ความผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือการเขียนรายการยาที่มีเพียงชื่อยาและขนาดต่อเม็ดตามฉลาก แต่ไม่ระบุว่าจริง ๆ แล้วผู้สูงอายุกินกี่เม็ดต่อวันและกินกี่มื้อ เพราะผู้สูงอายุที่มีภาวะใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันมักปรับความถี่การกินยาเองโดยไม่ได้แจ้งใคร เช่น กินยาลดความดันวันเว้นวันเพราะรู้สึกว่าความดันคุมได้ดีแล้ว

เมื่อแพทย์เห็นเพียงชื่อยาโดยไม่รู้ความถี่จริง จะประเมินระดับยาในเลือดผิดไปจากความเป็นจริง และอาจตัดสินใจปรับยาโดยอิงจากขนาดที่เข้าใจผิด ซึ่งอาจทำให้อาการที่แท้จริงเกิดจากการกินยาไม่สม่ำเสมอถูกตีความเป็นอย่างอื่น

ครอบครัวมักเขียนเฉพาะยาเม็ดที่กินตามเวลาชัดเจน แต่ละเว้นยาหยอดตาสำหรับต้อหิน ยาทาผิวหนังสำหรับผื่นเรื้อรัง ยาพ่นสำหรับโรคปอด หรือแผ่นแปะบรรเทาปวด เพราะคิดว่าเป็นเพียงการดูแลเฉพาะจุดไม่ใช่ยาที่มีผลต่อร่างกายทั้งระบบ

ในความเป็นจริง ยาบางชนิดที่ดูเหมือนใช้เฉพาะที่สามารถดูดซึมเข้าสู่ร่างกายและมีผลต่อระบบอื่นได้ เช่น ยาหยอดตาบางกลุ่มมีผลต่อการเต้นของหัวใจ หรือแผ่นแปะบรรเทาปวดบางชนิดมีผลต่อความง่วงและการทรงตัว การละเว้นยาเหล่านี้จากรายการจึงทำให้แพทย์ขาดข้อมูลสำคัญไปโดยไม่รู้ตัว

ครอบครัวที่ดูแลผู้สูงอายุมากกว่าหนึ่งคน เช่น พ่อและแม่ที่อาศัยอยู่บ้านเดียวกัน มักเก็บยาทุกคนไว้ในกล่องเดียวหรือลิ้นชักเดียวกัน และเมื่อรีบทำรายการยาก่อนไปพบแพทย์ อาจใส่ยาของอีกคนปนเข้าไปโดยไม่ทันสังเกต โดยเฉพาะเมื่อยาสองคนมีชื่อคล้ายกันหรือเป็นยากลุ่มเดียวกันสำหรับโรคคนละชนิด

ความผิดพลาดนี้ร้ายแรงกว่าที่คิด เพราะแพทย์อาจเข้าใจว่าคนไข้ตรงหน้ากินยาที่ไม่เกี่ยวข้องกับโรคของตัวเอง แล้วพยายามอธิบายอาการโดยอิงจากยาที่ไม่ได้กินจริง ในขณะที่ยาตัวจริงที่อาจเป็นสาเหตุของอาการกลับไม่ถูกพูดถึงเลย

หลายครอบครัวคิดว่าหน้าที่ของรายการยาคือบอกว่าผู้สูงอายุกินอะไรอยู่เท่านั้น จึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับ “จำนวนรายการทั้งหมด” แต่ในทางเวชปฏิบัติผู้สูงอายุ ภาวะที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือ polypharmacy ซึ่งมักนับกันที่ตั้งแต่ห้ารายการขึ้นไป ถือเป็นข้อมูลที่แพทย์ต้องการรู้ในตัวมันเอง เพราะยิ่งจำนวนรายการมากขึ้น โอกาสที่ยาสองตัวจะตีกันหรือเสริมฤทธิ์กันก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย และผลข้างเคียงที่ตามมาก็มักไม่ได้มาในรูปแบบที่ชัดเจน

สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้ยากขึ้นในผู้สูงอายุคือ อาการแสดงไม่ตรงแบบ กล่าวคือผลข้างเคียงของยามักไม่ปรากฏเป็นอาการเฉพาะเจาะจงอย่างที่คาด แต่ออกมาเป็นอาการกว้าง ๆ เช่น เพลียลง เบื่ออาหาร เดินเซ หรือสับสนกว่าเดิม ซึ่งครอบครัวมักตีความว่าเป็นเรื่องของอายุที่มากขึ้น ทั้งที่จริงอาจเป็นสัญญาณว่ายาบางตัวไม่เหมาะกับร่างกายที่เปลี่ยนไปแล้ว การเขียนรายการให้ครบและบอกจำนวนรวมจึงเป็นการเปิดโอกาสให้แพทย์ทบทวนว่ายาตัวไหนยังจำเป็นอยู่จริง

ในทางกลับกัน ถ้ารายการยาที่ยื่นให้แพทย์ไม่ครบ การทบทวนนี้ก็เกิดขึ้นไม่ได้ และยาที่ควรถูกลดหรือหยุดก็จะถูกสั่งต่อไปเรื่อย ๆ พร้อมกับยาตัวใหม่ที่เพิ่มเข้ามาเพื่อแก้อาการซึ่งแท้จริงเกิดจากยาเดิม