เมื่อพบว่าลืมกินยา ความกังวลมักทำให้ผู้ดูแลอยากแก้ไขทันที เช่น ให้กินย้อนหลังโดยไม่ดูว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว หรือกลัวว่าจะขาดยาจนให้กินเผื่อสองเท่าในมื้อถัดไป ทั้งที่ยาแต่ละชนิดมีวิธีจัดการต่างกันเมื่อลืมกิน บางชนิดควรข้ามมื้อไปเลย บางชนิดมีหน้าต่างเวลาที่ยังกินย้อนหลังได้ ซึ่งต้องอาศัยข้อมูลเฉพาะของยานั้น ไม่ใช่ใช้หลักเดียวกันกับยาทุกชนิด

อีกความผิดพลาดที่พบบ่อยคือการไม่บันทึกว่าลืมกินยาไปแล้ว ทำให้เมื่อพบแพทย์ครั้งถัดไปไม่มีข้อมูลว่าลืมกินไปกี่ครั้งและมีรูปแบบอย่างไร ซึ่งเป็นข้อมูลสำคัญที่ช่วยแพทย์ประเมินว่าควรปรับวิธีจัดการยาหรือไม่

หลายครั้งที่ผู้ดูแลตัดสินใจผิดพลาดเรื่องการลืมกินยา ไม่ได้มาจากการขาดความรู้ แต่มาจากความกดดันในช่วงเวลานั้น เช่น ต้องรีบออกไปทำงานหรือมีภารกิจอื่นรออยู่ ทำให้เลือกทางที่เร็วที่สุดแทนที่จะหยุดตรวจสอบให้แน่ใจก่อน ความรีบร้อนแบบนี้เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดการตัดสินใจโดยไม่มีข้อมูลรองรับ

การเตรียมแนวทางรับมือไว้ล่วงหน้า เช่น เก็บเบอร์โทรร้านยาประจำไว้ในโทรศัพท์ หรือรู้ว่ายาชนิดใดในบ้านมีคำแนะนำเฉพาะเมื่อลืมกินอยู่แล้ว จะช่วยลดความจำเป็นที่ต้องตัดสินใจเร็วภายใต้ความกดดันในสถานการณ์จริง