เมื่อคนวัยทำงานหรือวัยเรียนหยุดกิจกรรมนอกบ้าน ร่างกายยังมีตัวกำหนดเวลาอื่น เช่น นัดหมายหรือธุระที่ต้องออกไปทำ แต่ผู้สูงอายุที่ติดบ้านมักไม่มีสิ่งเหล่านี้เหลืออยู่ ทำให้เส้นแบ่งระหว่างเช้า กลางวัน และเย็นเลือนหายไปทีละน้อย และนำไปสู่พฤติกรรมอย่างการงีบหลับบ่อยครั้งในเวลากลางวันจนกระทบการนอนตอนกลางคืน

นอกจากผลด้านการนอนแล้ว การไม่มีจุดยึดในแต่ละวันยังทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกว่าตัวเองไม่มีบทบาทหรือไม่มีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบอีกต่อไป ความรู้สึกนี้สะสมนานเข้าอาจกลายเป็นความเบื่อหน่ายหรือความรู้สึกไร้ค่าที่ลึกกว่าที่ครอบครัวมองเห็นจากภายนอก

ก่อนจะออกแบบกิจวัตรใหม่ ลองสังเกตพฤติกรรมที่ผู้สูงอายุทำอยู่แล้วเป็นเวลาสักหนึ่งสัปดาห์ เช่น ตื่นนอนช่วงไหน หิวข้าวเวลาใดจริง ๆ และช่วงเวลาใดที่ท่านดูมีพลังงานหรือดูเหนื่อยล้าเป็นพิเศษ ข้อมูลเหล่านี้จะเป็นฐานที่ดีกว่าการคิดตารางขึ้นมาเองล้วน ๆ

ควรสังเกตด้วยว่าท่านมีกิจกรรมใดที่ยังทำแล้วรู้สึกมีความหมาย เช่น รดน้ำต้นไม้ ดูข่าวช่วงเช้า หรือโทรศัพท์คุยกับเพื่อนเก่า เพราะกิจกรรมเหล่านี้มักเป็นจุดยึดที่ดีที่สุดในการต่อยอดกิจวัตรทั้งวัน มากกว่าการเพิ่มกิจกรรมใหม่ที่ไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตท่านมาก่อน