การออกกำลังกายแบบไม่มีแผนมักนำไปสู่สองปัญหา คือฝึกหนักเกินไปในบางวันจนบาดเจ็บ หรือฝึกไม่สม่ำเสมอจนไม่เห็นผล ตารางรายสัปดาห์ช่วยให้เห็นภาพรวมว่าแต่ละวันควรเน้นอะไร และมีวันพักเพียงพอหรือไม่ ซึ่งสำคัญมากสำหรับผู้สูงอายุที่ร่างกายต้องการเวลาฟื้นตัวมากกว่าคนอายุน้อย

การมีตารางยังช่วยให้ครอบครัวช่วยกันดูแลได้ง่ายขึ้น เช่น รู้ว่าวันไหนควรพาไปเดินที่ไหน หรือวันไหนควรอยู่บ้านพักผ่อน แทนที่จะตัดสินใจแบบวันต่อวันซึ่งมักลงเอยด้วยการข้ามไปเลยเมื่อไม่มีใครว่าง

องค์ประกอบแรกคือการฝึกกำลังกล้ามเนื้อ ซึ่งช่วยชะลอการสูญเสียมวลกล้ามเนื้อจากภาวะ sarcopenia และรักษาความสามารถทำกิจวัตรประจำวันหรือ ADL เช่น ลุกจากเก้าอี้ ยกของ และเดินขึ้นบันได

องค์ประกอบที่สองคือการฝึกทรงตัวและความคล่องตัว ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงหกล้มโดยตรง ควรทำอย่างน้อยสัปดาห์ละหลายวันในรูปแบบที่ปลอดภัย เช่น เดินต่อเนื่อง หรือฝึกยืนขาเดียวโดยมีที่เกาะ

องค์ประกอบที่สามคือความยืดหยุ่นและการพักผ่อน การยืดเหยียดเบา ๆ ในวันพักช่วยรักษาช่วงการเคลื่อนไหวของข้อต่อโดยไม่เพิ่มภาระให้กล้ามเนื้อที่กำลังฟื้นตัว

ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือภาวะ polypharmacy อาจมีวันที่รู้สึกง่วงหรือเวียนศีรษะมากกว่าปกติ ขึ้นอยู่กับการปรับยาล่าสุด ตารางที่ดีควรมีความยืดหยุ่นให้ลดความหนักในวันที่รู้สึกไม่ไหว แทนที่จะฝืนทำตามตารางเดิม

นอกจากนี้ ควรทบทวนตารางใหม่ทุกเดือนหรือเมื่อความสามารถเปลี่ยนแปลง เช่น หลังออกจากโรงพยาบาลหรือหลังปรับยาใหม่ เพราะตารางที่เหมาะสมเมื่อสามเดือนก่อนอาจไม่เหมาะสมกับสภาพร่างกายปัจจุบันแล้ว

หลายครอบครัวมีตารางที่ดูดีในกระดาษแต่ทำตามจริงไม่ได้ เพราะไม่ได้คิดถึงพื้นที่และเวลาที่มีจริงในแต่ละวัน การวางตารางควรเริ่มจากถามว่าช่วงเวลาไหนของวันที่ผู้สูงอายุมีพลังงานมากที่สุด และมีพื้นที่ในบ้านส่วนไหนที่ปลอดภัยพอสำหรับกิจกรรมแต่ละประเภท เช่น มุมที่มีเก้าอี้มั่นคงสำหรับฝึกกำลัง หรือทางเดินที่ไม่มีสิ่งกีดขวางสำหรับฝึกทรงตัว

การเลือกเวลาที่สอดคล้องกับมื้ออาหารและมื้อยาก็สำคัญไม่แพ้กัน ควรเว้นระยะจากมื้อยาที่ทำให้ง่วงหรือเวียนศีรษะ และหลีกเลี่ยงการฝึกทันทีหลังมื้ออาหารหนัก เพื่อไม่ให้ระบบย่อยอาหารและระบบไหลเวียนเลือดต้องทำงานหนักพร้อมกัน ตารางที่คำนึงถึงรายละเอียดเหล่านี้มักถูกปฏิบัติตามได้จริงมากกว่าตารางที่สวยงามแต่ไม่สอดคล้องกับชีวิตประจำวัน