ลูกหลานหรือคู่สมรสหลายคนตั้งใจรับผิดชอบการดูแลทั้งหมดเองในช่วงพักฟื้น เพราะรู้สึกว่าเป็นหน้าที่ที่ต้องทำโดยไม่พึ่งใคร โดยเฉพาะเมื่อพี่น้องคนอื่นมีภาระงานหรืออยู่ต่างจังหวัด ทำให้งานที่ต้องทำถี่และหนักตลอดวันตกอยู่ที่คนเดียว จนไม่มีเวลาพักหรือดูแลตัวเองเลย

แก้พลาด: แบ่งงานตามช่วงเวลาหรือประเภทงานกับคนในครอบครัว แม้แต่ละคนมีเวลาไม่เท่ากัน เช่น ให้บางคนช่วยพาไปนัด บางคนช่วยจัดยา หรือผลัดเปลี่ยนกันอยู่เป็นเพื่อนในบางช่วงเวลา เพื่อไม่ให้ภาระตกที่คนเดียวทั้งหมด

หลายครอบครัวช่วยพยุงลุกนั่งหรือเคลื่อนย้ายผู้สูงอายุด้วยวิธีที่คิดเอาเอง โดยไม่ได้ขอคำแนะนำจากพยาบาลหรือนักกายภาพบำบัด ทำให้ผู้ดูแลเริ่มปวดหลังหรือบาดเจ็บกล้ามเนื้อจากท่าทางที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งนอกจากกระทบสุขภาพผู้ดูแลแล้วยังเสี่ยงให้ผู้สูงอายุหกล้มระหว่างเคลื่อนย้ายด้วย

แก้พลาด: ขอให้พยาบาลหรือนักกายภาพบำบัดสอนเทคนิคพยุงและเคลื่อนย้ายที่ปลอดภัยก่อนกลับบ้านจากโรงพยาบาล หรือสอบถามในนัดติดตามครั้งถัดไป แทนการเดาวิธีทำเอง

ครอบครัวหลายบ้านวางแผนดูแลโดยเทียบกับประสบการณ์ดูแลผู้สูงอายุทั่วไปที่เคยทำมา โดยไม่ได้เผื่อเวลาสำหรับงานเฉพาะช่วงพักฟื้น เช่น การพลิกตัวทุกสองสามชั่วโมง การดูแลแผลตามตาราง หรือการตื่นกลางคืนบ่อยครั้ง ทำให้เมื่อเข้าสู่สถานการณ์จริง ภาระกลับหนักกว่าที่วางแผนไว้มาก ยิ่งหากผู้สูงอายุมีภาวะเปราะบางอยู่ก่อนแล้ว การช่วยเหลือในกิจวัตรประจำวัน เช่น อาบน้ำ แต่งตัว หรือรับประทานอาหาร ก็ยิ่งต้องใช้เวลาและแรงมากกว่าที่ครอบครัวคาดไว้ตั้งแต่ต้น

แก้พลาด: สอบถามพยาบาลก่อนออกจากโรงพยาบาลว่าช่วงพักฟื้นนี้ต้องเตรียมงานดูแลอะไรบ้างและใช้เวลาประมาณเท่าใดต่อวัน เพื่อวางแผนแบ่งงานและจัดสรรเวลาได้สมจริงมากขึ้น

ผู้ดูแลหลายคนมุ่งดูแลผู้สูงอายุจนลืมดูแลตัวเอง เช่น ไม่ได้กินอาหารตรงเวลา ไม่ได้นอนพอ หรือเลื่อนนัดตรวจสุขภาพของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เมื่อเวลาผ่านไป ผู้ดูแลเองกลับกลายเป็นฝ่ายที่ต้องการการดูแลไปด้วย ซึ่งกระทบทั้งตัวผู้ดูแลเองและผู้สูงอายุที่ต้องพึ่งพา

แก้พลาด: จัดสรรเวลาพักสั้น ๆ ให้ตัวเองทุกวันและไม่เลื่อนนัดตรวจสุขภาพของตัวเอง เพราะการดูแลตัวเองให้แข็งแรงคือส่วนหนึ่งของการดูแลผู้สูงอายุอย่างยั่งยืน ไม่ใช่การเห็นแก่ตัว