เมื่อผู้สูงอายุออกจากโรงพยาบาลหรือพบแพทย์คนใหม่ แพทย์มักปรับเปลี่ยนรายการยาให้เหมาะกับอาการล่าสุด ยาชุดเดิมที่เคยใช้อยู่จึงถูกเลิกใช้ทันทีโดยที่ยังเหลืออยู่เต็มขวดหรือเต็มแผง และมักถูกเก็บไว้ในตู้ยาเดิมโดยไม่มีใครแยกออกมาอย่างชัดเจน

อีกสาเหตุหนึ่งคือการได้รับยาเป็นกล่องใหญ่หรือขวดขนาดมาตรฐานจากร้านยาหรือโรงพยาบาล ทั้งที่แพทย์สั่งให้ใช้เพียงช่วงสั้น ๆ เมื่อครบคอร์สการรักษาแล้วจึงเหลือยาส่วนเกินไว้ในบ้านโดยไม่มีแผนว่าจะใช้ต่อหรือไม่

ความรู้สึกเสียดายที่ไม่อยากทิ้งยาที่ยังเหลืออยู่ ผนวกกับการที่ผู้สูงอายุจำนวนมากพบแพทย์จากหลายโรงพยาบาลหรือหลายคลินิกโดยไม่มีใครรวมรายการยาให้เป็นชุดเดียว ทำให้การใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือที่เรียกว่า polypharmacy กลายเป็นปัจจัยที่ทำให้ยาเก่าถูกลืมและสะสมมากขึ้นเรื่อย ๆ

ยาหลายชนิดเมื่อหมดอายุจะแค่มีฤทธิ์ลดลงทีละน้อย ไม่ได้กลายเป็นพิษทันที แต่ในผู้สูงอายุที่ร่างกายประมวลผลยาต่างจากวัยหนุ่มสาวอยู่แล้ว การได้รับยาที่ฤทธิ์ไม่แน่นอนซ้อนเข้าไปอีกชั้นหนึ่งอาจทำให้การควบคุมโรคเรื้อรังคลาดเคลื่อนโดยไม่มีใครรู้สาเหตุที่แท้จริง

ยาบางกลุ่มไม่ได้แค่ฤทธิ์ลดลงแต่เปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางเคมีจนเสี่ยงอันตรายจริง เช่น ยาน้ำปฏิชีวนะหลังผสมแล้วที่หมดอายุเร็วกว่าที่คิด ยาหยอดตาที่เปิดใช้นานเกินกำหนดจนปนเปื้อนเชื้อ หรือยาฉีดอินซูลินที่เสื่อมสภาพจนควบคุมน้ำตาลไม่ได้ผล

จุดที่ครอบครัวมักมองข้ามคือ เมื่อยาควบคุมโรคเรื้อรังเสื่อมฤทธิ์ลง อาการที่แสดงออกในผู้สูงอายุอาจไม่ใช่แค่โรคเดิมกำเริบตรงไปตรงมา แต่อาจแสดงออกเป็นภาวะสับสนเฉียบพลันหรือหกล้มโดยไม่ทราบสาเหตุชัดเจน ซึ่งต้องแยกออกจากความจำเสื่อมทั่วไปหรือภาวะซึมเศร้าที่มีอาการคล้ายกัน

ฉลากยาส่วนใหญ่จะระบุคำว่า ใช้ก่อน หรือ EXP ตามด้วยเดือนและปี ซึ่งหมายถึงวันสุดท้ายที่ผู้ผลิตรับประกันคุณภาพ แยกจากวันที่ผลิตหรือหมายเลขล็อตการผลิตที่ใช้สำหรับตรวจสอบย้อนกลับ ไม่ใช่ตัวบอกวันหมดอายุ ครอบครัวจำนวนมากสับสนตัวเลขสองชุดนี้จนตัดสินใจผิด

ยาแต่ละตัวในบ้านเดียวกันอาจมีวันหมดอายุต่างกันมาก แม้จะซื้อมาพร้อมกัน จึงต้องตรวจทีละกล่องแทนการเดาว่ายาที่เก็บด้วยกันน่าจะหมดอายุพร้อมกันหมด

หากฉลากซีดจางจนอ่านวันที่ไม่ชัด หรือกล่องเดิมสูญหายจนไม่รู้ว่าเป็นยาอะไร ทางที่ปลอดภัยที่สุดคือไม่ใช้ต่อและนำไปให้เภสัชกรตรวจสอบ แทนที่จะเดาจากความจำหรือรูปลักษณ์ภายนอก

การรวมรายการยาให้เป็นชุดเดียวหลังออกจากโรงพยาบาลหรือเปลี่ยนแพทย์เป็นงานที่ซับซ้อนกว่าการดูแลตัวเองพื้นฐานทั่วไป จัดอยู่ในกลุ่มกิจวัตรที่ซับซ้อนขึ้นที่เรียกว่า IADL ซึ่งต้องอาศัยทั้งความจำ การอ่านฉลาก และการสื่อสารกับผู้เชี่ยวชาญมากกว่าหนึ่งคน

วิธีที่ช่วยได้จริงคือพกรายการยาปัจจุบันไปให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวนทุกครั้งที่พบแพทย์คนใหม่ พร้อมถามตรง ๆ ว่ายาตัวใดในรายการเดิมควรหยุดใช้แล้ว เพื่อจะได้แยกออกจากตู้ยาทันทีแทนที่จะปล่อยให้ปะปนกับยาที่ยังใช้อยู่

เมื่อทราบแน่ชัดว่ายาตัวใดเลิกใช้แล้ว ควรแยกไว้ต่างหากพร้อมเขียนกำกับว่า เลิกใช้แล้ว รอกำจัด เพื่อไม่ให้ผู้สูงอายุหรือผู้ดูแลคนอื่นหยิบมาใช้ซ้ำโดยเข้าใจผิดว่ายังเป็นยาปัจจุบัน