เมื่ออายุมากขึ้น เนื้อเยื่อรอบข้อและกล้ามเนื้อมีความยืดหยุ่นลดลงตามธรรมชาติ ประกอบกับหลายคนเคลื่อนไหวน้อยลงเพราะนั่งนานหรือเดินน้อยลง ทำให้ข้อฝืดและกล้ามเนื้อตึงสะสมมากขึ้นเรื่อย ๆ ความฝืดนี้ไม่ใช่โรค แต่เป็นผลจากการเคลื่อนไหวที่ลดลงร่วมกับการเปลี่ยนแปลงของเนื้อเยื่อตามวัย

สิ่งที่ควรแยกให้ชัดคือความฝืดที่ค่อยเป็นค่อยไปตามวัยกับอาการปวดข้อที่เกิดใหม่เฉียบพลันหรือมีบวมแดงร้อนร่วมด้วย อาการหลังนี้ไม่ใช่ความฝืดทั่วไปที่ยืดเหยียดแล้วจะดีขึ้น แต่อาจสะท้อนการอักเสบหรือการบาดเจ็บที่ต้องให้แพทย์ประเมิน

การยืดเหยียดที่ปลอดภัยควรทำหลังร่างกายอุ่นขึ้นบ้างแล้ว เช่น หลังเดินเบา ๆ สักห้านาที ไม่ควรยืดทันทีตั้งแต่ตื่นนอนขณะกล้ามเนื้อยังเย็นและแข็ง เพราะเพิ่มความเสี่ยงกล้ามเนื้อฉีกเล็กน้อยได้ ท่ายืดที่ดีคือค้างไว้นิ่ง ๆ ไม่กระแทกหรือเด้งตัว เพราะการเด้งตัวขณะยืดเพิ่มความเสี่ยงบาดเจ็บมากกว่าการยืดแบบค้างนิ่ง

ระดับความตึงที่เหมาะสมคือรู้สึกตึงพอดี ไม่ใช่รู้สึกเจ็บ หากยืดจนเจ็บแปลบแสดงว่ายืดเกินขอบเขตที่ร่างกายรับได้ในวันนั้น ควรผ่อนแรงลงทันที

ข้อเท้าและสะโพกที่ฝืดทำให้ก้าวเดินได้ไม่เต็มก้าว และปรับตัวเมื่อเซได้ช้าลง การยืดเหยียดกล้ามเนื้อน่องและสะโพกอย่างสม่ำเสมอจึงช่วยรักษาระยะการเคลื่อนไหวที่จำเป็นต่อการทรงตัว ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการดูแลที่ช่วยลดความเสี่ยงหกล้มได้ในระยะยาว ควบคู่กับการฝึกกำลังกล้ามเนื้อขา

อย่างไรก็ตาม การยืดเหยียดขณะยืนบางท่า เช่น ยืดน่องโดยพิงผนัง ต้องระวังเรื่องการทรงตัว ควรมีสิ่งจับยึดมั่นคง เช่น ผนังหรือราวจับ และหลีกเลี่ยงยืนขาเดียวหากยังไม่มั่นใจในความมั่นคง

ผู้สูงอายุที่มีภาวะกระดูกพรุนควรระมัดระวังท่าที่ก้มตัวหรือบิดหลังแรงเกินไป เพราะเสี่ยงกระดูกสันหลังยุบได้ง่ายกว่าคนที่กระดูกแข็งแรงปกติ ควรปรึกษาแพทย์หรือนักกายภาพบำบัดว่าท่าใดควรหลีกเลี่ยง

ผู้ที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน โดยเฉพาะยาที่มีผลต่อความดันโลหิต ควรระวังอาการหน้ามืดเมื่อเปลี่ยนจากท่านั่งเป็นยืนระหว่างยืดเหยียด ซึ่งเป็นอาการของความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า ควรลุกช้า ๆ และมีที่จับยึดใกล้ตัวเสมอ

อีกจุดที่ครอบครัวมักมองข้ามคือความเจ็บปวดเรื้อรังที่มีอยู่เดิม เช่น ปวดหลังส่วนล่างหรือปวดไหล่ ซึ่งอาจทำให้ผู้สูงอายุลังเลไม่กล้ายืดเหยียดเพราะกลัวเจ็บมากขึ้น ควรเริ่มจากท่าที่เบาที่สุดในบริเวณที่ไม่เจ็บก่อน แล้วค่อยขยับไปยังบริเวณที่มีอาการเมื่อร่างกายคุ้นชินกับการเคลื่อนไหวมากขึ้น แทนที่จะหลีกเลี่ยงการขยับร่างกายทั้งหมดเพราะกลัวความเจ็บปวด