เมื่อผู้สูงอายุไม่ได้ออกจากบ้านเป็นเวลานาน วงสังคมที่เคยมี เช่น เพื่อนบ้าน กลุ่มเพื่อนที่วัด หรือกิจกรรมชุมชน จะค่อย ๆ หายไปทีละน้อย ทำให้โลกของท่านหดแคบลงเหลือแค่คนในบ้าน และหากคนในบ้านไม่มีเวลาพูดคุยด้วยจริงจัง ความรู้สึกโดดเดี่ยวก็ยังเกิดขึ้นได้แม้จะไม่ได้อยู่คนเดียวทางกายภาพ

อีกปัจจัยหนึ่งคือการสูญเสียบทบาทที่เคยมี เช่น การไม่ได้เป็นคนตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ในบ้านเหมือนก่อน หรือไม่มีใครมาปรึกษาเรื่องสำคัญด้วยอีกต่อไป ความรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสำคัญนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของความเหงาที่ลึกกว่าการไม่มีคนคุยด้วย

หลายครอบครัวพยายามแก้ปัญหาความเหงาด้วยการหากิจกรรมให้ผู้สูงอายุทำ เช่น ดูโทรทัศน์หรืองานอดิเรก ซึ่งช่วยได้ในระดับหนึ่งแต่ไม่ได้แก้ปัญหาที่ต้นตอ เพราะความเหงาต้องการปฏิสัมพันธ์กับคนจริง ๆ ไม่ใช่แค่การมีสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจ

การคลายเหงาที่ได้ผลจึงต้องมีองค์ประกอบของการเชื่อมโยงกับคนอื่น เช่น การพูดคุยที่มีคนฟังจริง การได้แบ่งปันความคิดเห็น หรือการรู้สึกว่ายังมีคนคิดถึงและติดต่อมาหาอย่างสม่ำเสมอ