ปัญหาที่พบบ่อยที่สุดคือแผนถูกออกแบบตามที่คิดว่าผู้สูงอายุน่าจะทำได้ ไม่ใช่จากการทดสอบจริง เช่น กำหนดเส้นทางอพยพผ่านบันไดโดยไม่เคยจับเวลาว่าผู้สูงอายุเดินลงบันไดได้จริงเร็วแค่ไหน หรือคาดว่าผู้สูงอายุจะจำเบอร์โทรฉุกเฉินได้ทั้งที่มีปัญหาความจำอยู่แล้ว

การประเมินกิจวัตรประจำวัน (ADL) อย่างตรงไปตรงมา เช่น ยังลุกจากเตียงและเดินได้มั่นคงแค่ไหน คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้แผนสอดคล้องกับความเป็นจริงมากขึ้น แทนการเดาจากความรู้สึก

หลายครอบครัวทำเอกสารสรุปโรคประจำตัวและยาไว้ครั้งเดียวตอนเริ่มทำแผน แต่ไม่เคยอัปเดตอีกเลย ทั้งที่ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) มักมีการปรับยาบ่อยตามอาการ เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจริงและทีมกู้ชีพได้รับข้อมูลยาที่ผิดหรือล้าสมัย อาจนำไปสู่การรักษาที่ไม่เหมาะสม

แผนที่เขียนไว้ในกระดาษแต่ไม่เคยซ้อม มักมีจุดบกพร่องที่มองไม่เห็นจนกว่าจะลงมือทำจริง เช่น ประตูที่คิดว่าเปิดง่ายแต่จริงๆ ฝืดมาก หรือจุดรวมพลที่ไกลเกินกว่าผู้สูงอายุจะเดินไปถึงได้ไหว การซ้อมจริงแม้เพียงปีละครั้งช่วยเปิดเผยปัญหาเหล่านี้ก่อนที่จะเจอในสถานการณ์จริงที่ไม่มีเวลาแก้ไข

เมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจริง หากไม่มีการกำหนดบทบาทล่วงหน้า สมาชิกครอบครัวหลายคนมักตัดสินใจซ้ำซ้อนกันหรือรอให้อีกคนทำก่อน ทำให้เสียเวลาสำคัญไปโดยเปล่าประโยชน์ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ผู้สูงอายุมีภาวะสับสนเฉียบพลัน (delirium) จากความตื่นตระหนก ซึ่งต้องการคนที่รู้หน้าที่ชัดเจนคอยดูแลใกล้ชิดทันที

อีกปัญหาที่พบบ่อยคือครอบครัวไม่ได้คำนึงว่าผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบาง (frailty) และมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัย (sarcopenia) อาจไม่สามารถทนต่อความเครียดทางร่างกายจากการอพยพฉุกเฉินได้เท่าคนทั่วไป เช่น การเดินเร็วหรือการยกตัวขึ้นบันไดอาจทำให้เหนื่อยหอบหรือหน้ามืดระหว่างทาง ซึ่งกลับกลายเป็นความเสี่ยงใหม่ระหว่างการอพยพเอง

แผนที่ดีจึงควรมีจุดพักระหว่างทางสำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบางสูง และมีคนคอยประกบใกล้ชิดที่รู้วิธีสังเกตอาการผิดปกติ เช่น หายใจหอบผิดปกติหรือหน้าซีด แทนที่จะคาดหวังให้เดินอพยพได้เร็วเท่าสมาชิกคนอื่นในบ้าน