ผู้ผลิตเก้าอี้นั่งถ่ายมักระบุขีดจำกัดน้ำหนักเป็นตัวเลขเดียวที่ดูเหมือนบอกว่า ‘คนตัวใหญ่ใช้ได้’ แต่ตัวเลขนั้นมาจากความแข็งแรงของโครงและข้อต่อ ไม่ได้บอกว่าเบาะกว้างพอกับรูปร่างสะโพกของแต่ละคน คนน้ำหนักเท่ากันอาจสะโพกกว้างต่างกันมาก ขึ้นกับโครงกระดูกและการกระจายไขมัน

เมื่อเบาะแคบ ผิวหนังด้านข้างของต้นขาเบียดกับแขนจับ เกิดการเสียดสีและความชื้นสะสม ซึ่งเป็นปัจจัยที่ทำให้ผิวเปื่อยหรือเป็นแผลกดทับ โดยเฉพาะผู้ที่นั่งเป็นเวลานานระหว่างขับถ่ายหรือผู้ที่ขับถ่ายลำบาก

ขอข้อมูลสามอย่างเป็นตัวเลขชัดเจน คือความกว้างเบาะด้านใน ระยะระหว่างแขนจับสองข้าง และความกว้างรวมของโครงที่ส่วนกว้างสุด ความกว้างรวมนี้ตัดสินว่าเก้าอี้จะผ่านประตูห้องน้ำได้หรือไม่ หากผู้ขายไม่ให้ตัวเลขเหล่านี้ ให้ถือว่าข้อมูลยังไม่พอจะตัดสินใจ

ขอทราบด้วยว่าน้ำหนักรับที่ระบุหมายถึงน้ำหนักนิ่งหรือน้ำหนักขณะลุกนั่ง เพราะแรงกระแทกตอนทิ้งตัวลงนั่งมากกว่าน้ำหนักตัวเฉย ๆ และความแข็งแรงของขาเก้าอี้ที่เป็นท่อกลวงจะลดลงเมื่อเริ่มสนิมหรือรูหมุดหลวม

ให้ผู้ป่วยนั่งบนเก้าอี้แข็ง หลังตรง แล้ววัดจากด้านนอกต้นขาข้างหนึ่งถึงด้านนอกต้นขาอีกข้างตรงจุดที่กว้างที่สุด ใช้สายวัดตั้งฉากกับตัวไม่ให้โค้ง จดตัวเลขนั้นแล้วเผื่อเพิ่มพอให้สอดมือแบนระหว่างต้นขากับแขนจับได้ ซึ่งเป็นช่องว่างที่ให้ผิวไม่ถูกกดเมื่อน้ำหนักตัวเปลี่ยนท่า

วัดตอนผู้ป่วยใส่เสื้อผ้าที่ใช้จริง ไม่ใช่ตอนเปลือย เพราะผ้าถุงหรือกางเกงขายาวหนาเพิ่มความกว้างอีกเล็กน้อย และวัดทั้งตอนนั่งตัวตรงและตอนเอนตัวเล็กน้อย เพราะท่านั่งจริงมักไม่ตรงเป๊ะ

การพยุงผู้ป่วยที่น้ำหนักมากเป็นสาเหตุให้ผู้ดูแลปวดหลังและบาดเจ็บ แนวปฏิบัติด้านการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยอย่างปลอดภัยเน้นว่าไม่ควรยกหรือพยุงน้ำหนักเต็มตัวด้วยแรงคนเดียว ควรมีอุปกรณ์ช่วย ผู้ช่วยหลายคน หรือเปลี่ยนวิธีขับถ่ายให้ผู้ป่วยต้องย้ายตัวน้อยลง

ก่อนซื้อ ลองจินตนาการเส้นทางจากเตียงไปเก้าอี้ว่ามีพื้นที่ให้ผู้ดูแลยืนข้าง ๆ หรือไม่ พื้นเรียบหรือมีธรณีประตูหรือไม่ และเก้าอี้มีล้อหรือเบรกไหม เพราะเก้าอี้ที่เลื่อนไปมาตอนลุกคือสาเหตุหกล้มที่พบบ่อย