ข้อผิดพลาดแรกคือทำเอกสารสรุปโรคประจำตัวและยาไว้ครั้งเดียวแล้วไม่เคยอัปเดตอีก ทั้งที่ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) มักมีการปรับยาบ่อย เมื่อเอกสารล้าสมัยและทีมกู้ชีพได้รับข้อมูลผิด อาจนำไปสู่การรักษาที่คลาดเคลื่อน

ข้อผิดพลาดที่สองคือเก็บเอกสารสำคัญไว้ในที่เดียวโดยไม่มีสำเนาสำรอง หากเอกสารต้นฉบับเสียหายหรือหาไม่เจอตอนฉุกเฉิน ครอบครัวจะไม่มีข้อมูลสำคัญมาใช้ประกอบการตัดสินใจเลย

ข้อผิดพลาดที่สามคือกำหนดเส้นทางอพยพโดยไม่เคยทดสอบกับความสามารถจริงของผู้สูงอายุ เช่น ผ่านบันไดชันหรือประตูที่เปิดยาก ทำให้แผนใช้ไม่ได้จริงเมื่อเกิดเหตุ

ข้อผิดพลาดที่สี่คือไม่เตรียมพลังงานสำรองสำหรับอุปกรณ์การแพทย์ที่ต้องใช้ไฟฟ้าต่อเนื่อง เช่น เครื่องผลิตออกซิเจน ซึ่งเป็นข้อผิดพลาดที่มีความเสี่ยงสูงที่สุดในกลุ่มนี้ เพราะไฟดับนานโดยไม่มีแผนสำรองอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตของผู้สูงอายุที่ต้องพึ่งอุปกรณ์เหล่านี้

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือเขียนแผนไว้บนกระดาษแต่ไม่เคยซ้อมจริงแม้แต่ครั้งเดียว ทำให้ไม่รู้ว่ามีจุดบกพร่องใดบ้างจนกว่าจะเผชิญสถานการณ์จริง

ข้อผิดพลาดที่หกคือไม่กำหนดบทบาทของสมาชิกครอบครัวให้ชัดเจนล่วงหน้า ทำให้เวลาเกิดเหตุจริงทุกคนต่างตัดสินใจซ้ำซ้อนหรือรอให้อีกคนทำก่อน เสียเวลาสำคัญไปโดยเปล่าประโยชน์

ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือคาดหวังให้ผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบาง (frailty) และมวลกล้ามเนื้อน้อยลงตามวัย เดินอพยพได้เร็วเท่าสมาชิกคนอื่นในบ้าน โดยไม่เตรียมจุดพักหรือคนประกบใกล้ชิด ซึ่งอาจทำให้เกิดอาการหน้ามืดหรือหายใจหอบระหว่างอพยพ กลายเป็นความเสี่ยงใหม่ซ้อนทับกับเหตุฉุกเฉินเดิม

หลายครอบครัวทำแผนฉุกเฉินด้วยความตั้งใจดีตั้งแต่แรก แต่ปัญหาคือขาดระบบทบทวนที่ต่อเนื่อง ทำให้แผนที่ดีในวันแรกค่อยๆ ล้าสมัยไปตามกาลเวลาโดยไม่มีใครสังเกต ยิ่งครอบครัวที่มีสมาชิกหลายคนดูแลผลัดกัน ยิ่งเสี่ยงต่อการที่ไม่มีใครรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าของแผนอย่างแท้จริง จนสุดท้ายไม่มีใครรับผิดชอบตรวจสอบเป็นประจำ

การแก้ปัญหาเชิงระบบนี้ต้องอาศัยการกำหนดเจ้าของแผนที่ชัดเจนอย่างน้อยหนึ่งคน พร้อมกำหนดรอบทบทวนที่แน่นอน เช่น ทุกครั้งที่พบแพทย์ตามนัด แทนการหวังว่าจะมีใครสักคนนึกขึ้นได้เอง ซึ่งในทางปฏิบัติมักไม่เกิดขึ้นจนกว่าจะสายเกินไป