ครอบครัวจำนวนมากเริ่มต้นดูแลผู้สูงอายุติดเตียงแบบไม่มีตารางชัดเจน ใช้วิธีถามกันในไลน์กลุ่มว่าวันนี้ใครว่าง ซึ่งดูเหมือนยืดหยุ่นดีในช่วงแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน คนที่ตอบไวหรือรู้สึกผิดง่ายมักกลายเป็นคนรับภาระหนักที่สุดโดยไม่มีใครตั้งใจให้เป็นแบบนั้น เพราะไม่มีเกณฑ์กลางที่ชัดเจนว่าใครควรรับผิดชอบช่วงไหน

อีกปัญหาของระบบไม่มีตารางคือการดูแลที่ขาดช่วง เช่น ทุกคนคิดว่าอีกคนไปดูแลแล้ว หรือไม่มีใครรู้ว่าต้องให้ยามื้อบ่ายใครเป็นคนให้ ความคลาดเคลื่อนแบบนี้เป็นความเสี่ยงจริงสำหรับผู้สูงอายุติดเตียงที่ต้องพลิกตัว ให้อาหาร และดูยาตรงเวลาต่อเนื่อง

ตารางเวรที่ใช้ได้จริงต้องมีสามระดับพร้อมกัน ระดับแรกคือเวรประจำวันที่แบ่งเป็นช่วงเช้า บ่าย เย็น และกลางคืน ระดับที่สองคือเวรสำรองที่รู้ตัวล่วงหน้าว่าต้องเข้าแทนหากคนในเวรหลักทำหน้าที่ไม่ได้ และระดับที่สามคือแผนฉุกเฉินสำหรับกรณีที่ทั้งเวรหลักและเวรสำรองติดขัดพร้อมกัน เช่น ป่วยพร้อมกันทั้งคู่ในเวลาเดียวกัน

ครอบครัวที่มีสมาชิกจำกัดอาจไม่สามารถแบ่งครบทุกระดับได้ในช่วงแรก แต่อย่างน้อยควรมีเวรสำรองระดับที่สอง เพราะเป็นระดับที่ป้องกันปัญหาได้บ่อยที่สุด ส่วนแผนฉุกเฉินระดับสามอาจใช้บริการผู้ดูแลรับจ้างชั่วคราวหรือญาติที่อยู่ไกลกว่าเป็นทางเลือกสุดท้าย

การแบ่งเวรที่ยุติธรรมไม่ได้หมายถึงแบ่งเวลาเท่ากันเป๊ะ ๆ ทุกคน เพราะแต่ละคนมีภาระงานประจำและระยะทางต่างกัน แต่ควรถ่วงน้ำหนักตามความหนักของงาน เช่น เวรกลางคืนที่ต้องตื่นพลิกตัวหรือเปลี่ยนผ้าอ้อมกลางดึกควรนับเป็นภาระมากกว่าเวรกลางวันที่มีคนอื่นอยู่บ้านด้วย และควรหมุนเวียนเวรหนักไม่ให้ตกกับคนเดิมซ้ำ ๆ ทุกสัปดาห์

ควรเปิดพื้นที่ให้ทุกคนบอกข้อจำกัดของตัวเองตรง ๆ ก่อนจัดตาราง เช่น ใครมีปัญหาสุขภาพที่ทำเวรกลางคืนไม่ได้ หรือใครมีภาระงานที่ต้องเลี่ยงบางวันแน่นอน แทนการจัดตารางแล้วค่อยให้ทุกคนพยายามปรับตัวตาม

ควรระบุไว้ในตารางด้วยว่าผู้สูงอายุคนนั้นต้องได้รับความช่วยเหลือด้าน ADL (กิจวัตรประจำวันพื้นฐาน) ระดับใด และมีการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือ polypharmacy หรือไม่ เพราะข้อมูลนี้กระทบโดยตรงว่าคนอยู่เวรแต่ละคนต้องระมัดระวังอะไรเป็นพิเศษ เช่น ความเสี่ยงล้มจากยาที่มีผลข้างเคียงทำให้ง่วงซึม