ครอบครัวส่วนใหญ่มักตีความว่าถ้าผู้สูงอายุมีคนอยู่ด้วยตลอดวัน ปัญหาความเหงาก็ต้องหมดไป จึงจัดให้มีคนเฝ้าบ้าน จ้างผู้ช่วยดูแล หรือให้หลานมานั่งดูโทรศัพท์อยู่ในห้องเดียวกัน แต่การอยู่คนเดียวทางกายภาพ (social isolation) กับความรู้สึกโดดเดี่ยวทางใจ (loneliness) เป็นคนละเรื่องกัน ผู้สูงอายุอาจมีคนล้อมรอบทั้งวันแต่ยังรู้สึกไม่มีใครฟังหรือเข้าใจ ถ้าการอยู่ด้วยกันนั้นไม่มีบทสนทนาที่มีความหมาย

สิ่งที่ครอบครัวมักเข้าใจผิดคือคิดว่าการแก้ปัญหาความเหงาต้องเพิ่มจำนวนคนหรือเวลาที่อยู่ด้วยกัน ทั้งที่บางครั้งผู้สูงอายุต้องการเพียงการสนทนาสั้น ๆ ที่จริงใจ หรือการถูกถามความเห็นในเรื่องที่ยังสนใจ มากกว่าการมีคนนั่งเฝ้าเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ทั้งวัน การแยกสองเรื่องนี้ออกจากกันเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่สุดก่อนเลือกวิธีแก้

จุดที่ผู้ดูแลมักพลาดคือเลือกกิจกรรมเพราะจัดง่าย หาซื้อได้ หรือเห็นคนอื่นทำแล้วดูดี เช่น พาไปงานวัดที่คนเยอะและเสียงดัง ซื้อของเล่นฝึกสมองที่ไม่เคยเป็นความสนใจของผู้สูงอายุมาก่อน หรือชวนเข้ากลุ่มออกกำลังกายที่ผู้สูงอายุไม่เคยชอบการเข้าสังคมแบบกลุ่มใหญ่มาก่อนในชีวิต กิจกรรมเหล่านี้อาจทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกเหมือนถูกจัดการมากกว่าถูกเชิญชวน

ความชอบเดิมของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนเคยเป็นคนที่ชอบทำสวนเงียบ ๆ คนเดียว การถูกดึงเข้ากลุ่มกิจกรรมใหญ่จึงไม่ใช่การคลายเหงา แต่กลายเป็นความเหนื่อยเพิ่มอีกชนิดหนึ่ง ในทางกลับกัน คนที่เคยเป็นครูหรือทำงานสังคมมาก่อนอาจต้องการบทบาทที่ยังได้ใช้ความรู้หรือถูกขอความเห็น ไม่ใช่แค่การถูกพาไปนั่งเฉย ๆ ในที่ที่มีคนเยอะ การฟังว่าผู้สูงอายุเคยทำอะไรและยังอยากทำอะไรอยู่ จึงสำคัญกว่าการหยิบกิจกรรมสำเร็จรูปมาใช้

ครอบครัวมักเข้าใจว่าถ้าผู้สูงอายุเงียบหรือปฏิเสธเข้าร่วมกิจกรรม แปลว่าไม่สนใจหรือขี้เกียจ ทั้งที่สาเหตุจริงอาจมาจากการได้ยินเสื่อมตามวัยหรือ presbycusis ซึ่งทำให้การฟังบทสนทนาในที่มีเสียงแทรกซ้อน เช่น งานเลี้ยงหรือกลุ่มคนเยอะ กลายเป็นเรื่องเหนื่อยล้าและน่าอายมากกว่าสนุก ผู้สูงอายุหลายคนเลือกนั่งเงียบหรือยิ้มตามแทนการถามซ้ำ เพราะไม่อยากรู้สึกเป็นภาระ จนครอบครัวเข้าใจผิดว่าไม่อยากเข้าสังคม

สายตายาวตามวัยหรือ presbyopia ก็มีผลคล้ายกัน ทำให้อ่านข้อความในกลุ่มไลน์ เล่นเกมกระดาน หรือดูรูปภาพในมือถือที่ตัวอักษรเล็กได้ยากขึ้น หากครอบครัวพยายามคลายเหงาด้วยการส่งคลิปหรือรูปในกลุ่มไลน์อย่างเดียวโดยไม่มีใครนั่งอธิบายด้วย ผู้สูงอายุอาจไม่สามารถมีส่วนร่วมได้จริงแม้จะมีเจตนาดี ความกลัวหกล้มหรือเดินไม่คล่องก็เป็นอีกอุปสรรคที่ทำให้ผู้สูงอายุปฏิเสธการออกไปร่วมกิจกรรมนอกบ้าน ทั้งที่ในใจอยากไปแต่กลัวเป็นภาระเรื่องการเดินทาง

ในผู้สูงอายุ ภาวะซึมเศร้ามักไม่แสดงออกเป็นความเศร้าชัดเจนแบบที่คนทั่วไปคุ้นเคย แต่แสดงออกเป็นอาการทางกาย เช่น ปวดเมื่อยไม่มีสาเหตุ เบื่ออาหาร นอนไม่หลับหรือหลับมากผิดปกติ หงุดหงิดง่าย หรือบ่นว่าไม่มีแรง ซึ่งเป็นสิ่งที่เรียกว่าอาการแสดงไม่ตรงแบบ ครอบครัวจึงมักคิดว่าเป็นแค่ความเหงาหรือความชราตามธรรมชาติ แล้วพยายามแก้ด้วยกิจกรรมสนุก ๆ ซึ่งไม่ได้ผลเพราะไม่ได้แตะสาเหตุที่แท้จริง

ความแตกต่างสำคัญคือความเหงาทั่วไปมักดีขึ้นเมื่อมีคนมาคุยด้วยหรือได้ทำสิ่งที่ชอบ แต่ภาวะซึมเศร้ามักไม่ดีขึ้นแม้จะมีคนมาเยี่ยมหรือชวนทำกิจกรรม และมักต่อเนื่องนานหลายสัปดาห์ นอกจากนี้ต้องแยกออกจากภาวะสมองเสื่อมและภาวะสับสนเฉียบพลันด้วย เพราะทั้งสามภาวะแสดงออกคล้ายกันได้ในบางช่วง แต่ต้องการการดูแลต่างกัน การแยกโดยครอบครัวเองไม่ใช่การวินิจฉัย ควรเป็นจุดสังเกตที่นำไปเล่าให้ผู้เชี่ยวชาญฟัง

ความผิดพลาดที่พบบ่อยอีกอย่างคือจัดกิจกรรมใหญ่ครั้งเดียว เช่น พาไปเที่ยวหนึ่งวันหรือจัดงานรวมญาติ แล้วคิดว่าเพียงพอแล้วสำหรับทั้งเดือน ความรู้สึกเหงาโดยเฉพาะในผู้สูงอายุที่ติดบ้านมักกลับมาเร็วหลังกิจกรรมพิเศษจบลง เพราะช่วงเวลาระหว่างกิจกรรมแต่ละครั้งยังว่างเปล่าเหมือนเดิม กิจวัตรประจำวันที่มีจังหวะสม่ำเสมอ เช่น โทรศัพท์คุยกันทุกเย็น หรือเพื่อนบ้านแวะมาทักทายเป็นประจำ มักช่วยได้มากกว่ากิจกรรมใหญ่ที่นาน ๆ ครั้ง

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือไม่มีแผนสำรองเมื่อผู้ดูแลหลักหรือคนที่มาเยี่ยมประจำไม่ว่างกะทันหัน ผู้สูงอายุที่คุ้นเคยกับตารางเดิมอาจรู้สึกถูกทิ้งมากขึ้นเมื่อจังหวะที่เคยมีหายไปโดยไม่มีใครแจ้งล่วงหน้าหรือหาคนอื่นมาทดแทน การกระจายบทบาทให้สมาชิกครอบครัวหลายคนผลัดกันติดต่อ จึงสำคัญกว่าการพึ่งพาคนใดคนหนึ่งเพียงคนเดียว