ผู้สูงอายุมีความเสี่ยงสูญเสียมวลกล้ามเนื้อตามวัยหรือภาวะ sarcopenia อยู่แล้วตามธรรมชาติ และหากได้รับโปรตีนไม่เพียงพอต่อวันอย่างต่อเนื่อง กระบวนการนี้จะเร็วขึ้น ส่งผลให้แรงลดลง เดินช้าลง และเสี่ยงหกล้มมากขึ้น จนกระทบความสามารถทำกิจวัตรประจำวันพื้นฐานอย่างการลุกจากเก้าอี้หรือเดินไปห้องน้ำเองได้ การตัดเนื้อสัตว์ออกจากมื้ออาหารเพราะเคี้ยวยากจึงอาจแก้ปัญหาระยะสั้นแต่สร้างปัญหาที่ใหญ่กว่าในระยะยาว

ทางเลือกที่สมดุลกว่าคือปรับวิธีปรุงให้เนื้อสัตว์นุ่มพอสำหรับความสามารถในการเคี้ยวปัจจุบัน แทนที่จะตัดออกทั้งหมด และเสริมแหล่งโปรตีนอื่นที่เคี้ยวง่ายกว่า เช่น ไข่ตุ๋น เต้าหู้ ปลานึ่งเนื้อร่วน หรือถั่วบดละเอียด สลับกันไปให้หลากหลาย

การตุ๋นด้วยไฟอ่อนเป็นเวลานานช่วยสลายเส้นใยคอลลาเจนในเนื้อสัตว์ให้กลายเป็นเจลาตินที่นุ่มลิ้น เหมาะกับเนื้อส่วนที่มีพังผืดมาก เช่น เนื้อสันคอหรือน่องไก่ การหมักด้วยเอนไซม์จากธรรมชาติ เช่น สับปะรดหรือมะละกอดิบ ก็ช่วยย่อยโปรตีนในเนื้อให้นุ่มขึ้นก่อนปรุง แต่ต้องระวังไม่หมักนานเกินไปจนเนื้อเละและเสียรสชาติ

การสับหรือบดละเอียดหลังปรุงสุกเป็นอีกวิธีที่ช่วยให้เคี้ยวง่ายขึ้นโดยไม่ต้องเปลี่ยนเมนู เหมาะกับผู้ที่ยังเคี้ยวได้แต่ช้าและเหนื่อยง่าย ส่วนการเลือกตัดเนื้อสัตว์ตามแนวเสี้ยนที่ถูกต้องก่อนปรุงก็ช่วยให้เคี้ยวง่ายขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งการปรุงนานเป็นพิเศษ

อาหารที่นุ่มมากอาจแตกตัวเป็นชิ้นเล็กในปากได้ยากหากไม่มีน้ำหล่อเลี้ยงพอ ในขณะที่อาหารที่มีเส้นใยเหนียวติดกันเป็นก้อนก็เสี่ยงสำลักในอีกแบบหนึ่ง ผู้ที่มีสัญญาณกลืนลำบาก เช่น ไอหรือสำลักขณะกิน เสียงเปลี่ยนหลังกลืน จึงไม่ควรปรับเนื้อสัมผัสอาหารด้วยตนเองตามความรู้สึก แต่ควรให้นักแก้ไขการพูดหรือนักกำหนดอาหารประเมินระดับความละเอียดที่เหมาะสมกับความสามารถกลืนของแต่ละคนโดยตรง

สำหรับผู้ที่ยังไม่มีสัญญาณกลืนลำบากชัดเจน การปรับความนุ่มด้วยวิธีทำอาหารทั่วไปตามที่กล่าวมาข้างต้นถือว่าปลอดภัยและช่วยรักษาความหลากหลายของมื้ออาหารได้ดี