ข้อผิดพลาดที่ 1 คือครอบครัวดีใจเมื่อเห็นผู้สูงอายุน้ำหนักลดลง โดยคิดว่าเป็นเรื่องดีเสมอ ทั้งที่น้ำหนักลดโดยไม่ได้ตั้งใจในผู้สูงอายุอาจเป็นสัญญาณของปัญหาสุขภาพแฝงอยู่ เช่น ปัญหาการกินหรือดูดซึมอาหาร ซึ่งควรหาสาเหตุแทนที่จะมองว่าเป็นความสำเร็จ

ข้อผิดพลาดที่ 2 คือไม่บันทึกน้ำหนักอย่างต่อเนื่อง ทำให้ไม่เห็นแนวโน้มที่แท้จริงและมักรู้ตัวช้าเมื่อการเปลี่ยนแปลงรุนแรงขึ้นแล้ว การชั่งน้ำหนักเป็นครั้งคราวโดยไม่มีบันทึกทำให้เปรียบเทียบยากและอาจพลาดสัญญาณเตือนล่วงหน้า

ข้อผิดพลาดที่ 3 คือใช้ BMI เป็นตัวชี้วัดสุขภาพเพียงตัวเดียว ทั้งที่ BMI ไม่แยกระหว่างมวลกล้ามเนื้อกับไขมัน ผู้สูงอายุที่มีภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยร่วมกับไขมันสะสมเพิ่มขึ้นอาจมี BMI อยู่ในเกณฑ์ปกติทั้งที่มีความเสี่ยงสุขภาพซ่อนอยู่ ครอบครัวจึงไม่ควรวางใจเพียงเพราะ BMI ดูปกติ

ข้อผิดพลาดที่ 4 คือไม่เคยวัดรอบเอวเลย มองว่าตัวเลขน้ำหนักตัวเพียงพอแล้ว ทั้งที่รอบเอวให้ข้อมูลเรื่องไขมันสะสมรอบอวัยวะภายในที่น้ำหนักตัวอย่างเดียวบอกไม่ได้ และมีความสำคัญไม่น้อยกว่ากันในการประเมินความเสี่ยงสุขภาพ

ข้อผิดพลาดที่ 5 คือให้ผู้สูงอายุอดอาหารหรือควบคุมอาหารอย่างเข้มงวดเองโดยไม่ปรึกษาแพทย์หรือนักโภชนาการ เพราะกังวลเรื่องน้ำหนักเกินหรือรอบเอว การอดอาหารอย่างเข้มงวดในผู้สูงอายุเสี่ยงทำให้สูญเสียมวลกล้ามเนื้อน้อยลงไปอีก มากกว่าจะลดไขมันได้จริง และอาจขาดสารอาหารที่จำเป็น

ข้อผิดพลาดที่ 6 คือมองข้ามปัญหาฟันหรือการเคี้ยวกลืนที่อาจเป็นสาเหตุแท้จริงของน้ำหนักลด แล้วพยายามแก้ปัญหาด้วยการซื้ออาหารเสริมหรือบังคับให้กินมากขึ้นแทนที่จะหาสาเหตุที่แท้จริงก่อน

ข้อผิดพลาดที่ 7 คือไม่ทบทวนหรือแจ้งแพทย์ว่าผู้สูงอายุใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันที่อาจมีผลต่อความอยากอาหารหรือน้ำหนักตัว เมื่อน้ำหนักเปลี่ยนแปลงหลังเริ่มยาใหม่ ครอบครัวมักไม่เชื่อมโยงว่าเกี่ยวข้องกับยา และปล่อยผ่านไปโดยไม่แจ้งแพทย์ ทำให้พลาดโอกาสปรับแผนการรักษาให้เหมาะสมขึ้น