อุปกรณ์ที่จำเป็นแตกต่างกันตามสภาพผู้ป่วยแต่ละราย แต่โดยทั่วไปควรมีเตียงที่ปรับระดับได้เพื่อช่วยเรื่องการพลิกตัวและลดความเสี่ยงแผลกดทับ ที่นอนลมหรือที่นอนกระจายแรงกดสำหรับผู้ป่วยที่นอนติดเตียงเป็นเวลานาน อุปกรณ์ทำความสะอาดร่างกาย และอุปกรณ์วัดสัญญาณชีพพื้นฐาน เช่น เครื่องวัดความดันโลหิตและเครื่องวัดออกซิเจนปลายนิ้ว

ควรสอบถามทีมพยาบาลที่ดูแลก่อนออกจากโรงพยาบาลว่าผู้ป่วยรายนี้ต้องการอุปกรณ์เฉพาะอะไรเพิ่มเติมหรือไม่ เช่น เครื่องดูดเสมหะหรือออกซิเจนถัง เพราะความต้องการแตกต่างกันมากตามอาการและโรคที่เป็น

หลายโรงพยาบาลและหน่วยบริการสุขภาพระดับพื้นที่มีบริการดูแลผู้ป่วยที่บ้าน ซึ่งจะมีพยาบาลหรือทีมสหวิชาชีพมาเยี่ยมบ้านเป็นระยะเพื่อประเมินอาการ ปรับแผนการดูแล และให้คำแนะนำเฉพาะหน้าแก่ผู้ดูแล ครอบครัวควรสอบถามเรื่องนี้กับทีมรักษาก่อนนำผู้ป่วยกลับบ้านเสมอ

นอกจากทีมสุขภาพแล้ว ทีมในครอบครัวเองก็ควรถูกจัดระบบให้ชัดเจน ไม่ใช่ปล่อยให้ใครสักคนรับภาระไปโดยปริยายเพราะบังเอิญว่างหรืออยู่บ้านเป็นหลัก

การดูแลผู้ป่วยระยะท้ายที่บ้านมักต้องมีคนดูแลตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งเป็นภาระที่หนักเกินกว่าคนเดียวจะรับไหวในระยะยาว หากไม่วางแผนแบ่งเวรล่วงหน้า ผู้ดูแลหลักมักเผชิญภาวะเหนื่อยล้าสะสมทั้งร่างกายและจิตใจโดยไม่รู้ตัว

การแบ่งเวรที่ดีควรกระจายไปยังสมาชิกครอบครัวหลายคน รวมถึงพิจารณาจ้างผู้ดูแลมืออาชีพมาช่วยในบางช่วงเวลาหากงบประมาณเอื้ออำนวย เพื่อให้ผู้ดูแลหลักมีเวลาพักผ่อนและฟื้นตัวอย่างแท้จริง

การดูแลที่บ้านต้องมีระบบสื่อสารที่ชัดเจนระหว่างผู้ดูแลแต่ละกะ เช่น สมุดบันทึกอาการหรือกลุ่มแชทครอบครัว เพื่อให้ทุกคนรู้สถานะล่าสุดของผู้ป่วยและไม่เกิดความสับสนเรื่องยาหรืออาการที่เปลี่ยนแปลง ผู้ป่วยระยะท้ายมักใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือภาวะใช้ยาหลายชนิด (polypharmacy) ทำให้เสี่ยงต่อการให้ยาซ้ำหรือลืมให้หากไม่มีระบบบันทึกที่ชัดเจน

ควรเปิดโอกาสให้ผู้ป่วยมีส่วนร่วมในการสื่อสารเท่าที่ท่านยังทำได้ เช่น บอกว่าอยากให้ใครอยู่ด้วยในช่วงเวลาใด เพื่อรักษาศักดิ์ศรีและความรู้สึกมีส่วนร่วมในชีวิตของตนเองจนถึงวาระสุดท้าย นอกจากนี้ผู้ดูแลควรรู้ว่าผู้สูงอายุระยะท้ายอาจมีอาการแสดงไม่ตรงแบบ เช่น ติดเชื้อโดยไม่มีไข้สูงชัดเจนแต่ซึมลงหรือกินได้น้อยลงแทน จึงต้องสังเกตการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยอย่างใกล้ชิด ไม่ใช่รอให้มีอาการรุนแรงชัดเจนเท่านั้น