เตียงผู้ป่วยมีหน้าที่ต่างกันในแต่ละด้าน ด้านหัวเตียงที่ผู้ป่วยหันไปทางประตูหรือหน้าต่าง ด้านที่ผู้ดูแลยืนเปลี่ยนผ้าและพลิกตัว ด้านที่ย้ายไปรถเข็นหรือเก้าอี้นั่งถ่าย และด้านปลายเตียงที่ไม่ต้องใช้บ่อย ห้องกว้างเว้นได้หมด แต่ห้องเล็กต้องตัดสินใจว่าด้านใดสำคัญที่สุด

ผู้ดูแลที่ต้องก้มหรือบิดตัวเพื่อทำงานข้างเตียงที่แคบเสี่ยงปวดหลังและเสียหลักเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่ครอบครัวมองข้ามเพราะมุ่งความปลอดภัยของผู้ป่วยก่อน ผู้ดูแลที่เจ็บหลังหยุดดูแลได้ทั้งบ้านจึงต้องมีพื้นที่ทำงาน

WHO ระบุว่าสภาพแวดล้อมที่มีสิ่งกีดขวางเป็นปัจจัยหนึ่งของการหกล้ม ผู้ป่วยที่ลุกจากเตียงได้บ้างจึงควรมีทางเดินที่โล่งจากขอบเตียงไปยังจุดหมายอย่างน้อยหนึ่งเส้น ส่วนเส้นอื่นเก็บของไว้ได้

วัดขนาดจริงของเตียงที่จะใช้ รวมราวกั้นและส่วนที่ยื่นออกเมื่อยกหัวเตียง วัดรถเข็นรวมที่พักเท้าและความกว้างขณะผู้ป่วยนั่ง และวัดเก้าอี้นั่งถ่ายรวมที่วางแขน จากนั้นตีกรอบบนพื้นห้องด้วยเทปกาวกระดาษ หรือใช้กล่องกระดาษแข็งแทนเฟอร์นิเจอร์ แล้วเดินวนเหมือนกำลังทำงาน

ทดสอบสามเหตุการณ์ ย้ายจากเตียงไปเก้าอี้นั่งถ่ายโดยมีคนช่วย ผลักรถเข็นเข้าประตูห้องแล้วหมุนเพื่อถอยออก และให้ผู้ดูแลยืนข้างเตียงในท่าก้มเปลี่ยนผ้า ถ้ามีจุดไหนต้องเบียดหรือเอี้ยวตัวมากกว่าท่าธรรมดา แสดงว่าพื้นที่ไม่พอ

ระดับการช่วยเหลือตัวเองในกิจวัตรประจำวัน (ADL) ของผู้ป่วยเป็นตัวกำหนดว่าห้องต้องรองรับอะไรบ้าง คนที่ลุกเดินได้ด้วยวอล์กเกอร์ต้องการทางเดินกว้างพอสำหรับอุปกรณ์ ส่วนคนที่ต้องย้ายตัวด้วยการประคองสองคนต้องการที่ยืนสองฝั่ง

ถามนักกายภาพบำบัดหรือพยาบาลที่ดูแลผู้ป่วยว่าวิธีย้ายตัวของผู้ป่วยรายนี้ต้องใช้พื้นที่เท่าไร เพราะคนที่ช่วยเหลือตัวเองได้ครึ่งหนึ่งกับคนที่ต้องยกด้วยเครื่องต้องการระยะไม่เท่ากัน ตัวเลขตายตัวจากอินเทอร์เน็ตจึงใช้แทนไม่ได้

เริ่มจากของที่ไม่จำเป็น เช่นตู้เสื้อผ้าตัวใหญ่ที่ย้ายไปห้องอื่นได้ พรมที่ลื่นหรือม้วนขอบ โต๊ะเครื่องแป้งที่แทบไม่ได้ใช้ การเอาของออกหนึ่งชิ้นมักได้พื้นที่มากกว่าการขยับเตียงหลายครั้ง ส่วนของที่ต้องอยู่ เช่นยา ผ้า และกระดาษทิชชู ให้อยู่ในชั้นที่เอื้อมได้จากเก้าอี้ที่ผู้ดูแลนั่ง

วางหัวเตียงชิดผนังเพื่อให้ยกหัวเตียงได้โดยไม่ชน และให้ด้านยาวหนึ่งด้านเปิดโล่งสำหรับผู้ดูแล ถ้าห้องแคบมาก ให้ชิดผนังด้านที่ผู้ป่วยไม่ต้องลงเตียง ผู้ป่วยที่ติดเตียงเต็มตัวไม่ต้องมีทางลงเตียงด้านนั้น ต่างจากผู้ป่วยที่ยังลุกนั่งได้ซึ่งต้องมีด้านโล่งสองด้านสลับกันได้

เก้าอี้นั่งถ่ายและรถเข็นไม่ควรอยู่ฝั่งเดียวกันถ้าห้องแคบมาก ให้ฝั่งหนึ่งรับรถเข็น อีกฝั่งหนึ่งรับเก้าอี้นั่งถ่าย และเก็บอีกอย่างพับไว้เมื่อไม่ใช้ เก้าอี้นั่งถ่ายที่ใช้เฉพาะกลางคืนอาจเก็บไว้นอกห้องตอนกลางวัน

เตียงผู้ป่วยไฟฟ้ามีสายไฟ ที่นอนลมมีสายท่อ ถ้าปลั๊กอยู่ผิดฝั่งสายจะพาดผ่านทางเดิน ควรให้ปลั๊กอยู่ชิดผนังฝั่งหัวเตียงและยึดสายไว้กับผนังหรือใช้ที่ครอบสาย ไม่ให้เท้าผู้ดูแลสะดุดตอนเดินตอนกลางคืน

ไฟกลางคืนแบบเซนเซอร์ติดใกล้พื้นช่วยให้ผู้ดูแลเห็นทางโดยไม่ปลุกผู้ป่วย พื้นต้องแห้งและไม่ลื่น พรมเช็ดเท้าที่ลื่นหรือขอบม้วนต้องเอาออก ล้อเตียงต้องล็อกเสมอเมื่อมีการย้ายตัว และตรวจว่าล็อกทุกล้อก่อนทุกครั้ง

ความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าทำให้ผู้ป่วยที่ลุกนั่งเองหน้ามืดได้ จึงควรมีเก้าอี้หรือขอบเตียงให้นั่งพักก่อนยืนตามปกติ โดยไม่มีของวางขวางบริเวณนั้น

ถ้าหลังตีเทปแล้วผู้ดูแลยืนทำงานข้างเตียงไม่ได้ในท่าปกติ ถ้าประตูเปิดไม่สุดเมื่อมีเตียง หรือถ้ารถเข็นเข้าออกไม่ได้โดยไม่ยกหรือเบียด ควรพิจารณาห้องอื่นก่อน บางบ้านย้ายผู้ป่วยมานอนห้องนั่งเล่นชั้นล่างซึ่งกว้างกว่าและอยู่ใกล้ห้องน้ำ แม้จะเสียความเป็นส่วนตัวบางส่วนก็ปลอดภัยกว่า

ถ้าห้องน้ำอยู่ไกลและผู้ป่วยต้องใช้เก้าอี้นั่งถ่ายตลอด ลองวางแผนให้เตียงอยู่ใกล้ห้องน้ำก่อนพิจารณาความสวยงาม และใช้ฉากกั้นแบบพับแทนผนังถาวรเพื่อให้ความเป็นส่วนตัว