ผู้ดูแลจำนวนมากรู้สึกกังวลเมื่อเห็นผู้สูงอายุกินได้น้อยลง จึงพยายามป้อนต่อแม้ผู้สูงอายุจะปิดปาก หันหน้าหนี หรือส่งสัญญาณไม่ต้องการชัดเจนแล้ว การฝืนป้อนแบบนี้ไม่เพียงลดทอนศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุ แต่ยังเพิ่มความเสี่ยงสำลักโดยตรง เพราะการกลืนที่ปลอดภัยต้องเกิดขึ้นเมื่อผู้กินพร้อมและมีสมาธิกับการกลืน ไม่ใช่ขณะกำลังต่อต้านหรือฝืนใจ

ความเข้าใจผิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคือการคิดว่าปริมาณอาหารที่กินได้ในหนึ่งมื้อสำคัญกว่าความรู้สึกปลอดภัยและความเต็มใจของผู้สูงอายุ ทั้งที่ในทางปฏิบัติ การให้กินทีละน้อยแต่บ่อยครั้งขึ้นและปล่อยให้ผู้สูงอายุควบคุมจังหวะเอง มักได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าการฝืนป้อนจนครบมื้อ

หลายครอบครัวคุ้นชินกับการที่ผู้สูงอายุไอเบา ๆ ระหว่างมื้ออาหารจนมองว่าเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่การไอบ่อยขณะกินหรือดื่มน้ำเป็นสัญญาณเตือนว่าการกลืนเริ่มไม่ปลอดภัย และที่อันตรายกว่านั้นคือการสำลักเงียบ ซึ่งเป็นการที่อาหารหรือน้ำลงหลอดลมโดยไม่มีอาการไอให้เห็นเลย ทำให้ครอบครัวไม่รู้ตัวว่ามีความเสี่ยงสะสมอยู่จนกว่าจะเกิดปอดอักเสบจากการสำลัก

ความผิดพลาดที่เชื่อมโยงกันคือการไม่สังเกตว่าเสียงพูดของผู้สูงอายุเปลี่ยนไปหลังกลืนน้ำหรืออาหาร เช่น ฟังดูเหมือนมีเสมหะติดคอ ซึ่งเป็นสัญญาณบ่งชี้ว่าอาจมีเศษอาหารหลงเหลือใกล้ทางเดินหายใจ ครอบครัวที่ไม่รู้จักสัญญาณนี้มักปล่อยผ่านไปหลายเดือนก่อนจะพาไปพบแพทย์

การทำอาหารสุขภาพสูตรเดียวให้ทุกคนในบ้านกินร่วมกันเป็นความสะดวกที่เข้าใจได้ แต่เป็นความเสี่ยงเมื่อผู้สูงอายุมีโรคประจำตัวที่ต้องควบคุมอาหารเฉพาะ เช่น โรคไตที่ต้องจำกัดโพแทสเซียมหรือฟอสฟอรัสในระดับที่ต่างจากคนทั่วไปมาก หรือเบาหวานที่ต้องคุมปริมาณคาร์โบไฮเดรตอย่างเป็นระบบ การใช้สูตรเดียวกันทั้งบ้านโดยไม่ปรึกษาแพทย์หรือนักโภชนาการอาจทำให้อาการโรคเดิมแย่ลงโดยไม่รู้ตัว

อีกความผิดพลาดที่เกี่ยวเนื่องกันคือการเข้าใจว่าอาหารเสริมโปรตีนหรืออาหารเสริมสำหรับผู้สูงอายุที่โฆษณาทั่วไปเหมาะกับทุกคน ทั้งที่ผู้สูงอายุที่มีมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัยหรือภาวะ sarcopenia แต่ละคนมีความต้องการพลังงานและสารอาหารต่างกันตามโรคประจำตัว การเลือกใช้ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารควรผ่านการประเมินจากแพทย์หรือนักโภชนาการก่อนเสมอ ไม่ใช่เลือกตามคำโฆษณา

ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือภาวะที่เรียกว่า polypharmacy มักได้รับผลข้างเคียงจากยาที่ส่งผลต่อความอยากอาหารโดยที่ครอบครัวไม่ทราบ เช่น ยาบางกลุ่มทำให้ปากแห้ง รสชาติเปลี่ยน หรือคลื่นไส้เล็กน้อยหลังกินยา ความผิดพลาดที่พบบ่อยคือการโทษว่าผู้สูงอายุ “เบื่ออาหารเอง” โดยไม่ได้ทบทวนรายการยาทั้งหมดกับแพทย์หรือเภสัชกรว่ามีตัวใดเกี่ยวข้องบ้าง

ความผิดพลาดที่ร้ายแรงกว่านั้นคือการปล่อยให้อาการกินน้อยลงเร็วผิดปกติร่วมกับความสับสนเฉียบพลันผ่านไปโดยคิดว่าเป็นความเหนื่อยล้าธรรมดา ทั้งที่ในผู้สูงอายุ การติดเชื้อหรือภาวะเจ็บป่วยเฉียบพลันมักแสดงออกเป็นอาการแสดงไม่ตรงแบบ คือไม่มีไข้สูงชัดเจนแบบคนทั่วไป แต่แสดงเป็นการไม่ยอมกินและซึมลงแทน