ครอบครัวจำนวนมากใช้คำอธิบายว่า “กินน้อยลงเพราะอายุมากแล้ว” ทุกครั้งที่ผู้สูงอายุกินได้น้อยลง โดยไม่แยกว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงแบบค่อยเป็นค่อยไปตามวัย หรือเป็นการเปลี่ยนแปลงที่เร็วผิดปกติภายในไม่กี่สัปดาห์ ซึ่งอาจเชื่อมโยงกับปัญหาช่องปาก ผลข้างเคียงของยาที่เพิ่งเปลี่ยน หรือแม้แต่ภาวะซึมเศร้าที่แสดงออกเป็นความอยากอาหารลดลงแทนที่จะเป็นอารมณ์เศร้าชัดเจน การตัดสินว่าเป็นเรื่องปกติของวัยโดยไม่สังเกตความเร็วของการเปลี่ยนแปลงจึงเป็นความผิดพลาดที่ทำให้พลาดโอกาสรักษาตั้งแต่ต้น

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือน้ำหนักตัว ครอบครัวมักไม่ได้ชั่งน้ำหนักผู้สูงอายุเป็นประจำ จึงไม่รู้ว่าน้ำหนักลดลงต่อเนื่องจนกว่าจะสังเกตเห็นเสื้อผ้าหลวมชัดเจน ซึ่งอาจสายเกินไปแล้วสำหรับการแก้ปัญหาแต่เนิ่น ๆ

เมื่อผู้ดูแลมีเวลาจำกัด เช่น ต้องรีบไปทำงานหรือต้องดูแลคนอื่นต่อ ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุดคือการเร่งป้อนอาหารให้เร็วขึ้นหรือตักคำใหญ่ขึ้นเพื่อให้กินหมดไว ๆ พฤติกรรมนี้ขัดกับจังหวะการกลืนตามธรรมชาติของผู้สูงอายุที่มักช้าลงกว่าคนวัยหนุ่มสาวอยู่แล้ว การป้อนเร็วเกินไปทำให้ยังไม่ทันกลืนคำเดิมหมดก็มีอาหารคำใหม่เข้าปากแล้ว เพิ่มความเสี่ยงสำลักโดยตรง

สิ่งที่ผู้ดูแลมักไม่รู้คือการสำลักในผู้สูงอายุบางรายไม่ได้แสดงออกเป็นการไอแรง ๆ ให้เห็นชัดเจนทุกครั้ง บางครั้งอาหารหรือน้ำลงไปในทางเดินหายใจแบบเงียบ ๆ โดยไม่มีอาการไอเลย ซึ่งเป็นอาการแสดงไม่ตรงแบบที่พบได้ในผู้สูงอายุที่ปฏิกิริยาไอตอบสนองช้าลง ทำให้ครอบครัวไม่ทันสังเกตจนกว่าจะมีไข้หรืออาการปอดอักเสบตามมาในภายหลัง

สำหรับผู้สูงอายุติดเตียง การพยุงให้นั่งตัวตรงเต็มที่ทุกมื้ออาจดูยุ่งยากกว่าการป้อนอาหารขณะนอนกึ่งเอน ครอบครัวจึงมักเลือกวิธีที่สะดวกกว่าโดยไม่รู้ว่าท่าทางที่ไม่เหมาะสมเป็นปัจจัยเสี่ยงสำลักที่สำคัญไม่แพ้ชนิดอาหาร การกินในท่าเอนหรือศีรษะเอียงไปด้านหลังทำให้ทางเดินอาหารและทางเดินหายใจอยู่ในตำแหน่งที่เสี่ยงให้อาหารหลุดเข้าหลอดลมได้ง่ายขึ้น

ความผิดพลาดที่เชื่อมโยงกันคือการให้นอนราบทันทีหลังกินเสร็จเพื่อให้ผู้สูงอายุได้พักผ่อน ทั้งที่ควรให้นั่งหรือกึ่งนั่งต่ออีกอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงก่อน เพื่อลดความเสี่ยงอาหารหรือกรดไหลย้อนย้อนกลับขึ้นมาขณะนอน

เมื่อเกิดเหตุการณ์สำลักสักครั้ง ปฏิกิริยาที่พบบ่อยของครอบครัวคือตกใจแล้วงดอาหารบางชนิดหรือน้ำเปล่าไปเลยโดยไม่ปรึกษาใคร ทั้งที่ทางออกที่ปลอดภัยกว่าคือปรึกษาแพทย์หรือนักกิจกรรมบำบัดว่าจะปรับความข้นของของเหลวหรือเนื้ออาหารอย่างไรแทนการงดไปเลย การงดน้ำต่อเนื่องเพิ่มความเสี่ยงภาวะขาดน้ำ ซึ่งในผู้สูงอายุอาจแสดงออกเป็นความสับสนหรืออ่อนเพลียมากกว่าอาการกระหายน้ำชัดเจน

อีกความผิดพลาดที่เกี่ยวเนื่องกันคือการเปลี่ยนไปให้กินแต่อาหารเหลวหรืออาหารทางสายยางทันทีโดยไม่มีการประเมิน ทั้งที่ผู้สูงอายุหลายคนยังกลืนอาหารปกติได้บางส่วนหากจัดท่าทางและจังหวะให้ถูกต้อง การเปลี่ยนวิธีให้อาหารทั้งหมดโดยไม่ประเมินก่อนอาจลดคุณภาพชีวิตและความสุขในการกินโดยไม่จำเป็น

เมื่อมีผู้ดูแลหลายคนผลัดกันป้อนอาหาร แต่ละคนอาจสังเกตอาการต่างกันหรือไม่ได้บันทึกไว้ให้คนอื่นรู้ ทำให้สัญญาณเตือนเล็ก ๆ เช่น ไอบ่อยขึ้นเฉพาะมื้อเย็น หรือกินได้น้อยลงเฉพาะเมื่อเหนื่อย ถูกมองข้ามไปเพราะแต่ละคนเห็นแค่เศษเสี้ยวของภาพรวม ควรมีจุดบันทึกร่วมกัน เช่น สมุดหรือข้อความในกลุ่มครอบครัว เพื่อให้ทุกคนเห็นแนวโน้มเดียวกันและตัดสินใจพาไปพบแพทย์ได้ทันเวลา