ความผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือครอบครัวปล่อยให้ผู้สูงอายุเข้าห้องตรวจและตอบคำถามคนเดียว ด้วยความคิดว่าเป็นการให้เกียรติหรือไม่อยากให้รู้สึกเหมือนถูกจับตา แต่ในความเป็นจริง ผู้ที่มีปัญหาความจำมักไม่รู้ตัวว่าความสามารถของตัวเองเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน และมักตอบว่า 'สบายดี ไม่มีอะไรผิดปกติ' ทั้งที่ครอบครัวสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงชัดเจน

แนวทางที่เหมาะสมกว่าคือให้คนใกล้ชิดเข้าไปในห้องตรวจด้วย และแจ้งแพทย์ล่วงหน้าว่าต้องการเล่าข้อมูลเพิ่มเติมจากมุมมองของผู้ดูแล ซึ่งไม่ใช่การลดทอนศักดิ์ศรีของผู้สูงอายุ แต่เป็นการให้ข้อมูลที่ครบถ้วนขึ้นเพื่อประโยชน์ในการวินิจฉัย

การพูดว่า 'ช่วงนี้ความจำไม่ดี' หรือ 'ท่านหลงลืมบ่อยขึ้น' โดยไม่มีตัวอย่างเหตุการณ์จริงหรือช่วงเวลาที่เริ่มสังเกตเห็น ทำให้แพทย์ต้องใช้เวลาส่วนใหญ่ในการตรวจไปกับการซักถามพื้นฐานเพื่อหาบริบท แทนที่จะได้ใช้เวลาประเมินเชิงลึกหรืออธิบายแนวทางต่อไป

การเตรียมตัวอย่างเหตุการณ์ที่ชัดเจน เช่น 'เมื่อสองสัปดาห์ก่อนลืมทางกลับบ้านตอนไปตลาดที่ไปประจำทุกวัน' จะช่วยให้แพทย์เห็นภาพและประเมินความรุนแรงได้เร็วกว่าการพูดกว้าง ๆ มาก

หลายครอบครัวไปพบแพทย์เรื่องความจำโดยเตรียมใจว่าจะพูดถึงแค่เรื่องความจำ และไม่ได้แจ้งเรื่องยาที่เพิ่งเริ่มใช้ อาการวิงเวียน หรือการนอนที่เปลี่ยนไป ทั้งที่ยาบางกลุ่มและภาวะใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือ polypharmacy อาจเป็นสาเหตุของอาการคล้ายความจำถดถอยที่แก้ไขได้หากทบทวนรายการยา หากไม่แจ้งข้อมูลนี้ แพทย์อาจต้องเริ่มการตรวจเพิ่มเติมที่ไม่จำเป็นหรือพลาดสาเหตุที่แก้ไขได้ง่ายกว่า

ความจำถดถอยมีสาเหตุได้หลายแบบ ตั้งแต่ผลข้างเคียงยา ภาวะซึมเศร้า ไปจนถึงภาวะสมองเสื่อมชนิดต่าง ๆ การแยกสาเหตุเหล่านี้มักต้องอาศัยการตรวจติดตามและบางครั้งต้องตรวจเพิ่มเติม ครอบครัวที่คาดหวังว่าจะได้คำวินิจฉัยและแผนการรักษาที่ชัดเจนภายในนัดเดียวอาจรู้สึกผิดหวังหรือเข้าใจว่าแพทย์ตรวจไม่ละเอียด ทั้งที่ความจริงคือธรรมชาติของการวินิจฉัยภาวะนี้ต้องใช้เวลา