ฉลากยาที่แนบมากับซองยาจากโรงพยาบาลหรือร้านขายยา มักมีข้อมูลหลักอยู่ในตำแหน่งใกล้เคียงกันทุกซอง คือ ชื่อและนามสกุลผู้ป่วย บางแห่งมีหมายเลขประจำตัวผู้ป่วยกำกับ ชื่อยาซึ่งอาจเขียนทั้งชื่อสามัญทางยาและชื่อทางการค้า ความแรงของยาต่อเม็ดหรือต่อหน่วย วิธีกินและเวลาที่ควรกิน วันที่จ่ายยา และคำเตือนเฉพาะถ้ามี เช่น ห้ามขับรถ หรือเก็บในตู้เย็น

ชื่อยาที่ปรากฏสองแบบมักทำให้ผู้ดูแลสับสนมากที่สุด ยาตัวเดียวกันอาจถูกเรียกด้วยชื่อสามัญทางยา ซึ่งเป็นชื่อกลางที่ใช้เหมือนกันทั่วประเทศ และชื่อทางการค้า ซึ่งเปลี่ยนไปตามผู้ผลิตแต่ละราย เมื่อผู้สูงอายุเปลี่ยนโรงพยาบาลหรือเปลี่ยนร้านยา ยาตัวเดิมอาจได้ฉลากที่มีชื่อทางการค้าต่างออกไปทั้งที่เป็นยาตัวเดียวกัน จุดนี้เองที่ทำให้ครอบครัวจำนวนไม่น้อยกินยาซ้ำโดยไม่รู้ตัว เพราะเห็นชื่อไม่ตรงกันแล้วเข้าใจว่าเป็นยาคนละตัว

ฉลากยาไทยมักใช้ประโยคสั้นบอกวิธีกิน เช่น หนึ่งเม็ดเช้าและเย็นหลังอาหาร หรือ วันละครั้งก่อนนอน คำว่า ก่อนอาหาร กับ หลังอาหาร มีความหมายต่างกันสำหรับยาบางกลุ่ม การกินผิดช่วงเวลาซ้ำ ๆ อาจทำให้ยาออกฤทธิ์ไม่เต็มที่หรือระคายกระเพาะมากกว่าที่ควร ผู้ดูแลควรอ่านคำเหล่านี้จากฉลากของยาตัวนั้นโดยตรงทุกครั้ง ไม่ควรจำจากยาตัวอื่นที่เคยกินแล้วคิดว่าเหมือนกัน

อีกคำที่ทำให้เข้าใจผิดบ่อยคือ เมื่อมีอาการ ซึ่งหมายถึงกินเฉพาะเวลาที่มีอาการตามที่แพทย์ระบุไว้ ไม่ใช่กินทุกครั้งที่รู้สึกไม่สบายตัวเรื่องอื่น และไม่ได้แปลว่ากินเพิ่มได้เรื่อย ๆ หากอาการไม่ดีขึ้น ถ้าไม่แน่ใจว่าคำนี้หมายถึงอาการแบบใดกับยาตัวไหน ควรถามเภสัชกรตอนรับยาให้ชัดเจนตั้งแต่ครั้งแรก แทนที่จะตีความเองภายหลัง

ผู้สูงอายุจำนวนมากมีภาวะสายตายาวตามวัยหรือ presbyopia ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติที่เลนส์ตาแข็งขึ้นและปรับโฟกัสระยะใกล้ได้ยากขึ้น ทำให้อ่านตัวหนังสือขนาดเล็กบนฉลากยาลำบากกว่าคนวัยหนุ่มสาวมาก แม้จะใส่แว่นสายตาปกติอยู่แล้วก็ตาม เมื่อรวมกับแสงในบ้านที่ไม่พอ หรือฉลากที่พิมพ์ตัวเล็กเพื่อประหยัดพื้นที่ ผู้สูงอายุหลายคนจึงเลือกที่จะเดาจากสีซองหรือรูปทรงเม็ดยาแทนการอ่านฉลากจริง ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการหยิบยาผิดที่พบได้บ่อยที่สุด

ทางแก้ที่ทำได้จริงไม่ใช่การบอกให้ผู้สูงอายุระวังมากขึ้น แต่คือการจัดสภาพแวดล้อมให้อ่านง่ายขึ้น เช่น อ่านฉลากใต้แสงไฟที่สว่างพอ ใช้แว่นขยายวางไว้ใกล้จุดเก็บยา หรือขอให้เภสัชกรพิมพ์ฉลากเสริมตัวใหญ่ ร้านยาและห้องยาโรงพยาบาลหลายแห่งทำได้เมื่อร้องขอ การลงทุนเรื่องแสงและตัวหนังสือใหญ่ขึ้นมักคุ้มค่ากว่าการซื้ออุปกรณ์จัดยาราคาแพงที่ยังต้องอ่านฉลากอยู่ดี

ผู้สูงอายุที่มีหลายโรคร่วมมักพบแพทย์มากกว่าหนึ่งแผนกหรือมากกว่าหนึ่งโรงพยาบาล สถานการณ์แบบนี้เรียกว่าการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือ polypharmacy ซึ่งไม่ได้แปลว่าผิดเสมอไป แต่เพิ่มความเสี่ยงที่ฉลากยาแต่ละซองจะขัดกันเอง เช่น ยาสองตัวที่ชื่อการค้าต่างกันแต่จริง ๆ เป็นยากลุ่มเดียวกัน หรือแพทย์คนหลังสั่งยาตัวใหม่เพื่อแก้ผลข้างเคียงของยาตัวเดิมโดยไม่รู้ว่าผู้ป่วยกินยาตัวนั้นอยู่แล้ว ลักษณะนี้เรียกว่า prescribing cascade คือการที่ผลข้างเคียงของยาตัวหนึ่งถูกเข้าใจผิดว่าเป็นอาการป่วยใหม่ แล้วนำไปสู่การสั่งยาเพิ่มอีกตัวโดยไม่จำเป็น

การป้องกันเรื่องนี้ทำได้จากฝั่งครอบครัว โดยไม่ต้องรอให้แพทย์ทุกคนสื่อสารกันเอง คือการรวบรวมฉลากยาทั้งหมดที่ผู้สูงอายุกินอยู่จริงในช่วงเวลาเดียวกันไว้ที่จุดเดียว แล้วนำไปให้เภสัชกรหรือแพทย์เจ้าของไข้ตรวจทานทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนยาหรือย้ายสถานพยาบาล ไม่ใช่ทำเพียงครั้งเดียวตอนเริ่มต้น