ออกซิเจนเองไม่ติดไฟ แต่ช่วยให้สิ่งอื่นติดไฟง่ายและลุกไหม้รุนแรงกว่าในอากาศปกติ ผ้าปูที่นอน ผ้าห่ม หมอน และสายออกซิเจนที่อยู่ใกล้ประกายไฟลุกลามเร็ว ในห้องที่มีออกซิเจนไหลอยู่ ประกายเล็ก ๆ จึงอันตรายกว่าที่คิด

ผู้ป่วยติดเตียงมีข้อจำกัดเพิ่ม คือหนีเองไม่ได้ อาจไม่ได้ยินเสียงเตือนถ้าหูตึงหรือกินยาที่ทำให้ง่วง และตอบสนองช้าถ้าสับสน (เช่นภาวะสับสนเฉียบพลันหรือ delirium) ผู้ที่ต้องพึ่งผู้อื่นในกิจวัตรประจำวัน (ADL) เกือบทุกอย่างก็เคลื่อนไหวหนีเองไม่ได้ ทั้งหมดนี้ทำให้เวลาที่มีจากเห็นควันถึงต้องเคลื่อนย้ายสั้นมาก

ข้อมูลจากทีมรักษาในโรงพยาบาลที่สอนญาติเรื่องออกซิเจนที่บ้านมักเน้นสามเรื่องเหมือนกัน คือห้ามไฟ ให้เครื่องอยู่ห่างความร้อน และวางสายไม่ให้พันหรือเป็นอุปสรรค รายละเอียดระยะห่างที่แน่นอนให้ถามจากคู่มือเครื่องและพยาบาลที่ดูแล เพราะแตกต่างตามชนิดอุปกรณ์

ในบ้านไทยมีของที่คนไม่นึกว่าเป็นไฟ ได้แก่ ธูปไหว้พระ เทียน ยากันยุงขด เตาถ่านหรือเตาแก๊สในห้องใกล้ ๆ ที่จุดบุหรี่ของญาติ และเครื่องทำความร้อนไฟฟ้า ทั้งหมดไม่ควรอยู่ในห้องผู้ป่วยและไม่ควรใช้ในรัศมีใกล้เครื่องออกซิเจน ครอบครัวที่ไหว้พระที่หัวเตียงควรย้ายแท่นไหว้ไปห้องอื่น หรือใช้เทียนและธูปไฟฟ้าแทน

ให้ตกลงกฎกับทุกคนที่เข้าห้อง รวมถึงญาติและแขกที่มาเยี่ยม ติดป้ายห้ามสูบบุหรี่และห้ามจุดไฟที่ประตูห้อง ผู้สูบบุหรี่ในบ้านต้องออกไปสูบนอกบ้านและล้างมือ เปลี่ยนเสื้อก่อนเข้าห้อง เพราะเสื้อที่อมกลิ่นบุหรี่ไม่ใช่ปัญหาไฟ แต่มือที่ถือไฟแช็กที่ไม่ได้วางไว้ให้พ้นมือยังคงเป็นปัญหา

ครีมหรือวาสลีนทาปากและจมูกที่มีน้ำมันอาจติดไฟง่ายกว่าเมื่ออยู่ใกล้ออกซิเจน ให้ถามพยาบาลว่าควรใช้ผลิตภัณฑ์ชนิดไหนทาริมฝีปากแห้งที่เหมาะกับการใช้ออกซิเจน อย่าเลือกเอง

ติดที่เพดานกลางห้องหรือใกล้ห้องนอน ห่างจากมุมอับและห่างจากช่องแอร์ที่เป่าลมแรง ลมจากแอร์อาจพัดควันออกจากตัวเครื่อง ห้องครัวและห้องน้ำไม่ควรมีตัวตรวจควันชนิดทั่วไปใกล้เกินไปเพราะไอน้ำและควันทำอาหารทำให้เตือนผิด ถ้าบ้านมีหลายห้อง ควรมีเครื่องหน้าห้องนอนผู้ป่วยอย่างน้อยหนึ่งตัว

ถ้าผู้ดูแลนอนห้องอื่น ให้เลือกชนิดที่เชื่อมสัญญาณกันได้หรือส่งแจ้งเตือนไปยังโทรศัพท์ เพื่อให้เสียงดังถึงห้องที่ผู้ดูแลนอน ผู้ดูแลหลับลึกหลังเหนื่อยมาทั้งวัน เสียงเดียวจากห้องไกลอาจไม่ปลุก ควรทดสอบว่าได้ยินจากเตียงผู้ดูแลจริง

ถ้าผู้ป่วยหรือผู้ดูแลหูตึง ต้องมีวิธีเตือนอื่นร่วมด้วย เช่น ไฟกะพริบหรืออุปกรณ์สั่น ดูบทความเรื่องตรวจจับควันสำหรับผู้หูตึงที่เกี่ยวข้อง

เครื่องตรวจจับควันแจ้งเตือนเท่านั้น ไม่ดับไฟ ไม่ติดต่อดับเพลิงโดยตัวเองถ้าไม่เชื่อมระบบ และไม่ช่วยเคลื่อนย้ายผู้ป่วย ถ้าแบตหมด เซ็นเซอร์สกปรก หรือหมดอายุ ก็อาจไม่ทำงานตอนจำเป็น ดังนั้นต้องทดสอบด้วยปุ่มทดสอบเดือนละครั้ง และเปลี่ยนตามอายุที่ผู้ผลิตระบุ

ครอบครัวที่ซื้อเครื่องแล้วรู้สึกว่าปลอดภัยพอ อาจละเลยกฎห้ามไฟและแผนเคลื่อนย้าย ซึ่งสำคัญกว่าตัวเครื่อง ลำดับความสำคัญที่ควรมีคือ ไม่ให้เกิดไฟก่อน แล้วรู้เร็วเมื่อเกิด แล้วเคลื่อนย้ายได้ทัน

ถ้าผู้ดูแลอยู่คนเดียวทั้งคืนและไม่มีคนช่วยเคลื่อนย้าย เครื่องตรวจจับควันอย่างเดียวไม่พอ ควรปรึกษาพยาบาลที่ดูแลหรือหน่วยบริการในพื้นที่เรื่องแผนอื่น เช่น มีผู้ช่วยค้างคืน หรือย้ายผู้ป่วยไปห้องชั้นล่างใกล้ทางออก

การเคลื่อนย้ายต้องคิดล่วงหน้าตามน้ำหนักตัวผู้ป่วยและกำลังผู้ดูแล ถ้าเตียงมีล้อและทางเดินกว้างพอ การดันเตียงออกอาจเป็นทางที่ง่ายที่สุด ถ้าไม่ได้ การลากผ้าปูที่นอนหรือผ้าห่มทั้งผืนเป็นวิธีที่หน่วยกู้ภัยบางแห่งสอนสำหรับผู้ป่วยที่ลุกเองไม่ได้ ควรปรึกษาพยาบาลหรือนักกายภาพบำบัดให้สอนวิธีที่เหมาะกับผู้ป่วยรายนั้นและตัวผู้ดูแล

ก่อนออกจากห้อง ถ้าทำได้ภายในเวลาสั้นและปลอดภัย ให้ปิดเครื่องผลิตออกซิเจนหรือปิดวาล์วถัง แต่ห้ามเสี่ยงชีวิตเพื่อทำขั้นตอนนี้ ลำดับแรกคือพาผู้ป่วยออก แล้วโทรหาหน่วยดับเพลิงและ 1669 จากนอกบ้าน

ซ้อมแผนปีละหนึ่งถึงสองครั้งแบบเงียบ ๆ โดยไม่ต้องย้ายผู้ป่วยจริง ให้ผู้ดูแลทุกคนที่เคยมาค้างคืนทดลองเส้นทางและวิธีปลดล็อกเตียง จดเบอร์ที่ต้องโทรไว้ที่ประตูห้อง