมากกว่าตัวเลขจริง ยิ่งผู้สูงอายุที่มีการนอนกระจัดกระจายหลายช่วงในคืนเดียว การประเมินด้วยความจำอย่างเดียวจึงมีโอกาสคลาดเคลื่อนสูง ทำให้แพทย์ได้ข้อมูลที่ไม่ตรงกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

การจดบันทึกแบบวันต่อวันช่วยลดปัญหานี้ เพราะเป็นการบันทึก ณ ช่วงเวลาใกล้เคียงกับเหตุการณ์จริง ไม่ใช่การนึกย้อนหลังหลายวันซึ่งมักถูกปรุงแต่งด้วยความรู้สึกของวันที่ถูกถาม

บันทึกที่มีประโยชน์ต่อการวินิจฉัยไม่จำเป็นต้องซับซ้อน แต่ควรครอบคลุมข้อมูลที่ช่วยแยกสาเหตุได้ เช่น เวลาที่เข้านอนจริง ไม่ใช่เวลาที่เข้าห้องนอน จำนวนครั้งที่ตื่นกลางดึกและเหตุผล เช่น ปวดปัสสาวะหรือปวดข้อ และความรู้สึกตอนตื่นเช้าว่าสดชื่นหรืออ่อนเพลีย

ควรจดเรื่องกิจวัตรประจำวันที่อาจเกี่ยวข้องด้วย เช่น เวลากินยา เวลาดื่มกาแฟหรือชา และกิจกรรมออกกำลังกายในวันนั้น เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนส่งผลต่อคุณภาพการนอนกลางคืนทั้งสิ้น

เมื่อทบทวนบันทึกย้อนหลัง หากพบว่ามีการหยุดหายใจหรือสำลักกลางดึกที่คนนอนข้าง ๆ สังเกตเห็น ร่วมกับง่วงมากผิดปกติตอนกลางวัน นี่อาจเป็นสัญญาณของภาวะหยุดหายใจขณะหลับที่ต้องได้รับการประเมินจากแพทย์ ไม่ใช่ปัญหาการนอนทั่วไปที่ปรับพฤติกรรมแล้วจะหายเอง

อีกรูปแบบที่ควรสังเกตคือถ้าผู้สูงอายุตื่นกลางดึกแล้วดูสับสน จำสถานที่หรือเวลาไม่ได้ชั่วขณะ ต้องแยกให้ออกว่าเป็นอาการงัวเงียธรรมดาหรือภาวะสับสนเฉียบพลันที่เปลี่ยนแปลงเร็วและต้องรีบประเมิน เพราะสองอย่างนี้มีความเร่งด่วนต่างกันมาก การจดเวลาที่เกิดอาการและระยะเวลาที่กลับเป็นปกติจะช่วยแพทย์แยกแยะได้แม่นยำขึ้น

ปัญหาการนอนของผู้สูงอายุมักไม่ได้แยกขาดจากชีวิตช่วงกลางวัน การจดว่าวันนั้นได้ออกไปเดินหรือทำกิจกรรมนอกบ้านหรือไม่ กินอาหารมื้อเย็นเวลาใด และดื่มน้ำมากน้อยแค่ไหนในช่วงเย็น ล้วนช่วยให้เห็นภาพครบถ้วนขึ้นว่าอะไรส่งผลต่อการนอนคืนนั้นบ้าง แทนที่จะมองแยกเฉพาะช่วงกลางคืนอย่างเดียว

ครอบครัวที่ทำได้ดีมักจดควบคู่ไปกับตารางกิจวัตรประจำวันที่มีอยู่แล้ว เช่น ตารางกินยาหรือตารางออกกำลังกาย ทำให้ไม่ต้องเริ่มระบบใหม่ทั้งหมด และมีโอกาสจดต่อเนื่องได้นานกว่า