คนที่เคยทำกิจวัตรประจำวันด้วยตัวเองมาทั้งชีวิต เช่น ลุกจากเตียง อาบน้ำ หรือเดินไปห้องน้ำเอง เมื่อต้องพึ่งพาคนอื่นในเรื่องเหล่านี้ชั่วคราวระหว่างพักฟื้น มักรู้สึกสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไปพร้อมกับความเจ็บป่วย ยิ่งการฟื้นตัวใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้ในใจ ความรู้สึกท้อแท้ก็ยิ่งสะสมมากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับภาพในใจว่าน่าจะเดินได้เองแล้วภายในสองสัปดาห์ แต่ผ่านไปหนึ่งเดือนยังต้องมีคนพยุง

อีกปัจจัยที่มักถูกมองข้ามคือความเจ็บปวดเรื้อรังระหว่างพักฟื้นที่ทำให้นอนไม่หลับสนิท ยิ่งนอนไม่พอยิ่งกระทบอารมณ์และแรงจูงใจในการฝึกฟื้นฟู กลายเป็นวงจรที่ความเจ็บปวด การนอนไม่พอ และความท้อแท้ ส่งผลกระทบซึ่งกันและกัน ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกำลังใจตกจนไม่อยากลุกเคลื่อนไหว ร่างกายที่นอนนิ่งนานเกินจำเป็นยังเสี่ยงเกิดภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยหรือ sarcopenia เร็วกว่าปกติ ซึ่งจะยิ่งทำให้ฟื้นตัวช้าลงไปอีก

ความท้อแท้ตามธรรมชาติมักขึ้นลงตามวันที่เจ็บมากหรือน้อย และมักดีขึ้นเมื่อเห็นความคืบหน้าของการฟื้นตัว เช่น รู้สึกมีกำลังใจขึ้นเมื่อเดินได้ไกลกว่าเมื่อวาน แต่ถ้าความรู้สึกท้อแท้คงที่ในทางลบต่อเนื่องนานกว่าสองสัปดาห์ ไม่ดีขึ้นแม้ร่างกายจะฟื้นตัวตามลำดับ ร่วมกับเบื่ออาหารมาก นอนไม่หลับ หรือไม่อยากทำกิจกรรมฟื้นฟูใด ๆ เลย อาจเป็นสัญญาณของภาวะซึมเศร้าหลังผ่าตัดที่พบได้ในผู้สูงอายุบางส่วน

ภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุมักไม่แสดงออกเป็นคำว่า 'เศร้า' ตรง ๆ แต่มักมาในรูปการปฏิเสธทำกายภาพบำบัด บ่นปวดเมื่อยมากกว่าที่ควรจะเป็นตามการฟื้นตัว หรือพูดว่า 'ทำไปก็ไม่ดีขึ้นหรอก' ซ้ำ ๆ ซึ่งเป็นสัญญาณที่ต่างจากความท้อแท้ทั่วไปที่ยังพอมีวันดีสลับวันแย่

การพูดให้กำลังใจแบบกว้าง ๆ เช่น 'สู้ ๆ นะ' มักไม่ได้ผลเท่าการชี้ให้เห็นความคืบหน้าที่จับต้องได้จริง เพราะผู้สูงอายุที่กำลังฟื้นตัวมักไม่รู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นในแต่ละวัน จนกว่าจะมีใครช่วยชี้ให้เห็น เช่น เมื่อวานลุกนั่งได้ครั้งละไม่กี่นาทีแต่วันนี้นั่งได้นานขึ้น หรือเมื่อสัปดาห์ก่อนยังต้องมีคนพยุงเดินแต่ตอนนี้เริ่มใช้ไม้เท้าเองได้

การจดบันทึกความคืบหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ทุกวัน เช่น ระยะเวลาลุกนั่ง ระยะทางที่เดินได้ หรือความอยากอาหาร ไม่เพียงช่วยแพทย์ประเมินการฟื้นตัว แต่ยังเป็นหลักฐานที่ทำให้ผู้สูงอายุเห็นว่าตัวเองกำลังไปในทิศทางที่ดีขึ้นจริง แม้จะช้าก็ตาม

นอกจากความเจ็บป่วยทางกาย การพักฟื้นมักทำให้ผู้สูงอายุหลุดจากบทบาทเดิมในบ้านชั่วคราว เช่น เคยเป็นคนดูแลหลานหรือทำอาหารให้ครอบครัว แต่ตอนนี้กลายเป็นฝ่ายถูกดูแลแทน ความรู้สึกว่าตัวเองไม่มีประโยชน์ในช่วงนี้อาจปนกับความท้อแท้จากการฟื้นตัวช้า ทำให้กำลังใจยิ่งลดลง

การหาบทบาทเล็ก ๆ ที่ยังทำได้แม้ระหว่างพักฟื้น เช่น ให้ความเห็นเรื่องอาหารในบ้าน หรือคุยโทรศัพท์กับหลานเป็นประจำ ช่วยรักษาความรู้สึกมีคุณค่าไว้ได้ระหว่างที่ร่างกายยังฟื้นตัวไม่เต็มที่