ด้วยความหวังดี ลูกหลานหลายคนพูดปลอบใจว่าอีกไม่นานก็จะหายหรือกลับมาเดินได้เหมือนเดิม ทั้งที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจว่าจริงหรือไม่ เมื่อเวลาผ่านไปแล้วการฟื้นตัวไม่เป็นไปตามที่พูดไว้ ผู้สูงอายุอาจรู้สึกผิดหวังซ้ำสอง ทั้งจากร่างกายที่ยังไม่ดีขึ้นและจากความคาดหวังที่ไม่เป็นจริง

แก้พลาด: ให้ข้อมูลตามที่แพทย์ประเมินจริงเท่านั้น หากไม่แน่ใจกรอบเวลา ให้พูดอย่างซื่อสัตย์ว่าการฟื้นตัวของแต่ละคนใช้เวลาต่างกัน และควรถามแพทย์ในนัดติดตามว่าการฟื้นตัวตอนนี้เป็นไปตามที่ควรหรือไม่ แทนการเดาเอง

การพูดเปรียบเทียบ เช่น 'ญาติคนนั้นผ่าตัดแบบเดียวกันแต่เดินได้เร็วกว่านี้' หรือ 'เมื่อก่อนพ่อเดินได้เองสบายมาก' มักตั้งใจให้เป็นแรงกระตุ้น แต่กลับทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวหรือฟื้นตัวช้าผิดปกติ ทั้งที่ความเร็วในการฟื้นตัวขึ้นกับหลายปัจจัย เช่น อายุ โรคประจำตัว และความรุนแรงของการผ่าตัด

แก้พลาด: เทียบความสามารถปัจจุบันกับตัวเองในสัปดาห์ก่อนหน้าแทน เพื่อให้เห็นความคืบหน้าที่เป็นไปได้จริงและเหมาะกับจังหวะการฟื้นตัวของแต่ละคน

หลายครอบครัวโฟกัสแค่การพูดให้กำลังใจ แต่ไม่ได้สังเกตว่าความเจ็บปวดที่ไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสมอาจเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้กำลังใจตก เพราะความเจ็บปวดต่อเนื่องมักกระทบการนอนและทำให้หงุดหงิดง่ายขึ้น ซึ่งคำพูดให้กำลังใจเพียงอย่างเดียวแก้ไม่ได้

แก้พลาด: สังเกตและแจ้งแพทย์หากความเจ็บปวดกระทบการนอนหรือการฝึกฟื้นฟูต่อเนื่อง เพราะการจัดการความเจ็บปวดที่เหมาะสมมักช่วยให้กำลังใจดีขึ้นได้จริงมากกว่าคำพูดปลอบใจอย่างเดียว ควรแจ้งแพทย์ด้วยว่าท่านใช้ยาหลายชนิดหรือ polypharmacy อยู่หรือไม่ เพราะยาบางชนิดที่ใช้ระหว่างพักฟื้นอาจส่งผลต่ออารมณ์และความอยากอาหารโดยที่ครอบครัวไม่ทันสังเกต

ครอบครัวมักตั้งใจให้ผู้สูงอายุพักผ่อนเต็มที่โดยไม่ต้องรับผิดชอบอะไรในบ้านเลยระหว่างพักฟื้น ซึ่งแม้จะมาจากความหวังดี แต่กลับทำให้ท่านรู้สึกไร้บทบาทและไม่มีประโยชน์ในบ้าน ซ้ำเติมความท้อแท้จากร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่

แก้พลาด: หาบทบาทเล็ก ๆ ที่ยังทำได้แม้ระหว่างพักฟื้น เช่น ให้ความเห็นเรื่องอาหารในบ้าน หรือช่วยดูแลเรื่องที่ไม่ต้องใช้แรงกาย เพื่อรักษาความรู้สึกมีคุณค่าไว้ควบคู่กับการพักฟื้นทางกาย