หลายครอบครัวเชื่อว่าถ้าผู้สูงอายุรู้สึกผิดปกติจะบอกทันที แต่ในความเป็นจริง ผู้สูงอายุจำนวนมากไม่บอกเพราะเกรงใจว่าจะทำให้ลูกหลานกังวล กลัวถูกมองว่าอ่อนแอ หรือไม่แน่ใจว่าอาการที่เป็นอยู่ผิดปกติจริงหรือไม่ ความเงียบนี้ทำให้ผู้ดูแลพลาดโอกาสหยุดกิจกรรมได้ทันเวลา

ความผิดพลาดที่สองคือไม่เคยตกลงสัญญาณสื่อสารง่าย ๆ ล่วงหน้า เช่น การยกมือหรือพูดคำเดียวเมื่อรู้สึกไม่ไหว ทำให้เมื่อเกิดอาการขึ้นจริง ผู้สูงอายุอาจไม่รู้จะสื่อสารอย่างไรในจังหวะที่กำลังเหนื่อยหรือสับสน

หลายครอบครัวมองว่าเหนื่อยมากเป็นสัญญาณว่า 'ออกกำลังกายได้ผล' จึงปล่อยให้ฝึกต่อแม้ระดับความเหนื่อยจะสูงผิดปกติ ทั้งที่ในผู้สูงอายุ ความเหนื่อยที่มากเกินไปอาจเป็นสัญญาณเตือนมากกว่าสัญญาณของความก้าวหน้า

ความผิดพลาดที่สี่คือไม่มีข้อมูลเปรียบเทียบว่าผู้สูงอายุคนนั้นเคยทำกิจกรรมระดับไหนได้สบายมาก่อน เมื่อไม่มีจุดอ้างอิง ก็ยากที่จะบอกได้ว่าความเหนื่อยหรือเวียนศีรษะที่เกิดขึ้นวันนี้มากกว่าปกติหรือไม่ ทำให้ตัดสินใจช้าเกินไปเมื่อมีสัญญาณผิดปกติจริง

หลายครอบครัวไม่เคยแจ้งแพทย์หรือเภสัชกรเรื่องอาการผิดปกติที่เกิดขึ้นระหว่างออกกำลังกาย ทั้งที่ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันอาจมีปฏิกิริยาที่ทำให้อาการรุนแรงขึ้นได้ การไม่ทบทวนยาเป็นระยะทำให้พลาดโอกาสปรับยาหรือเวลาออกกำลังกายให้ปลอดภัยขึ้น

อีกความผิดพลาดคือกลัวว่าถ้าถามเรื่องอาการบ่อยเกินไปจะทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกถูกจำกัดหรือไม่ไว้ใจ จึงเลือกไม่ถามและปล่อยให้ฝึกต่อไปตามปกติ ทั้งที่การถามด้วยน้ำเสียงให้เกียรติสามารถทำได้โดยไม่ทำให้รู้สึกเสียศักดิ์ศรี และช่วยจับสัญญาณผิดปกติได้เร็วขึ้นมาก

หลายครอบครัวเห็นผู้สูงอายุหน้ามืดเล็กน้อยตอนลุกยืนหลังนั่งพักออกกำลังกายเป็นเวลานาน แล้วคิดว่าเป็นเรื่องปกติของวัย จึงไม่ได้จับตาดูต่อ ทั้งที่อาการนี้มักเกี่ยวข้องกับความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือ orthostatic hypotension ซึ่งพบบ่อยขึ้นในผู้ที่ใช้ยาลดความดันหรือมีภาวะเปราะบางร่วมด้วย หากปล่อยผ่านซ้ำ ๆ โดยไม่สังเกตความถี่และความรุนแรง อาจนำไปสู่การหกล้มที่ป้องกันได้

ความผิดพลาดนี้ยังซ้อนกับการที่ครอบครัวไม่ทันสังเกตว่าผู้สูงอายุบางคนมีอาการแสดงไม่ตรงแบบ คือแทนที่จะบอกว่าหน้ามืด กลับแค่เดินช้าลงหรือเกาะเฟอร์นิเจอร์นานผิดปกติ ซึ่งเป็นสัญญาณเดียวกันที่ถูกแสดงออกในรูปแบบที่สังเกตยากกว่า