ความผิดพลาดแรกคือการเร่งด้วยคำพูดหรือท่าทาง เช่น พูดว่า 'เร็ว ๆ สิ' หรือมองนาฬิกาบ่อย ๆ ระหว่างมื้อ ซึ่งทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกกดดันและอาจกลืนทั้งที่เคี้ยวไม่ละเอียดพอ เพิ่มความเสี่ยงสำลักโดยตรง

ความผิดพลาดที่สองคือป้อนคำใหม่ก่อนกลืนคำเดิมหมด บางครอบครัวทำเช่นนี้เพราะกลัวว่าจะกินไม่พอ แต่ผลคือปากเต็มเกินไปจนควบคุมการเคี้ยวและกลืนได้ยากขึ้น ความผิดพลาดที่สามคือให้ดื่มน้ำอึกใหญ่สลับกับคำอาหารเพื่อ 'ช่วยไหลลงคอ' ซึ่งในผู้ที่เริ่มมีปัญหากลืนจริง การทำเช่นนี้อาจทำให้ของเหลวลงหลอดลมแทนหลอดอาหารได้ง่ายขึ้น

ความผิดพลาดที่สี่คือสรุปว่าเคี้ยวช้าเป็นเรื่องปกติของวัยโดยไม่ตรวจสอบสาเหตุ ทำให้พลาดโอกาสแก้ปัญหาที่แก้ได้ เช่น ฟันปลอมหลวมหรือปากแห้งจากยา ความผิดพลาดที่ห้าคือมองข้ามอาการไอหรือสำลักเล็กน้อยว่าเป็น 'สำลักธรรมดา' ทั้งที่ถ้าเกิดซ้ำหลายครั้งในหลายมื้อ นั่นคือสัญญาณที่ควรได้รับการประเมินโดยนักแก้ไขการพูดหรือแพทย์ ไม่ใช่ปล่อยผ่าน

ความผิดพลาดที่หกคือเปิดโทรทัศน์หรือคุยเรื่องเครียดระหว่างมื้ออาหาร ทำให้ผู้สูงอายุเสียสมาธิจากการเคี้ยวและกลืน ซึ่งในผู้ที่ต้องอาศัยสมาธิเพิ่มเพื่อควบคุมการกลืนให้ปลอดภัย การเสียสมาธิเพิ่มความเสี่ยงสำลักได้จริง ความผิดพลาดที่เจ็ดคือสมาชิกครอบครัวแต่ละคนป้อนอาหารหรือจัดมื้อคนละแบบโดยไม่ได้คุยกัน ทำให้ผู้สูงอายุสับสนและบางมื้อได้รับอาหารที่ไม่เหมาะกับความสามารถในวันนั้น

ความผิดพลาดทั้งเจ็ดข้อมักมีจุดร่วมคือครอบครัวมองปัญหาการเคี้ยวเป็นเรื่องเดี่ยว ๆ แทนที่จะมองว่าเชื่อมโยงกับความสามารถทำกิจวัตรประจำวันหรือ ADL ของผู้สูงอายุโดยรวม เมื่อกล้ามเนื้อขากรรไกรและกล้ามเนื้อทั่วร่างกายอ่อนแรงลงจากภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัย การเคี้ยวช้าจึงมักไม่ได้เกิดขึ้นเดี่ยว ๆ แต่มาพร้อมความเปลี่ยนแปลงอื่น เช่น เดินช้าลงหรือลุกจากเก้าอี้ลำบากขึ้น หากครอบครัวสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงหลายด้านพร้อมกันแต่แก้เฉพาะเรื่องกิน ปัญหาที่แท้จริงอาจไม่ได้รับการดูแลอย่างครบถ้วน

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือผลของการใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันหรือภาวะ polypharmacy ต่อความอยากอาหารและการเคี้ยว ยาบางกลุ่มทำให้ง่วงซึมหรือมึนงงเล็กน้อยระหว่างมื้ออาหาร ซึ่งอาจถูกเข้าใจผิดว่าเป็นความเกียจคร้านหรือไม่ตั้งใจกิน ทั้งที่ควรนำรายการยาทั้งหมดไปให้แพทย์หรือเภสัชกรทบทวนความเหมาะสมร่วมกันเป็นระยะ ไม่ใช่ปล่อยให้ครอบครัวตีความเอาเองว่าเกิดจากพฤติกรรม