ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยที่สุดคือคิดว่าตราบใดที่ผู้สูงอายุกินข้าวจนอิ่มทุกมื้อ ร่างกายก็ได้สารอาหารครบแล้ว แต่ในความเป็นจริง มื้ออาหารไทยหลายมื้อเต็มไปด้วยข้าวและผัก ซึ่งให้พลังงานและใยอาหารแต่ให้โปรตีนน้อยมาก การอิ่มท้องจึงไม่ได้แปลว่ากล้ามเนื้อจะได้วัตถุดิบไปซ่อมแซมตัวเองอย่างเพียงพอ

ข้อผิดพลาดที่สองที่เชื่อมโยงกันคือการรวบโปรตีนทั้งหมดไว้ในมื้อเดียว มักเป็นมื้อเย็นที่มีคนทั้งบ้านพร้อมกินพร้อมกัน ทำให้มื้อเช้าและมื้อกลางวันแทบไม่มีโปรตีนเลย ร่างกายผู้สูงอายุใช้โปรตีนจากมื้อหนึ่ง ๆ เพื่อสร้างกล้ามเนื้อได้จำกัดกว่าคนหนุ่มสาว การได้โปรตีนก้อนใหญ่มื้อเดียวจึงไม่เท่ากับได้ผลลัพธ์เท่าการกระจายให้มีในทุกมื้อ

หลายครอบครัวยังเชื่อความเข้าใจเก่าว่าผู้สูงอายุควรงดไข่แดงหรือลดเนื้อสัตว์เพราะกลัวไขมันและคอเลสเตอรอล ทั้งที่ในผู้สูงอายุที่ไม่มีข้อจำกัดเฉพาะโรค การขาดโปรตีนมักเป็นปัญหาที่พบและเร่งด่วนกว่าการกินไข่วันละฟอง สิ่งที่ควรทำคือปรึกษาแพทย์เกี่ยวกับข้อจำกัดเฉพาะบุคคล แทนที่จะงดอาหารกลุ่มโปรตีนทั้งหมดเองตามความเชื่อทั่วไป

ข้อผิดพลาดที่สี่เกิดขึ้นเมื่อผู้สูงอายุเริ่มเคี้ยวลำบาก ครอบครัวมักตัดเนื้อสัตว์ออกจากจานทันทีเพราะกลัวสำลักหรือกลัวผู้สูงอายุปฏิเสธอาหาร ทั้งที่ทางออกที่ปลอดภัยกว่าคือปรับเนื้อสัมผัสให้เคี้ยวง่ายขึ้น เช่น ต้มเปื่อย บด หรือทำเป็นไข่ตุ๋น การตัดโปรตีนออกทั้งหมดกลับเร่งให้ภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อย หรือ sarcopenia แย่ลงเร็วขึ้น

ผลิตภัณฑ์เสริมโปรตีนสำหรับนักกีฬาหรือคนออกกำลังกายหนักมีปริมาณโปรตีนต่อหน่วยสูงมาก ซึ่งไม่ได้ออกแบบมาสำหรับผู้สูงอายุที่อาจมีโรคไตแฝงอยู่โดยยังไม่รู้ตัว การซื้อมาให้ผู้สูงอายุกินเองโดยไม่ตรวจการทำงานของไตก่อนเป็นความเสี่ยงที่หลายครอบครัวมองข้าม

ข้อผิดพลาดที่หกคือมองข้ามว่ายาบางชนิดที่ผู้สูงอายุกินอยู่ประจำ อาจทำให้เบื่ออาหารหรือรู้สึกไม่อยากกินเนื้อสัตว์ โดยเฉพาะผู้ที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือที่เรียกว่า polypharmacy หากพบว่าผู้สูงอายุเบื่ออาหารเฉพาะช่วงหลังเริ่มยาใหม่ ควรแจ้งแพทย์หรือเภสัชกรเพื่อทบทวนรายการยาทั้งหมด แทนที่จะสรุปเองว่าเป็นเรื่องปกติของวัย