เข็มเจาะปลายนิ้วเล็กจนหลายบ้านทิ้งรวมกับเศษอาหาร แต่ปลายเข็มที่เพิ่งเปื้อนเลือดยังเป็นช่องทางให้เชื้อที่ผ่านทางเลือดแพร่ได้ถ้ามีคนอื่นถูกทิ่ม ความเสี่ยงต่อคนเก็บขยะเกิดตอนบีบถุงในรถ คัดแยก หรือเทถุง ซึ่งผู้ทิ้งไม่มีทางรู้เลย

ในบ้านที่มีหลานเล็กมาเล่น แมว หรือสุนัข เข็มที่หล่นพื้นห้องนั่งเล่นอันตรายพอ ๆ กับยาที่หกกระจาย เด็กเล็กหยิบของเล็ก ๆ เข้าปาก และเข็มบนพรมมองเห็นยากสำหรับสายตาที่ไม่ดี

แนวทางความปลอดภัยของหน่วยงานต่างประเทศอย่าง CDC แนะนำภาชนะสำหรับของมีคมที่ทนการเจาะทะลุ ฝาปิดแน่น ไม่รั่ว และมีป้ายระบุ ถ้าไม่มีกล่องที่ขายเป็นสินค้าโดยเฉพาะ ขวดพลาสติกแข็งหนาที่มีฝาเกลียว เช่น ขวดน้ำยาซักผ้า เป็นทางเลือกที่ใช้กันในครัวเรือน

ขวดที่ใช้ควรทึบแสงหรือติดป้ายใหญ่ว่า “เข็มใช้แล้ว ห้ามเปิด” ทั้งเพื่อตัวเองและคนในบ้าน ไม่ควรบรรจุเต็มปริ่ม เมื่อเข็มกองถึงประมาณสามส่วนสี่ ให้ปิดฝาแน่นแล้วเปลี่ยนใบใหม่ เพราะเข็มที่ยื่นเกือบถึงปากขวดเสี่ยงจิ้มมือตอนหย่อน

ขวดน้ำดื่มบางหรือขวดแก้วไม่เหมาะ พลาสติกบางถูกเข็มแทงทะลุได้ และแก้วแตกได้เมื่อตก

ที่เจาะนิ้วส่วนใหญ่ออกแบบให้ใช้กับคนเดียวเท่านั้น แม้เป็นสามีภรรยากันก็ไม่ควรใช้เครื่องเจาะร่วม ถ้าเป็นผู้ดูแลที่เจาะให้ท่านอื่น ควรใช้เครื่องหรือใบมีดของแต่ละคนแยกกัน และใช้เข็มชุดใหม่ทุกครั้ง

การสวมปลอกเข็มกลับด้วยสองมือเป็นจังหวะที่คนถูกทิ่มบ่อยที่สุด สำหรับเข็มเจาะนิ้วส่วนมากไม่ต้องสวมปลอก ให้ทิ้งทั้งอันลงภาชนะทันทีหลังใช้ ถ้าชุดเจาะมีฝาครอบแบบนิรภัยตามคู่มือ ให้ทำตามคู่มือนั้น

แผ่นตรวจไม่มีคม จึงไม่ต้องใส่ขวดแข็งแต่ควรห่อให้มิดก่อนทิ้ง เช่น พับใส่ถุงเล็กแล้วรัดปาก แล้วใส่ถุงขยะทั่วไป การจัดการขยะเปื้อนเลือดจากครัวเรือนเล็กน้อยในแต่ละพื้นที่อาจต่างกัน ควรถามเทศบาลหรือเจ้าหน้าที่สาธารณสุขท้องถิ่นเมื่อสงสัย

อย่าทิ้งแผ่นตรวจที่หมดอายุแล้วลงกระป๋องเดียวกับของมีคม หรือในถังรีไซเคิล และอย่าให้คนที่ไม่ได้ใส่ถุงมือต้องคุ้ยเก็บ

ผู้สูงอายุที่มือสั่นหรือมองไม่ชัดมักหย่อนเข็มลงปากขวดพลาด ให้เลือกขวดปากกว้างพอ วางบนโต๊ะที่ตรวจน้ำตาลเป็นประจำ ยึดขวดไว้ในถาดหรือกล่องไม่ให้ล้ม และหย่อนเข็มก่อนทำอย่างอื่น ไม่ถือไว้เดินไปทิ้งที่อื่น

การเตรียมของทุกอย่างให้เสร็จบนถาดเดียว ทั้งเครื่อง แผ่นตรวจ เข็ม สำลี และขวดทิ้ง ช่วยลดโอกาสวางเข็มทิ้งไว้บนเตียงหรือเก้าอี้ ผู้ที่ทำกิจวัตรประจำวันได้ช้าลงจะชอบวิธีนี้เพราะไม่ต้องจำหลายจุด

การตรวจน้ำตาลเองและจัดการอุปกรณ์หลังใช้เป็นกิจกรรมกลุ่ม IADL ที่ซับซ้อนกว่าการกินข้าวหรืออาบน้ำ เมื่อสายตาหรือความจำเริ่มถดถอย ขั้นทิ้งเข็มมักเป็นขั้นแรกที่ถูกข้าม เพราะไม่มีใครเตือน ลูกหลานที่แวะมาควรเปิดดูขวดทิ้งเข็มเหมือนดูสมุดบันทึกน้ำตาล ถ้าพบเข็มวางบนโต๊ะ ในถาดยา หรือบนเตียง แปลว่าขั้นตอนเริ่มหลุดและควรลดภาระ เช่น เปลี่ยนไปใช้เครื่องที่ใช้ง่ายกว่าหรือให้ผู้ดูแลเจาะให้ โดยปรึกษาทีมที่ดูแลเบาหวาน

เด็กโตที่มาช่วยผู้สูงอายุเจาะนิ้วควรได้รับการสอนว่าไม่แตะเข็มที่ใช้แล้ว ไม่ช่วยทิ้งเองโดยไม่ใส่ถุงมือ และแจ้งผู้ใหญ่ทันทีเมื่อเจอเข็มนอกขวด กติกาสั้น ๆ ติดข้างขวดช่วยให้ทุกคนจำได้ตรงกัน