ข้อผิดพลาดแรกคือการล็อกราวกันตกไว้ทั้งสองข้างตลอดเวลาโดยไม่มีเหตุผลทางการแพทย์ ราวกันตกมีไว้ป้องกันการพลิกตัวตกเตียงตอนหลับ ไม่ใช่เครื่องมือกักบริเวณ การล็อกไว้ตลอดอาจทำให้ผู้สูงอายุที่ยังรู้สึกตัวดีพยายามปีนข้ามเองเวลาต้องการลุกไปห้องน้ำ

ข้อผิดพลาดที่สองคือวางเตียงชิดผนังทั้งสองด้านเพื่อประหยัดพื้นที่ ซึ่งทำให้ผู้ดูแลเข้าช่วยพลิกตัวหรือช่วยลุกได้จากด้านเดียว เพิ่มภาระหลังผู้ดูแลและเพิ่มความเสี่ยงทำท่าผิดจนบาดเจ็บระหว่างช่วยเหลือ

หลายบ้านปรับความสูงเตียงตามความสะดวกของผู้ดูแลในการยกหรือพยุง โดยไม่ทดสอบว่าผู้สูงอายุนั่งขอบเตียงแล้วเท้าแตะพื้นเต็มฝ่าเท้าหรือไม่ ความสูงที่ไม่พอดีทำให้ทรงตัวไม่มั่นคงตอนลุกยืนและเสี่ยงหกล้มมากขึ้น

อีกข้อผิดพลาดคือให้ผู้สูงอายุลุกยืนทันทีหลังปรับหัวเตียงขึ้นโดยไม่รอสังเกตอาการหน้ามืดจากความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า ซึ่งเป็นสาเหตุของการหกล้มที่ป้องกันได้ง่ายเพียงแค่รอสักครู่ก่อนลุกนั่งเต็มที่

หลายครอบครัวคิดว่าเมื่อมีเตียงผู้ป่วยและที่นอนกระจายแรงกดแล้วก็ไม่จำเป็นต้องพลิกตัวหรือตรวจผิวหนังอีก ซึ่งเป็นความเข้าใจผิดที่อันตราย เพราะที่นอนเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการป้องกัน ไม่ใช่คำตอบทั้งหมด โดยเฉพาะผู้สูงอายุที่มีมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัยซึ่งผิวหนังรับแรงกดได้ง่ายกว่าคนหนุ่มสาว

การปล่อยให้นอนท่าเดียวนานเกิน 2 ชั่วโมงติดต่อกันโดยไม่พลิกตัวเป็นอีกข้อผิดพลาดที่พบบ่อย เพราะผู้ดูแลบางคนกลัวว่าการพลิกตัวบ่อยจะรบกวนการนอนหลับของผู้สูงอายุ ทั้งที่ความเสี่ยงแผลกดทับสำคัญกว่าการรบกวนการนอนเล็กน้อย

ข้อผิดพลาดสุดท้ายที่ส่งผลกระทบมากคือการเข้าใจว่าผู้สูงอายุตื่นมาสับสนกลางดึกหรือพยายามลุกออกจากเตียงกะทันหันเป็น 'เรื่องปกติของคนแก่' โดยไม่หาสาเหตุ ทั้งที่อาการนี้อาจเป็นภาวะสับสนเฉียบพลันซึ่งเกิดจากการติดเชื้อ ผลข้างเคียงของยา หรือปัญหาสุขภาพอื่นที่ต้องรีบประเมิน

การแก้ปัญหาด้วยการล็อกราวกันตกไว้ตลอดหรือเฝ้าดูเฉยๆ โดยไม่แจ้งแพทย์ อาจทำให้พลาดโอกาสรักษาสาเหตุที่แท้จริงตั้งแต่เนิ่นๆ