ผู้สูงอายุจำนวนมากใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันเพื่อควบคุมโรคเรื้อรัง หรือภาวะที่เรียกว่า polypharmacy การเดินทางไกลเพิ่มความเสี่ยงที่ยาจะพลัดหายหรือเข้าถึงไม่ได้ทันเวลา หากยาทั้งหมดอยู่ในกระเป๋าใบเดียว โดยเฉพาะกระเป๋าที่ต้องฝากไว้กับรถทัวร์ โหลดใต้ท้องเครื่อง หรือแยกจากตัวผู้สูงอายุระหว่างเปลี่ยนพาหนะ หลักที่ปลอดภัยกว่าคือแบ่งยาพอใช้ได้อย่างน้อย 2-3 วันแรกไว้ในกระเป๋าที่ติดตัวตลอดเวลา ส่วนที่เหลือค่อยเก็บในกระเป๋าใหญ่

ครอบครัวจำนวนไม่น้อยเข้าใจผิดว่าแค่จัดยาให้ครบจำนวนเม็ดตามจำนวนวันก็เพียงพอแล้ว แต่ในทางปฏิบัติ ถ้ากระเป๋าใบเดียวที่มียาทั้งหมดหายหรือมาไม่ทัน ผู้สูงอายุอาจขาดยาควบคุมโรคทันทีโดยไม่มีสำรอง การแยกชุดจึงสำคัญกว่าการนับจำนวนเม็ดให้ครบเสียอีก

การจัดยาเอง จำวันนัด และวางแผนการเดินทาง จัดอยู่ในกลุ่มความสามารถที่เรียกว่า IADL หรือกิจวัตรประจำวันที่ซับซ้อนกว่าการดูแลตัวเองพื้นฐาน ความสามารถนี้อาศัยทั้งความจำ สายตา และการวางแผน เมื่อออกเดินทาง มื้ออาหารมักเลื่อนจากเวลาปกติ เช่น รถติดจนมื้อเที่ยงเลื่อนไปบ่ายสาม หรือทัวร์แวะพักตามจุดที่กำหนดไว้ล่วงหน้า การยึดติดกับเวลานาฬิกาที่บ้านอาจทำให้กินยาก่อนหรือหลังมื้ออาหารผิดจังหวะ วิธีที่ปฏิบัติได้จริงกว่าคือจัดกล่องยาตามมื้ออาหารจริงที่จะเกิดขึ้นระหว่างทาง ไม่ใช่ตามเวลาตายตัว โดยยังคงหลักการก่อน-หลังอาหารตามที่แพทย์หรือเภสัชกรสั่งไว้

ผู้สูงอายุจำนวนมากมีภาวะสายตายาวตามวัยหรือ presbyopia ทำให้อ่านฉลากตัวเล็กบนกล่องยาลำบากขึ้น โดยเฉพาะในที่แสงน้อยระหว่างเดินทาง เช่น บนรถตอนกลางคืนหรือในห้องพักโรงแรมที่ไฟไม่สว่างพอ การติดฉลากตัวอักษรขนาดใหญ่ระบุมื้อและเวลาไว้ล่วงหน้าจึงช่วยได้มาก และถ้าผู้สูงอายุยังจัดการยาเองได้ ควรให้ยังคงถือกล่องยามื้อประจำวันด้วยตัวเองต่อไป แทนที่จะให้ผู้ดูแลควบคุมทุกขั้นตอนแทนทั้งหมด เพราะการถูกริบความรับผิดชอบไปกะทันหันอาจกระทบความรู้สึกและศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุโดยไม่จำเป็น

ยาหลายชนิดมีช่วงอุณหภูมิที่แนะนำให้เก็บไว้บนฉลากหรือเอกสารกำกับยา ความร้อนสะสมในรถที่จอดตากแดด ท้ายรถทัวร์ หรือกระเป๋าที่วางไว้ใกล้กระจกรถ อาจทำให้ยาบางชนิดเสื่อมสภาพเร็วกว่าที่ระบุไว้ แม้จะยังไม่ถึงวันหมดอายุ ควรพกยาไว้ในกระเป๋าที่ติดตัวในห้องโดยสารเสมอ ไม่ใช่ในช่องเก็บของท้ายรถหรือใต้ที่นั่งที่ร้อนจัด และหลีกเลี่ยงการทิ้งกระเป๋ายาไว้ในรถที่ปิดสนิทระหว่างแวะพัก

สำหรับยาที่ต้องแช่เย็นเข้มงวด เช่น อินซูลินหรือยาฉีดบางชนิด ควรสอบถามเภสัชกรก่อนเดินทางว่ามีข้อกำหนดเฉพาะอย่างไรและทนอุณหภูมิห้องได้นานเท่าใด เพราะเงื่อนไขต่างจากยาเม็ดทั่วไปและบทความนี้ไม่ได้ครอบคลุมรายละเอียดเฉพาะยา หากที่พักปลายทางไม่มีตู้เย็น ควรโทรสอบถามล่วงหน้าว่าเคาน์เตอร์หรือครัวของที่พักช่วยแช่ยาให้ได้หรือไม่ และเตรียมถุงเก็บความเย็นแบบพกพาไว้เป็นทางเลือกสำรอง ถุงเก็บความเย็นราคาไม่แพงมากและหาซื้อได้ทั่วไป จึงเป็นค่าใช้จ่ายเล็กน้อยที่คุ้มค่ากับความเสี่ยงที่ลดลง

การเดินทางทำให้สิ่งเตือนความจำที่บ้าน เช่น ปฏิทินติดผนัง กล่องยาที่วางประจำที่ หรือรายการโทรทัศน์ที่ใช้อ้างอิงเวลา หายไปพร้อมกัน ทั้งผู้สูงอายุและผู้ดูแลจึงมีโอกาสลืมกินยาหรือกินซ้ำมากกว่าปกติ โดยเฉพาะช่วงเปลี่ยนพาหนะ ระหว่างรอคิว หรือช่วงเย็นที่ทุกคนเหนื่อยจากการเดินทางทั้งวัน ระบบที่ช่วยได้คือสมุดบันทึกเล่มเล็กหรือแอปในโทรศัพท์ที่ทำเครื่องหมายทันทีหลังกินยาแต่ละมื้อ ไม่ใช่รอจดตอนค่ำวันนั้น เพราะยิ่งเว้นช่วงนานยิ่งจำไม่ได้ว่ากินไปแล้วหรือยัง

หากผู้สูงอายุเริ่มถามซ้ำบ่อยระหว่างทริปว่ากินยามื้อนี้หรือยัง หรือดูสับสนกับลำดับยาที่ปกติจัดการเองได้คล่อง นี่อาจเป็นสัญญาณเล็ก ๆ ที่บอกว่าความสามารถในการจัดการยาด้วยตัวเองกำลังเปลี่ยนไป ควรให้ผู้ดูแลช่วยตรวจสอบซ้ำอีกชั้นโดยไม่ต้องรอให้เกิดปัญหาใหญ่ก่อน และจดสิ่งที่สังเกตเห็นไว้คุยกับแพทย์เมื่อกลับถึงบ้าน