ความเข้าใจผิดที่พบบ่อยในครอบครัวคือคิดว่ายิ่งลดเร็วยิ่งดี จึงเปลี่ยนสูตรอาหารทั้งหมดในทันทีที่หมอแนะนำให้ลดเค็มหรือลดหวาน แต่การเปลี่ยนรสชาติกะทันหันมักทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกว่าอาหารจืดชืดไม่อร่อยเหมือนเดิม โดยเฉพาะเมื่อประสาทรับรสเปลี่ยนไปตามวัยอยู่แล้ว ทำให้ต้องการรสชาติที่เข้มข้นกว่าคนวัยหนุ่มสาวเพื่อให้รู้สึกอร่อยเท่าเดิม ผลคือกินได้น้อยลงหรือแอบเติมเครื่องปรุงเพิ่มเองโดยครอบครัวไม่รู้

วิธีที่ได้ผลกว่าคือลดปริมาณเครื่องปรุงลงทีละน้อย เช่น ลดน้ำปลาหรือน้ำตาลลงประมาณหนึ่งในสี่ทุกสองสัปดาห์ จนลิ้นค่อย ๆ ปรับความคุ้นเคยกับรสชาติใหม่ วิธีนี้ใช้เวลานานกว่าแต่ทำให้ผู้สูงอายุยังกินอาหารได้ตามปกติระหว่างการปรับ ไม่รู้สึกถูกบังคับให้เปลี่ยนแปลงกะทันหัน

ผู้ดูแลบางคนตั้งใจดีจนลดเค็มเกินความจำเป็น โดยเฉพาะในผู้สูงอายุที่กินอาหารได้น้อยอยู่แล้วหรือมีความเสี่ยงความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าหรือ orthostatic hypotension เพราะโซเดียมมีบทบาทช่วยรักษาปริมาณเลือดในหลอดเลือด การลดเค็มมากเกินไปโดยไม่มีการประเมินอาจทำให้อาการหน้ามืดตอนลุกยืนแย่ลงในบางคน จึงควรลดแบบค่อยเป็นค่อยไปและสังเกตอาการร่วมเสมอ ไม่ใช่ตั้งเป้าลดให้จืดที่สุดเท่าที่จะทำได้

อีกจุดที่ควรระวังคือการลดไขมันมากเกินไปจนอาหารมีพลังงานไม่พอ ในผู้สูงอายุที่เสี่ยงมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือ sarcopenia การลดไขมันและโปรตีนคุณภาพดีพร้อมกันอาจทำให้ร่างกายขาดพลังงานสำหรับสร้างและรักษามวลกล้ามเนื้อ จึงควรเน้นลดไขมันจากการทอดหรือของมันเกินจำเป็น มากกว่าลดไขมันดีจากปลาหรือถั่วที่ยังจำเป็นต่อร่างกาย

การเพิ่มรสชาติด้วยสมุนไพรไทย เช่น ขิง ตะไคร้ ใบมะกรูด หรือพริกไทยอ่อน ๆ ช่วยให้อาหารยังมีกลิ่นและรสที่น่ากินโดยไม่ต้องพึ่งเกลือหรือน้ำตาลมาก วิธีนี้เหมาะกับเมนูที่ผู้สูงอายุคุ้นเคยอยู่แล้ว เพราะยังคงหน้าตาและกลิ่นอายเดิมของอาหาร เพียงปรับสัดส่วนเครื่องปรุงบางส่วนเท่านั้น

การใช้น้ำตาลจากผลไม้ธรรมชาติ เช่น ใส่ฟักทองหรือกล้วยสุกในของหวานแทนน้ำตาลทรายบางส่วน ก็เป็นอีกวิธีที่ช่วยลดปริมาณน้ำตาลโดยไม่ตัดของหวานออกจากชีวิตประจำวันทั้งหมด ซึ่งสำคัญต่อความรู้สึกและศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุที่อาจมองว่าของหวานเป็นความสุขเล็ก ๆ ในแต่ละวัน

หลายครอบครัวเจอปัญหางบประมาณและเวลาจำกัดเมื่อต้องทำอาหารสองสูตรแยกกันในบ้าน คือสูตรเค็มปกติสำหรับคนอื่นและสูตรลดเค็มสำหรับผู้สูงอายุ ทางที่ประหยัดเวลากว่าคือปรุงอาหารส่วนกลางให้จืดกว่าปกติเล็กน้อยตั้งแต่ต้น แล้วแยกเครื่องปรุงเสริมรสไว้ให้คนอื่นเติมเองที่โต๊ะอาหาร วิธีนี้ทำให้ทุกคนในบ้านค่อย ๆ กินเค็มน้อยลงไปพร้อมกันโดยไม่ต้องทำอาหารสองหม้อ

ในบ้านที่ผู้สูงอายุอยู่คนเดียวหรือทำอาหารเองเป็นหลัก การลดหวานมันเค็มต้องอาศัยความสามารถในการจัดการอาหารเองหรือ IADL ด้วย เช่น ยังจำสูตรและปริมาณเครื่องปรุงใหม่ได้หรือไม่ หากเริ่มมีปัญหาความจำร่วมด้วย อาจต้องเขียนสูตรใหม่ติดไว้ในครัวหรือให้ลูกหลานช่วยเตรียมเครื่องปรุงแบ่งสัดส่วนไว้ล่วงหน้า