เมื่อผู้สูงอายุหายจากอาการที่ต้องใช้ยาช่วงสั้น เช่น อาการปวดหรือติดเชื้อ ยาที่เหลืออยู่มักไม่ถูกทิ้งทันที ครอบครัวจำนวนมากเก็บไว้ด้วยความคิดว่าอาจเป็นประโยชน์ในอนาคตหากอาการคล้ายเดิมกลับมาอีก ความคิดนี้ให้ความรู้สึกอุ่นใจในระยะสั้น แต่ในทางปฏิบัติยาชุดนั้นแทบไม่เคยถูกหยิบมาทบทวนซ้ำอีกเลย

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การเก็บยาไว้เผื่อโดยตรง แต่อยู่ที่ไม่มีกำหนดเวลาที่ชัดเจนว่าจะทบทวนเมื่อไร ยาที่เก็บไว้เผื่อจึงกลายเป็นยาที่ถูกลืมมากกว่ายาที่พร้อมใช้จริง และเมื่อวันหนึ่งอาการเดิมกลับมาจริง ยาที่หยิบออกมาใช้ก็อาจหมดอายุไปนานแล้วโดยไม่มีใครรู้ตัว

บ้านที่มีผู้ดูแลหลายคนผลัดเปลี่ยนกัน ไม่ว่าจะเป็นลูกหลายคนหรือผู้ดูแลรับจ้างที่สลับเวร มักเจอปัญหาว่าทุกคนคิดว่าอีกคนดูแลตู้ยาอยู่แล้ว สุดท้ายจึงไม่มีใครเป็นคนตรวจสอบวันหมดอายุหรือรวมรายการยาให้เป็นปัจจุบันจริง ๆ สักคน

สถานการณ์นี้ยิ่งซับซ้อนขึ้นเมื่อผู้สูงอายุใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันจากการพบแพทย์หลายโรงพยาบาล ซึ่งเป็นภาวะที่เรียกว่าการใช้ยาหลายชนิดสะสม หรือ polypharmacy เพราะยิ่งมีจำนวนยามาก ยิ่งต้องมีคนรับผิดชอบชัดเจนคนเดียวที่รู้ภาพรวมทั้งหมด ไม่ใช่ปล่อยให้กระจายอยู่ในความรับรู้ของแต่ละคนเพียงบางส่วน

เมื่อเห็นญาติหรือเพื่อนบ้านมีอาการคล้ายกับที่ผู้สูงอายุในบ้านเคยเป็น หลายครอบครัวหยิบยาที่เหลือให้ไปใช้ด้วยความหวังดี โดยไม่ได้ตรวจว่ายานั้นยังไม่หมดอายุ ไม่ได้ตรวจว่าเหมาะกับร่างกายของอีกคนหรือไม่ และไม่ได้ผ่านการประเมินจากเภสัชกรหรือแพทย์เลย

ปัญหาซ้อนกันสองชั้นคือทั้งความเสี่ยงเรื่องความเหมาะสมของยากับผู้รับที่มีร่างกายและโรคประจำตัวต่างกัน และความเสี่ยงเรื่องยาหมดอายุที่ไม่มีใครตรวจสอบซ้ำก่อนส่งต่อ ยาที่ให้กันไปโดยไม่มีฉลากหรือประวัติที่ชัดเจนจึงอันตรายกว่าที่ทั้งสองฝ่ายคาดคิด

ความผิดพลาดหนึ่งที่พบบ่อยคือเมื่ออาการที่ดูเหมือนเดิมกลับมาอีกครั้ง ผู้สูงอายุหรือผู้ดูแลตัดสินใจนำยาเก่าที่เคยใช้เมื่อหลายเดือนหรือหลายปีก่อนกลับมากินเองทันที โดยไม่ปรึกษาแพทย์ก่อน ทั้งที่อาการที่ดูคล้ายกันอาจมีสาเหตุต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะในผู้สูงอายุที่อาการของโรคหลายอย่างมักแสดงออกไม่ตรงแบบเหมือนคนวัยหนุ่มสาว

ยาที่เคยปลอดภัยเมื่อหลายปีก่อนอาจไม่เหมาะกับร่างกายในปัจจุบันแล้ว เพราะการทำงานของไตและตับในผู้สูงอายุเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา และยาตัวใหม่ที่เพิ่งได้รับเพิ่มในระยะหลังอาจตีกันกับยาเก่าที่นำกลับมาใช้เอง จนเกิดผลข้างเคียงที่ไม่คาดคิด เช่น ง่วงซึมผิดปกติหรือภาวะสับสนเฉียบพลันที่ต้องแยกออกจากความจำเสื่อมทั่วไปให้ได้