เมื่ออายุมากขึ้น ความจำระยะสั้นมักเปลี่ยนแปลงไปตามธรรมชาติ ทำให้การจำว่ากินยามื้อนี้ไปแล้วหรือยังทำได้ยากขึ้นกว่าเดิม โดยเฉพาะเมื่อต้องกินยาหลายชนิดในเวลาใกล้เคียงกันจนแยกไม่ออกว่ามื้อไหนกินไปแล้วบ้าง

อีกปัจจัยหนึ่งคือกิจวัตรประจำวันที่ไม่แน่นอนเท่าเดิม เช่น เวลาตื่นนอนหรือเวลากินอาหารเปลี่ยนไปในแต่ละวัน ทำให้ตัวช่วยจำที่เคยผูกไว้กับกิจวัตรเดิม เช่น กินยาหลังอาหารเช้า ใช้ไม่ได้ผลเหมือนก่อน เพราะมื้ออาหารเองก็ไม่ตรงเวลาเดิม

หลายครอบครัวเข้าใจว่าการเตือนให้ผู้สูงอายุพยายามจำให้มากขึ้นคือทางแก้ แต่ในความเป็นจริง ความจำเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ยากและเปลี่ยนแปลงตามสภาพร่างกายในแต่ละวัน การแก้ปัญหาที่ยั่งยืนกว่าคือการลดภาระที่ต้องพึ่งความจำลง โดยใช้ระบบภายนอกช่วยแทน เช่น กล่องแบ่งยาที่มองเห็นชัดว่ากินไปแล้วหรือยัง

ผู้สูงอายุแต่ละคนลืมกินยาด้วยรูปแบบต่างกัน บางคนลืมเพราะไม่ได้อยู่ในสายตาตอนถึงเวลา บางคนลืมเพราะเพิ่งกินไปแล้วแต่จำไม่ได้จึงเข้าใจว่ายังไม่ได้กิน และบางคนลืมเพราะกิจวัตรถูกขัดจังหวะจากเหตุการณ์ไม่คาดคิด เช่น มีแขกมาเยี่ยมหรือมีธุระเร่งด่วน การสังเกตว่าตัวเองหรือผู้สูงอายุในบ้านลืมด้วยรูปแบบใดบ่อยที่สุด จะช่วยให้เลือกวิธีป้องกันที่ตรงจุดมากกว่าการใช้วิธีเดียวกันทุกกรณี