ช่วงพักฟื้นมีปัจจัยซ้อนกันหลายอย่างที่ทำให้ตารางยาคลาดเคลื่อนง่ายกว่าช่วงปกติ ทั้งยาที่เปลี่ยนบ่อยจากการปรับตามอาการ ผู้สูงอายุเองที่อาจยังงัวเงียจากฤทธิ์ยาสลบหรือยาแก้ปวดตกค้าง และผู้ดูแลที่เหนื่อยล้าจากการดูแลต่อเนื่องทั้งวันทั้งคืน ทำให้ทั้งสองฝ่ายมีโอกาสจำผิดหรือสับสนเวลาได้มากกว่าปกติ

เมื่อมีการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน หรือภาวะที่เรียกว่า polypharmacy ความเสี่ยงจะยิ่งซับซ้อนขึ้นอีกชั้น เพราะยาใหม่ที่เพิ่มเข้ามาอาจไปเสริมฤทธิ์หรือหักล้างกับยาประจำตัวเดิม บางครั้งแพทย์เพิ่มยาตัวหนึ่งเพื่อแก้ผลข้างเคียงของยาอีกตัวโดยไม่ได้ทบทวนภาพรวมทั้งหมด ซึ่งเป็นสิ่งที่ครอบครัวควรช่วยสังเกตและนำรายการยาทั้งหมดไปให้แพทย์ดูพร้อมกันในนัดถัดไป

วิธีที่ช่วยลดความสับสนได้มากคือแบ่งยาออกเป็นสองกลุ่มอย่างเห็นได้ชัด เช่น ใช้กล่องยาคนละสี หรือเขียนกำกับด้วยตัวอักษรใหญ่ว่า "ยาชั่วคราว - หยุดวันที่..." กับ "ยาประจำตัว - กินต่อเนื่อง" เพราะยาชั่วคราวอย่างยาแก้ปวดหลังผ่าตัดหรือยาปฏิชีวนะมักมีวันสิ้นสุดที่ชัดเจน ในขณะที่ยาโรคประจำตัวเดิมยังต้องกินต่อไปแม้พักฟื้นเสร็จแล้ว

จุดที่ต้องระวังเป็นพิเศษคือยาปฏิชีวนะ ซึ่งต้องกินให้ครบคอร์สตามที่แพทย์สั่งแม้อาการจะดีขึ้นเร็วกว่าที่คาดไว้ก็ตาม การหยุดเองก่อนครบคอร์สอาจทำให้การรักษาไม่สมบูรณ์ จึงควรทำเครื่องหมายวันที่ต้องกินจนครบไว้ในตารางให้เห็นชัดแยกจากยาที่ปรับได้ตามอาการ

ช่วงพักฟื้นมักมาพร้อมกับการนอนที่ไม่เป็นเวลาและการกินอาหารที่น้อยลงกว่าปกติ ทำให้เวลาที่เคยยึดถือ เช่น "กินยาหลังอาหารเช้า" คลาดเคลื่อนไปด้วย หากผู้สูงอายุกินอาหารได้น้อยหรือข้ามมื้อ การให้ยาบางชนิดตามเวลาเดิมโดยไม่ปรับตามมื้ออาหารจริงอาจทำให้เกิดอาการระคายกระเพาะหรือฤทธิ์ยาแรงเกินไป

อีกจุดที่มองข้ามบ่อยคือการทำงานของไตที่เปลี่ยนไปตามวัย ทำให้ร่างกายผู้สูงอายุขับยาบางชนิดออกช้ากว่าคนอายุน้อย หากให้ยาถี่เกินไปตามความเคยชินเดิมโดยไม่ได้ปรับตามคำแนะนำใหม่ อาจเกิดการสะสมของยาในร่างกายได้ นอกจากนี้ยาบางกลุ่มโดยเฉพาะยาลดความดันหรือยานอนหลับยังเพิ่มความเสี่ยงภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า หรือ orthostatic hypotension ซึ่งพบได้บ่อยขึ้นในช่วงที่นอนพักมากกว่าปกติ ทำให้เวียนหัวหรือหน้ามืดเวลาลุกยืนได้ง่ายขึ้น

บ้านที่มีลูกหลานผลัดเปลี่ยนกันดูแล ปัญหาที่พบบ่อยคือแต่ละคนจำได้แค่ช่วงเวรของตัวเอง แล้วไม่แน่ใจว่าเวรก่อนหน้าให้ยาไปแล้วหรือยัง วิธีแก้ที่ตรงจุดคือมีสมุดบันทึกหรือกระดานติดผนังใกล้จุดเก็บยา ระบุวันเวลาและชื่อผู้ให้ยาทุกครั้ง ไม่ใช่แค่ขีดถูกในช่องว่างเฉย ๆ เพราะบางครั้งการขีดถูกเพียงอย่างเดียวไม่บอกว่าใครเป็นคนให้ หากมีคำถามภายหลังจะสอบถามไม่ได้

การส่งต่อข้อมูลควรครอบคลุมไม่ใช่แค่ตารางยา แต่รวมถึงอาการที่สังเกตเห็นระหว่างเวร เช่น กินอาหารได้น้อยลง งัวเงียมากกว่าปกติ หรือบ่นปวดมากขึ้น เพราะข้อมูลเหล่านี้จะเป็นประโยชน์เมื่อต้องตัดสินใจว่าควรติดต่อแพทย์หรือรอดูอาการต่อ