เนื้อสัตว์มีเส้นใยกล้ามเนื้อที่ต้องใช้แรงเคี้ยวและการบดในปากมากกว่าข้าวหรือผัก เมื่ออายุมากขึ้น กล้ามเนื้อที่ใช้เคี้ยวและกลืนก็ลดแรงและความไวลงตามภาวะ presbyphagia (การเปลี่ยนแปลงของการกลืนตามวัย) ทำให้เนื้อชิ้นที่คนวัยอื่นเคี้ยวสบาย ๆ กลายเป็นก้อนแข็งที่กลืนยากสำหรับผู้สูงอายุบางคน

ถ้าผู้สูงอายุพยายามกลืนเนื้อทั้งชิ้นโดยเคี้ยวไม่ละเอียดพอ เสี่ยงติดคอหรือสำลักเข้าหลอดลมมากกว่าข้าวหรือของเหลว การเช็กความนุ่มก่อนเสิร์ฟจึงสำคัญกว่าการเช็กรสชาติเสียอีกในบ้านที่มีผู้สูงอายุกลืนลำบาก

หลายบ้านแก้ปัญหาด้วยการงดเนื้อสัตว์ไปเลยเพราะกลัวสำลัก แต่การขาดโปรตีนต่อเนื่องยิ่งเร่งให้กล้ามเนื้อลีบเร็วขึ้น กลายเป็นวงจรที่เคี้ยวยากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะกล้ามเนื้อที่ใช้เคี้ยวและกลืนเองก็ต้องการโปรตีนเช่นกัน

ทางออกที่เหมาะสมกว่าคือปรับ 'เนื้อสัมผัส' ของเนื้อสัตว์ให้นุ่มพอ ไม่ใช่ปรับปริมาณโปรตีนให้น้อยลง เช่น เปลี่ยนวิธีตัด วิธีต้ม หรือเลือกส่วนเนื้อที่นุ่มกว่าเดิม

เช็กลิสต์ด้านล่างแบ่งเป็น 3 กลุ่ม คือ ตรวจที่ตัวเนื้อ ตรวจที่การตัด/หั่น และตรวจที่สภาพจานโดยรวมก่อนเสิร์ฟ ผู้ดูแลควรทำเป็นนิสัยทุกมื้อที่มีเนื้อสัตว์ ไม่ใช่ทำเฉพาะตอนที่สังเกตเห็นอาการเคี้ยวลำบากชัดเจนแล้ว เพราะบางครั้งผู้สูงอายุปิดบังความลำบากในการเคี้ยวโดยไม่บอกลูกหลาน

การกินอาหารเองได้ครบมื้อถือเป็นหนึ่งในกิจวัตรประจำวัน (ADL) พื้นฐานที่บ่งบอกความสามารถในการดูแลตัวเองของผู้สูงอายุ หากผู้สูงอายุเริ่มหลีกเลี่ยงเนื้อสัตว์เพราะเคี้ยวยากจนกินได้น้อยลงเรื่อย ๆ อาจกระทบทั้งพลังงานและโปรตีนที่ร่างกายต้องการในแต่ละวัน ซึ่งเชื่อมโยงกับความสามารถทำกิจวัตรอื่น ๆ เช่น การเดินหรือการลุกจากเก้าอี้ด้วยเช่นกัน