หลายครอบครัวปล่อยให้ผู้สูงอายุกินอาหารคนเดียวในห้องเงียบๆ แล้วสรุปเอาเองว่ากินได้ปกติเพราะจานว่างเปล่าเมื่อกลับมาดู ทั้งที่ในความเป็นจริงอาจมีการอมอาหารนาน สำลักเบาๆ หรือทิ้งอาหารบางส่วนไปโดยไม่มีใครเห็น การไม่มีใครอยู่ใกล้ระหว่างมื้อทำให้พลาดสัญญาณเตือนที่สำคัญไปอย่างน่าเสียดาย

อีกความผิดพลาดที่เกี่ยวเนื่องกันคือการใช้เมนูและเนื้อสัมผัสเดิมต่อเนื่องเป็นปีโดยไม่ทบทวนใหม่ ทั้งที่ภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือ sarcopenia ในกล้ามเนื้อลำคอค่อยๆ ลดความสามารถเคี้ยวกลืนลงตามวัย การยึดติดกับสิ่งที่เคยกินได้ทำให้ไม่ทันสังเกตว่าความสามารถเปลี่ยนไปแล้ว

ทั้งสองความผิดพลาดนี้มักเกิดร่วมกันในบ้านที่ผู้ดูแลมีภาระงานอื่นมาก เพราะการนั่งสังเกตทุกมื้อและทบทวนเนื้อสัมผัสอาหารต้องใช้เวลาที่หลายบ้านรู้สึกว่าไม่มี ทางแก้ที่พอทำได้จริงคือเลือกสังเกตอย่างตั้งใจสัปดาห์ละ 2-3 มื้อแทนการพยายามสังเกตทุกมื้อจนเหนื่อยล้าเกินไป

ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือภาวะ polypharmacy มักมียาที่ต้องกินสัมพันธ์กับมื้ออาหารในเวลาเฉพาะ แต่หลายบ้านให้ยาตามเวลาที่สะดวกของผู้ดูแลมากกว่าตามเวลาจริงของมื้ออาหาร ทำให้ประสิทธิภาพยาลดลงหรือเพิ่มผลข้างเคียงโดยไม่รู้ตัว

ความผิดพลาดเรื่องการเก็บอาหารก็พบบ่อยไม่แพ้กัน โดยเฉพาะกับข้าวที่มีกะทิหรือซอสซึ่งเสียง่ายกว่าที่คิด ระบบภูมิคุ้มกันที่ตอบสนองช้าลงตามวัยทำให้อาการอาหารเป็นพิษในผู้สูงอายุมักเป็นอาการแสดงไม่ตรงแบบ เช่น อ่อนเพลียหรือซึมลง แทนที่จะปวดท้องรุนแรงชัดเจนแบบคนหนุ่มสาว

ครอบครัวจำนวนมากเตรียมอาหารเป็นชุดใหญ่ในวันหยุดเพื่อประหยัดเวลาระหว่างสัปดาห์ ซึ่งเป็นแนวคิดที่ดี แต่มักลืมแบ่งเก็บเป็นสัดส่วนเล็กพร้อมติดวันที่ทำแยกกล่อง ทำให้เมื่อหยิบมากินไม่มีใครแน่ใจว่ากล่องไหนเก็บมานานเท่าไรแล้ว

การให้ผู้สูงอายุกินอาหารในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่งบนเตียงหรือโซฟาเพื่อความสะดวกของผู้ดูแลเป็นความผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดข้อหนึ่ง เพราะท่านี้ทำให้กลืนลำบากขึ้นและเพิ่มความเสี่ยงสำลักอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับการนั่งตัวตรง

อีกความผิดพลาดที่ต่อเนื่องกันคือการรีบให้นอนราบทันทีหลังกินเสร็จเพื่อประหยัดเวลา ทั้งที่ควรเว้นระยะอย่างน้อย 30 นาทีในท่านั่งหรือกึ่งนั่งก่อน เพื่อลดความเสี่ยงกรดไหลย้อนและการสำลักขณะหลับ

ทั้งสองความผิดพลาดนี้พบบ่อยเป็นพิเศษในบ้านที่ผู้สูงอายุลุกนั่งเองลำบาก เพราะผู้ดูแลมักเลือกวิธีที่ทุ่นแรงที่สุดโดยไม่ทันคิดถึงความเสี่ยงสำลักที่ตามมา การจัดหาหมอนพยุงหลังหรือเตียงปรับระดับได้จะช่วยให้จัดท่านั่งที่ปลอดภัยได้โดยไม่ต้องออกแรงมากขึ้น

ความรู้สึกกระหายน้ำของผู้สูงอายุลดลงตามวัยตามธรรมชาติ ทำให้หลายคนดื่มน้ำน้อยกว่าที่ร่างกายต้องการโดยไม่รู้ตัว และครอบครัวมักเข้าใจผิดว่าไม่ดื่มน้ำแปลว่าไม่กระหาย จึงไม่ได้เตือนหรือจัดน้ำไว้ให้ใกล้มือ ผลที่ตามมาคือปากแห้ง น้ำลายน้อยลง และกลืนอาหารแห้งได้ยากขึ้นในระยะยาว

ความผิดพลาดนี้ยิ่งเสี่ยงขึ้นในวันที่อากาศร้อนหรือผู้สูงอายุมีไข้ เพราะร่างกายต้องการน้ำมากกว่าปกติทั้งที่ความรู้สึกกระหายยังลดลงเหมือนเดิม การตั้งเตือนดื่มน้ำเป็นเวลาที่ตายตัว เช่น ทุกครั้งหลังตื่นนอนและก่อนนอน จึงสำคัญกว่าการรอสัญญาณจากตัวผู้สูงอายุเอง