การแต่งตัวเป็นหนึ่งใน ADL (Activities of Daily Living) พื้นฐานที่ต้องอาศัยทั้งกำลังกล้ามเนื้อ การทรงตัว ระยะการเคลื่อนไหวของข้อต่อ และการมองเห็น เมื่ออายุมากขึ้นมวลกล้ามเนื้อลดลงตามภาวะที่เรียกว่า sarcopenia ทำให้แขนขายกไม่สุด บิดตัวใส่เสื้อด้านหลังลำบาก หรือทรงตัวขาเดียวไม่ได้นานพอจะสอดขาเข้ากางเกง

ข้อจำกัดอื่นที่พบบ่อยคือข้อไหล่ติด ข้อสะโพกหรือข้อเข่าเสื่อมที่ทำให้ก้มเก็บถุงเท้าหรือยกแขนสูงเหนือศีรษะเจ็บ รวมถึงสายตายาวตามวัย (presbyopia) ที่ทำให้มองหาซิปหรือกระดุมเล็กไม่ชัด ผู้ดูแลที่เข้าใจสาเหตุเหล่านี้จะเลือกวิธีช่วยที่ตรงจุดแทนการช่วยแบบเดารวมทั้งหมด

หลักที่ควรยึดเสมอคือ 'ใส่ข้างอ่อนแรงก่อน ถอดข้างแข็งแรงก่อน' เพราะช่วยลดแรงบิดที่ข้อต่อข้างที่เจ็บ และควรทำกิจกรรมทั้งหมดในท่านั่งบนเก้าอี้ที่มีพนักพิงและวางเท้าถึงพื้น ไม่ใช่ยืนทรงตัวข้างเดียวซึ่งเป็นจังหวะที่เกิดการหกล้มมากที่สุดของกิจวัตรนี้

ควรจัดเสื้อผ้าเตรียมไว้ล่วงหน้าตามลำดับการสวมใส่ วางไว้ในระยะที่มองเห็นและเอื้อมถึงง่าย และให้เวลาผู้สูงอายุทำเองในส่วนที่ยังทำได้ก่อนเข้าไปช่วยในส่วนที่ทำไม่ได้จริง ๆ การช่วยทำแทนทั้งหมดโดยไม่จำเป็นเร่งให้ความสามารถ ADL ถดถอยเร็วกว่าที่ควร

การต้องให้คนอื่นช่วยแต่งตัวเป็นเรื่องที่กระทบความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุจำนวนมาก โดยเฉพาะเมื่อผู้ช่วยเป็นลูกหลานที่เคยเป็นฝ่ายพึ่งพา ผู้ดูแลจึงควรปิดประตู ปิดม่าน ใช้ผ้าคลุมช่วงที่ยังไม่ได้แต่งตัว และพูดขออนุญาตก่อนสัมผัสตัวทุกครั้ง แม้จะทำเป็นประจำทุกวันก็ตาม

หากผู้สูงอายุมีสติดี ควรให้เลือกเสื้อผ้าที่จะใส่เองเสมอ แม้จะใช้เวลานานกว่า เพราะการยังมีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันมีผลต่อสุขภาพจิตและความร่วมมือในการดูแลระยะยาวมากกว่าที่คิด

หากสังเกตว่าผู้สูงอายุใช้เวลาแต่งตัวนานขึ้นเรื่อย ๆ ใส่เสื้อผ้าผิดด้านบ่อยจนผิดปกติ ลืมขั้นตอนบางอย่าง เช่น ลืมใส่กางเกงชั้นใน หรือแสดงอาการสับสนเฉพาะช่วงบ่ายและเย็น (อาจเกี่ยวข้องกับ sundowning ในผู้ที่มีภาวะสมองเสื่อม) ควรบันทึกความถี่และปรึกษาแพทย์เวชศาสตร์ผู้สูงอายุหรือนักกิจกรรมบำบัดเพื่อประเมิน ADL อย่างเป็นระบบ

ผู้เชี่ยวชาญด้านกิจกรรมบำบัดสามารถประเมินและแนะนำอุปกรณ์ช่วย เช่น ที่ช่วยดึงซิป ที่ช่วยสวมถุงเท้า หรือปรับเสื้อผ้าให้เหมาะกับข้อจำกัดเฉพาะบุคคล ซึ่งมักได้ผลดีกว่าการลองผิดลองถูกเองที่บ้าน