ความผิดพลาดที่พบมากที่สุดคือการรอจนผู้สูงอายุบ่นว่ามองไม่เห็นหรือได้ยินไม่ชัดอย่างชัดเจนก่อนถึงจะพาไปตรวจ ทั้งที่สายตายาวตามวัยและการได้ยินเสื่อมตามวัยมักเกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไปในระยะเวลาหลายปี ทำให้ผู้สูงอายุปรับตัวชินกับความเสื่อมที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวว่าเปลี่ยนไปมากแค่ไหนแล้ว การรอนานเกินไปหมายความว่าปัญหาบางอย่าง เช่น ต้อหิน อาจลุกลามไปมากกว่าที่ควรก่อนจะถูกตรวจพบ

อีกความผิดพลาดที่ตามมาคือการไปตรวจโดยไม่เตรียมข้อมูลอาการในชีวิตประจำวันล่วงหน้า เช่น ไม่ได้จดว่ามองไฟรถกลางคืนแล้วแสบตา หรือขอให้พูดซ้ำบ่อยแค่ไหน ทำให้แพทย์ต้องตรวจตามมาตรฐานทั่วไปโดยไม่รู้ปัญหาเฉพาะที่ผู้สูงอายุเจอจริงในชีวิตประจำวัน

หลายครอบครัวลืมนำแว่นสายตาหรือเครื่องช่วยฟังเดิมไปด้วยในวันตรวจ ทำให้แพทย์ไม่สามารถเปรียบเทียบผลตรวจใหม่กับอุปกรณ์ที่ใช้อยู่ได้ และไม่รู้ว่าอุปกรณ์เดิมยังเหมาะสมกับสภาพปัจจุบันหรือไม่

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือการตอบคำถามแพทย์แทนผู้สูงอายุทั้งหมด โดยเฉพาะเมื่อผู้สูงอายุมีความจำเริ่มไม่ดี ครอบครัวมักเผลอพูดแทนทันทีแทนที่จะให้เวลาผู้สูงอายุตอบด้วยตัวเองก่อน ทำให้แพทย์ได้ข้อมูลจากมุมมองของผู้ดูแลมากกว่าประสบการณ์จริงของผู้สูงอายุเอง

ความผิดพลาดที่พบบ่อยหลังตรวจเสร็จคือรับผลตรวจกลับบ้านโดยไม่ถามแพทย์ว่าผลนี้หมายความว่าอย่างไรในชีวิตประจำวัน เช่น ควรเลี่ยงขับรถตอนกลางคืนหรือไม่ หรือควรพิจารณาเครื่องช่วยฟังในระดับไหน ทำให้ครอบครัวได้แค่ตัวเลขที่ไม่รู้ว่าต้องนำไปปรับพฤติกรรมอย่างไรต่อ

อีกความผิดพลาดคือไม่จดสัญญาณอันตรายที่แพทย์บอกว่าต้องรีบกลับมาก่อนนัด เมื่อเกิดอาการเหล่านั้นขึ้นจริงในภายหลัง ครอบครัวจึงไม่แน่ใจว่าควรรอถึงวันนัดหรือควรรีบพบแพทย์ก่อน

ความผิดพลาดสุดท้ายที่ส่งผลกระทบระยะยาวที่สุดคือการลืมนัดติดตามผลครั้งต่อไปหลังจากตรวจครั้งแรกผ่านไป โดยเฉพาะเมื่อผลตรวจครั้งแรกยังปกติดี หลายครอบครัวคิดว่าไม่จำเป็นต้องตรวจซ้ำอีกจนกว่าจะมีอาการชัดเจน ทำให้พลาดโอกาสจับสัญญาณความเสื่อมตั้งแต่ระยะแรกที่ยังจัดการได้ง่ายกว่า

การตรวจติดตามอย่างสม่ำเสมอสำคัญเป็นพิเศษสำหรับผู้สูงอายุที่มีโรคประจำตัวอย่างเบาหวานซึ่งอาจกระทบจอประสาทตา หรือมีการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันที่อาจส่งผลต่อการมองเห็นหรือการได้ยินในระยะยาว