เมื่อผู้สูงอายุมีโรคร่วมหลายโรค การไปพบแพทย์เฉพาะทางหลายคนเป็นเรื่องปกติ แต่ระบบบันทึกการรักษาของแต่ละโรงพยาบาลมักไม่เชื่อมถึงกัน แพทย์โรคหัวใจจึงมักไม่เห็นยาที่แพทย์โรคไตสั่ง และร้านยาใกล้บ้านก็ไม่เห็นยาจากโรงพยาบาลทั้งสองแห่ง สถานการณ์นี้เรียกได้ว่าเป็นความเสี่ยงจากการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือ polypharmacy ที่ไม่มีใครเห็นภาพรวมทั้งหมด

รายการยาฉบับเดียวที่ผู้สูงอายุหรือผู้ดูแลถือไว้เอง จึงกลายเป็นจุดเชื่อมต่อเดียวที่ทำให้แพทย์ทุกคนเห็นข้อมูลชุดเดียวกัน แทนที่จะต่างคนต่างเห็นเพียงบางส่วน

หลังผ่านการปรับยาหลายรอบ ผู้สูงอายุจำนวนไม่น้อยกินยาไม่ตรงกับใบสั่งยาฉบับล่าสุดโดยไม่รู้ตัว เช่น ยังกินยาตัวเก่าที่แพทย์สั่งให้หยุดไปแล้ว หรือลดขนาดยาเองเพราะรู้สึกว่าอาการดีขึ้น รายการยาที่ดีจึงต้องบันทึก “สิ่งที่กินจริง” ไม่ใช่คัดลอกจากใบสั่งยาเดิมมาทั้งหมด

ความคลาดเคลื่อนแบบนี้อันตรายเป็นพิเศษเมื่อเกี่ยวข้องกับยาที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงการทำงานของไต เพราะร่างกายผู้สูงอายุขับยาบางชนิดออกช้าลงตามวัย การกินยาเกินขนาดที่ควรจึงสะสมในเลือดได้มากกว่าที่แพทย์คาดไว้ตอนสั่งยา

ทุกครั้งที่ผู้สูงอายุนอนโรงพยาบาลแล้วกลับบ้าน มักมีการเพิ่ม ลด หรือเปลี่ยนยาอย่างน้อยหนึ่งตัวเสมอ แต่ครอบครัวจำนวนมากยังคงใช้กล่องยาเดิมที่จัดไว้ก่อนเข้าโรงพยาบาลต่อ เพราะเข้าใจว่ายาเหมือนเดิม ทำให้เกิดการกินยาซ้ำหรือกินยาที่แพทย์สั่งให้หยุดไปแล้วโดยไม่ตั้งใจ

ช่วงเวลานี้ยังเป็นช่วงที่ต้องระวังภาวะที่เรียกว่า prescribing cascade เป็นพิเศษ คือเมื่อแพทย์คนใหม่เห็นอาการที่แท้จริงเกิดจากยาตัวเดิม แต่ตีความว่าเป็นอาการป่วยใหม่แล้วสั่งยาเพิ่มมารักษาอาการนั้น รายการยาที่อัปเดตทันทีหลังออกจากโรงพยาบาลจึงช่วยป้องกันการสั่งยาซ้อนแบบนี้ได้

อาการหลายอย่างในผู้สูงอายุแสดงออกไม่ตรงแบบเหมือนคนวัยทำงาน หรือที่เรียกว่า atypical presentation เช่น ความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือ orthostatic hypotension อาจแสดงออกเป็นอาการหน้ามืดตอนลุกยืนซึ่งดูเหมือนเป็นเรื่องของวัยชราธรรมดา ทั้งที่จริงอาจเป็นผลจากยาลดความดันหลายตัวที่ออกฤทธิ์ซ้อนกัน

หากแพทย์ไม่เห็นรายการยาทั้งหมด ก็มีโอกาสตีความอาการนี้เป็นเรื่องของอายุแทนที่จะสงสัยว่าเป็นผลจากยา ทำให้พลาดโอกาสปรับยาที่แท้จริงและปล่อยให้ความเสี่ยงหกล้มจากอาการหน้ามืดดำเนินต่อไป