การกดโทรออกตอนตื่นตระหนกไม่เหมือนการใช้โทรศัพท์ตามปกติ การโทรออกในสถานการณ์ฉุกเฉินจัดเป็นหนึ่งใน IADL หรือกิจวัตรประจำวันที่ซับซ้อนกว่าการดูแลตัวเองพื้นฐาน เพราะต้องอาศัยความจำ การมองเห็น การได้ยิน และการตัดสินใจภายใต้ความกดดันพร้อมกัน หากส่วนใดติดขัดในวันปกติ ก็มักติดขัดหนักขึ้นในวันที่เกิดเหตุจริง

สายตายาวตามวัย (presbyopia) ทำให้ตัวเลขบนหน้าจอเล็กเกินไปตอนรีบ ส่วนการได้ยินเสื่อมตามวัย (presbycusis) ทำให้ฟังคำถามของเจ้าหน้าที่ 1669 ไม่ครบ โดยเฉพาะเมื่อพูดผ่านลำโพงในห้องที่มีเสียงพัดลมหรือโทรทัศน์ดัง ครอบครัวจึงควรตรวจทั้งขนาดตัวอักษร ความดังของลำโพง และสภาพแวดล้อมรอบตัวผู้สูงอายุ ไม่ใช่แค่เรื่องตัวเครื่อง

จุดพลาดที่พบบ่อยคือครอบครัวไม่แยกให้ชัดว่า 1669 คือสายด่วนการแพทย์ฉุกเฉิน ใช้เมื่อมีอาการเจ็บป่วยหรือบาดเจ็บรุนแรง ส่วนเหตุอาชญากรรมหรือเหตุอื่นต้องใช้เบอร์ต่างออกไป การไม่แยกให้ชัดล่วงหน้าทำให้ผู้สูงอายุลังเลอยู่หลายวินาทีว่าควรโทรเบอร์ไหนตอนเกิดเหตุจริง

อีกจุดคือหลายบ้านเก็บเบอร์ญาติไว้ในสมุดรายชื่อยาวเป็นสิบรายชื่อ โดยไม่เคยตั้งเป็นรายการโปรดหรือปุ่มโทรด่วนแยกต่างหาก ผู้สูงอายุที่มือสั่นหรือกังวลจึงมักเลื่อนหาเบอร์ผิด บางบ้านยังพึ่งพาการโทรผ่านแอปแชตอย่างเดียว ซึ่งใช้ไม่ได้ทันทีที่สัญญาณอินเทอร์เน็ตขัดข้องหรือเน็ตมือถือหมด

อาการแสดงไม่ตรงแบบ (atypical presentation) พบได้บ่อยในผู้สูงอายุ เช่น หลอดเลือดสมองเฉียบพลันอาจทำให้พูดไม่ชัดหรือปากเบี้ยวจนบอกที่อยู่ไม่ได้เลย หรือแม้ไม่มีอาการทางกาย ความตกใจเพียงอย่างเดียวก็ทำให้คนที่ปกติพูดคล่องนึกชื่อซอยหรือเลขที่บ้านตัวเองไม่ออก

การซ้อมพูดที่อยู่ล่วงหน้าจึงสำคัญพอ ๆ กับการมีเบอร์โทร ควรฝึกให้ผู้สูงอายุพูดชื่อ ที่อยู่แบบสั้น และจุดสังเกตใกล้บ้านได้โดยไม่ต้องคิดนาน และเตรียมทางเลือกสำรอง เช่น การแชร์ตำแหน่งผ่านโทรศัพท์ให้ครอบครัวเห็นทันที

จุดพลาดที่ครอบครัวมักมองข้ามที่สุดไม่ใช่เรื่องเทคนิค แต่เป็นความรู้สึกของผู้สูงอายุเอง หลายคนลังเลจะกดปุ่มฉุกเฉินเพราะกลัวว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยเกินไป กลัวรบกวนลูกหลานตอนดึก หรือกลัวถูกมองว่าช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ความเกรงใจแบบนี้ทำให้เสียเวลาสำคัญไปหลายนาทีก่อนจะยอมโทรจริง

การพูดคุยเรื่องนี้ล่วงหน้าจึงควรเริ่มจากการฟังความกังวลของผู้สูงอายุก่อน ไม่ใช่สั่งให้ตั้งค่าโดยไม่อธิบายเหตุผล ควรบอกตรง ๆ ว่าการโทรขอความช่วยเหลือเมื่อไม่แน่ใจไม่ใช่เรื่องน่าอาย เพราะการรอดูจนแน่ใจอาจทำให้ช่วยไม่ทัน