ฉลากยาที่แปะบนซองจากร้านยาในโรงพยาบาลหรือคลินิกมักประกอบด้วยชื่อผู้ป่วย ชื่อยาทั้งชื่อสามัญและชื่อการค้า ความแรงของยาต่อเม็ดหรือต่อมิลลิลิตร จำนวนที่จ่าย วิธีกินเทียบกับมื้ออาหาร ความถี่ต่อวัน วันที่จ่ายยา และวันหมดอายุ บางฉลากยังมีคำเตือนเพิ่มเติม เช่น ห้ามขับรถหลังกิน หรือเก็บให้พ้นแสงแดด ผู้สูงอายุและผู้ดูแลจำนวนมากอ่านเฉพาะบรรทัดวิธีกินแล้วข้ามส่วนอื่นไป ทั้งที่ชื่อยาและวันหมดอายุมีผลต่อความปลอดภัยไม่น้อยไปกว่ากัน

จุดที่มักถูกมองข้ามคือชื่อสามัญของยา ซึ่งเป็นชื่อทางเคมีที่ใช้เหมือนกันทั่วโลก ต่างจากชื่อการค้าที่แต่ละบริษัทตั้งขึ้นเอง ยาตัวเดียวกันอาจมีชื่อการค้าหลายชื่อขึ้นกับผู้ผลิต การรู้จักชื่อสามัญช่วยให้ผู้สูงอายุและผู้ดูแลตรวจสอบได้ว่ายาที่ได้จากคนละที่คือยาชนิดเดียวกันหรือไม่ แม้หน้าตาซองจะดูต่างกันโดยสิ้นเชิง

คำว่าก่อนอาหาร หมายถึงกินยาก่อนเริ่มรับประทานอาหารมื้อนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง ส่วนหลังอาหาร หมายถึงกินหลังอาหารมื้อนั้นในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน ยาบางชนิดต้องกินก่อนอาหารเพราะดูดซึมได้ดีกว่าตอนท้องว่าง ขณะที่บางชนิดต้องกินหลังอาหารเพื่อลดการระคายเคืองกระเพาะ การสลับกันกินจึงไม่ใช่เรื่องเล็กแม้ดูเหมือนต่างกันแค่จังหวะเวลา

นอกจากนี้ยังมีคำระบุช่วงเวลาแบบเช้า กลางวัน เย็น และก่อนนอน ซึ่งบางร้านยาเขียนเต็มคำ บางร้านย่อเป็นตัวอักษรตัวแรก และบางฉลากใช้สัญลักษณ์รูปดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์แทนคำ ปัญหาคือไม่มีมาตรฐานเดียวกันทั่วประเทศ ฉลากจากร้านหนึ่งอาจเขียนต่างจากอีกร้านหนึ่งแม้จะสื่อความหมายเดียวกัน ผู้อ่านจึงต้องอ่านฉลากใหม่ทุกครั้งอย่างตั้งใจ ไม่ควรอาศัยความคุ้นเคยจากฉลากเก่าเพียงอย่างเดียว

ผู้สูงอายุจำนวนมากพบแพทย์มากกว่าหนึ่งแผนกหรือมากกว่าหนึ่งโรงพยาบาล และรับยาจากร้านยาหลายแห่ง สถานการณ์นี้เรียกว่าการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือ polypharmacy ซึ่งหมายถึงการกินยาตั้งแต่หลายชนิดขึ้นไปในเวลาเดียวกัน ยิ่งมีแหล่งจ่ายยาหลายที่ ฉลากก็ยิ่งมีโอกาสเขียนวิธีกินด้วยถ้อยคำต่างกันสำหรับยาชนิดเดียวกัน แม้ตัวยาจะเหมือนกันทุกประการ

อีกปัญหาที่พบบ่อยคือยาสามัญตัวเดียวกันแต่คนละยี่ห้อ อาจมีเม็ดสี รูปร่าง และขนาดต่างกันในการจ่ายยาแต่ละรอบ เพราะโรงพยาบาลเปลี่ยนผู้ผลิตตามการจัดซื้อ ผู้สูงอายุที่คุ้นเคยกับการจำยาจากสีหรือรูปร่างเม็ดจึงอาจสับสนและเข้าใจผิดว่าได้รับยาผิดชนิด ทั้งที่ฉลากยืนยันว่าเป็นยาเดิม การอ่านชื่อสามัญบนฉลากทุกครั้งจึงสำคัญกว่าการจำหน้าตาเม็ดยา

เมื่ออายุมากขึ้น สายตาของคนส่วนใหญ่จะเปลี่ยนไปในลักษณะที่เรียกว่าสายตายาวตามวัย หรือ presbyopia คือความสามารถในการโฟกัสวัตถุใกล้ตาลดลง ทำให้อ่านตัวอักษรขนาดเล็กบนฉลากยาได้ยากขึ้นกว่าตอนอายุน้อย โดยเฉพาะฉลากที่พิมพ์ด้วยตัวอักษรเล็กและกระดาษมันวาวที่สะท้อนแสง ยิ่งทำให้อ่านลำบากขึ้นไปอีก

นอกจากสายตา แสงในบ้านที่ไม่เพียงพอและมุมมองที่ไม่เหมาะสมยังทำให้อ่านฉลากผิดพลาดได้ง่ายขึ้น ผู้สูงอายุบางคนเลือกที่จะไม่บอกใครว่าอ่านฉลากไม่ชัดเพราะเกรงใจหรือไม่อยากเป็นภาระ จึงเดาวิธีกินยาจากความจำแทนการอ่านจริง ครอบครัวควรสังเกตพฤติกรรมนี้และชวนคุยอย่างให้เกียรติ ไม่ใช่ตำหนิว่าอ่านหนังสือไม่ทัน