ผู้สูงอายุจำนวนมากมักยืดเหยียดเฉพาะจุดที่รู้สึกตึงชัดเจนที่สุด เช่น ขาหรือหลัง แต่จุดอื่นอย่างคอ ไหล่ และข้อมือก็ใช้งานหนักในกิจวัตรประจำวันเช่นกัน เช่น การหันมองรอบตัว การเอื้อมหยิบของ หรือการบิดฝาขวด หากไม่ได้ยืดเหยียดจุดเหล่านี้อย่างสม่ำเสมอ ความฝืดตึงอาจสะสมจนกระทบการใช้ชีวิตประจำวันโดยไม่ทันสังเกต

การมีเช็กลิสต์ที่ไล่ทีละจุดช่วยป้องกันการมองข้ามโดยไม่ตั้งใจ และยังช่วยให้เห็นภาพรวมว่าจุดใดที่ยืดไม่ถึงบ่อยที่สุด ซึ่งมักเป็นจุดที่เริ่มมีปัญหาก่อนจุดอื่น

คอควรยืดด้วยการเอียงศีรษะไปด้านข้างทีละข้างเบา ๆ และหมุนคอช้า ๆ ไม่ควรหมุนเร็วหรือแรงเพราะข้อต่อคอมีความบอบบางกว่าข้อต่ออื่น ควรทำในท่านั่งที่มั่นคงเสมอ

ไหล่ควรยืดด้วยการหมุนไหล่เป็นวงกลมช้า ๆ ทั้งไปข้างหน้าและข้างหลัง และท่ายกแขนข้ามลำตัวเบา ๆ เพื่อยืดกล้ามเนื้อรอบไหล่ที่ใช้งานทุกครั้งที่เอื้อมหยิบของหรือใส่เสื้อผ้า

ข้อมือควรยืดด้วยการหมุนข้อมือช้า ๆ ทั้งสองทิศทาง และการเหยียดนิ้วมือให้ตรงแล้วกำมือสลับกันหลายรอบ ข้อต่อเหล่านี้มักถูกมองข้ามทั้งที่ใช้งานตลอดวัน เช่น การจับช้อน การเปิดขวดยา หรือการติดกระดุมเสื้อ

หากรู้สึกฝืดที่ข้อมือหรือนิ้วมือตอนเช้าเป็นพิเศษ ควรเพิ่มความถี่ในการยืดจุดนี้ในช่วงเช้า เพราะเป็นข้อต่อที่ต้องใช้ความละเอียดในการทำกิจวัตรประจำวันหลายอย่าง

สะโพกควรยืดด้วยท่านั่งบนเก้าอี้แล้วยกเข่าข้างหนึ่งขึ้นเบา ๆ ค้างไว้สักครู่แล้วสลับข้าง หรือท่ายืนพิงจุดมั่นคงแล้วแกว่งขาไปด้านหน้าหลังเบา ๆ เพื่อคลายกล้ามเนื้อสะโพกที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการเดินและการลุกจากเก้าอี้

เข่าไม่ควรยืดด้วยการงอหรือบิดแรง แต่ควรยืดกล้ามเนื้อรอบเข่าผ่านการยืดต้นขาด้านหน้าและด้านหลังแทน เพราะการบิดหรืองอเข่าแรงเกินไปเสี่ยงต่อการบาดเจ็บของข้อเข่าโดยตรง

ข้อเท้าควรยืดด้วยการกระดกปลายเท้าขึ้นลงและหมุนข้อเท้าเป็นวงกลมช้า ๆ ทั้งสองทิศทาง ทำได้ทั้งในท่านั่งและท่ายืนพิงจุดมั่นคง ข้อเท้าที่ยืดหยุ่นดีมีผลโดยตรงต่อความมั่นคงขณะเดินและการทรงตัวเมื่อพื้นไม่เรียบ

ควรตรวจสอบว่าข้อเท้าทั้งสองข้างยืดได้ระยะใกล้เคียงกัน หากพบว่าข้างใดข้างหนึ่งฝืดกว่าอีกข้างชัดเจน ควรสังเกตต่อว่ามีอาการปวดหรือบวมร่วมด้วยหรือไม่ และปรึกษาแพทย์หากพบความผิดปกติ

ผู้สูงอายุจำนวนมากเริ่มมีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อย (sarcopenia) ซึ่งทำให้กล้ามเนื้อรอบข้อต่อต่าง ๆ อ่อนแรงและตึงตัวง่ายกว่าเดิม การยืดเหยียดแยกตามจุดจึงช่วยรักษาช่วงการเคลื่อนไหวของแต่ละข้อต่อไว้ได้ตรงจุดกว่าการยืดแบบรวม ๆ ทั้งตัวในท่าเดียว ซึ่งอาจข้ามจุดที่อ่อนแรงมากที่สุดไปโดยไม่รู้ตัว