ฉลากยาส่วนใหญ่พิมพ์ตัวอักษรขนาดเล็กเพื่อให้ใส่ข้อมูลได้ครบในพื้นที่จำกัด ซึ่งเป็นปัญหาสำหรับผู้สูงอายุจำนวนมากที่มีภาวะสายตายาวตามวัย หรือ presbyopia คือภาวะที่เลนส์ตาสูญเสียความยืดหยุ่นตามอายุ ทำให้มองระยะใกล้ไม่ชัดขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะเคยมองเห็นชัดในวัยหนุ่มสาว ภาวะนี้เกิดกับเกือบทุกคนเมื่ออายุมากขึ้น ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ แต่ครอบครัวมักไม่ทันคิดว่าแว่นที่ใช้อยู่เดิมอาจไม่พอสำหรับอ่านตัวหนังสือขนาดเล็กบนฉลากยา

อีกปัญหาที่พบบ่อยคือความไม่คงที่ของฉลาก เมื่อผู้สูงอายุรับยาจากร้านยาหรือโรงพยาบาลต่างครั้งกัน อาจได้รับยาสามัญคนละยี่ห้อที่มีตัวยาเดียวกันแต่ชื่อการค้า สี และรูปทรงเม็ดยาต่างกัน หากผู้สูงอายุเคยชินกับการจำยาจากรูปลักษณ์มากกว่าชื่อยา การเปลี่ยนยี่ห้อจึงเสี่ยงทำให้สับสนได้ง่าย แม้ตัวยาจะเหมือนเดิมทุกประการ

ปัญหาทั้งสองแบบอาจดูคล้ายกันในสายตาครอบครัว คือผู้สูงอายุกินยาผิดหรือถามซ้ำบ่อย แต่ต้นเหตุต่างกันและต้องแก้ต่างวิธี ถ้าผู้สูงอายุอ่านฉลากได้เมื่อใช้แว่นขยายหรือแสงสว่างเพียงพอ แปลว่าปัญหาหลักคือการมองเห็น แต่ถ้าอ่านออกชัดเจนแต่ยังสับสนว่าต้องกินตอนไหนหรือกินยาอะไรบ้าง ปัญหาหลักน่าจะเป็นเรื่องความจำหรือความเข้าใจมากกว่า

จุดที่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษคือ หากความสับสนเรื่องยาเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วภายในไม่กี่วันและไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะถ้ามีอาการซึมลงหรือพูดจาสับสนร่วมด้วย อาจเข้าข่ายภาวะสับสนเฉียบพลันซึ่งต่างจากความจำเสื่อมที่ค่อยเป็นค่อยไป และมักมีสาเหตุที่แก้ไขได้ เช่น การติดเชื้อหรือผลข้างเคียงของยา กรณีนี้ต้องรีบพบแพทย์ ไม่ใช่แค่เปลี่ยนวิธีเขียนฉลาก

เมื่อปัญหาหลักคือการมองเห็น วิธีแก้ที่ตรงจุดคือทำให้ตัวอักษรใหญ่ขึ้นและมองเห็นชัดขึ้น มากกว่าการหาวิธีจดจำแทนการอ่าน ร้านยาและโรงพยาบาลหลายแห่งสามารถพิมพ์ฉลากตัวอักษรขนาดใหญ่ให้ได้หากแจ้งความต้องการ และการจัดแสงสว่างบริเวณที่เก็บยาหรือจุดกินยาให้เพียงพอก็ช่วยได้มากโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย

เมื่อปัญหาหลักคือความจำหรือความเข้าใจ การทำให้ตัวอักษรใหญ่ขึ้นอย่างเดียวช่วยได้ไม่มากเท่าที่ควร สิ่งที่ช่วยได้มากกว่าคือลดความซับซ้อนของข้อมูลที่ต้องจำ และให้มีคนอธิบายซ้ำด้วยคำพูดง่าย ๆ แทนการพึ่งตัวหนังสือบนฉลากเพียงอย่างเดียว