ครอบครัวที่ดูแลผู้สูงอายุติดบ้านมักคิดว่าตราบใดที่ห้องมีแสงสว่างเพียงพอหรือผู้สูงอายุนั่งอยู่ใกล้หน้าต่างที่แดดส่องถึง ก็เท่ากับได้รับแสงแดดเพียงพอแล้ว ความเข้าใจนี้คลาดเคลื่อนไปมาก เพราะกระจกหน้าต่างทั่วไปกรองรังสี UVB ซึ่งเป็นรังสีที่ผิวหนังต้องสัมผัสโดยตรงเพื่อสร้างวิตามินดีออกไปเกือบทั้งหมด สิ่งที่เหลือผ่านเข้ามาคือความสว่างและความร้อน ไม่ใช่ประโยชน์ที่ร่างกายต้องการ

ในบ้านหลายหลัง ผู้สูงอายุที่เดินลำบากหรือกลัวหกล้มจะค่อย ๆ ลดการออกไปนอกบ้านลงทีละน้อยโดยไม่มีใครสังเกตเห็นชัดเจน จากที่เคยออกไปนั่งหน้าบ้านทุกเช้า อาจเหลือเพียงสัปดาห์ละครั้งแล้วค่อย ๆ หายไปเมื่อผู้ดูแลยุ่งกับงานประจำจนลืมพาออกไป การขาดแสงแดดเป็นเวลานานจึงมักเป็นผลสะสมจากหลายสาเหตุพร้อมกัน ไม่ใช่การตัดสินใจครั้งเดียว

เมื่ออายุมากขึ้น ระบบควบคุมอุณหภูมิร่างกายทำงานได้ช้าลง ต่อมเหงื่อตอบสนองช้าลง และการรับรู้ว่าตัวเองร้อนหรือขาดน้ำก็ลดลงตามไปด้วย ผู้สูงอายุจึงอาจอยู่กลางแดดโดยไม่รู้สึกผิดปกติทันที ทั้งที่ร่างกายกำลังเข้าสู่ภาวะร้อนเกินอยู่แล้ว ผู้ดูแลจึงต้องเป็นฝ่ายจับเวลาและสังเกตแทน ไม่สามารถรอให้บอกเองว่าร้อนเกินไป

อีกจุดที่มักถูกมองข้ามคือความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่า (orthostatic hypotension) ซึ่งพบได้บ่อยในผู้สูงอายุ โดยเฉพาะหลังนั่งนิ่งอยู่กลางแดดสักพักแล้วลุกยืนขึ้นเร็ว ๆ เลือดจะไปเลี้ยงสมองไม่ทันทำให้หน้ามืดหรือทรงตัวไม่อยู่ในช่วงไม่กี่วินาทีแรกหลังยืน ป้องกันได้ด้วยการลุกช้า ๆ เป็นขั้นตอน

ผิวหนังของผู้สูงอายุยังบางลงและไวต่อแสงมากขึ้นตามวัย ผู้สูงอายุที่ใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) เช่น ยาขับปัสสาวะหรือยาปฏิชีวนะบางกลุ่ม อาจมีผลข้างเคียงเพิ่มความไวต่อแสงโดยที่ครอบครัวไม่รู้ จึงควรให้เภสัชกรหรือแพทย์ตรวจทานรายการยาว่ามีชนิดใดต้องระวังเรื่องแสงหรือไม่ ไม่ควรหยุดหรือปรับยาเอง

แนวทางส่งเสริมสุขภาพทั่วไปแนะนำให้รับแสงแดดอ่อนก่อนประมาณ 9 โมงเช้า หรือหลัง 4 โมงเย็น เพราะแดดยังไม่ร้อนจัด ระยะเวลาที่ใช้ทั่วไปคือประมาณ 10 ถึง 20 นาทีต่อครั้ง โดยเปิดผิวบริเวณแขนหรือขาบางส่วน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสภาพผิวและโรคประจำตัวแต่ละคน ตัวเลขนี้เป็นกรอบเริ่มต้นเท่านั้น ไม่ใช่ตัวเลขตายตัว

วันที่อุณหภูมิสูงกว่าปกติมาก ควรร่นเวลาให้สั้นลงหรือเลื่อนไปเป็นช่วงเช้ามืดกว่าเดิม ส่วนวันที่ฝนตกหรือมีเมฆมาก แดดไม่จ้าแต่รังสียูวีบางส่วนยังส่องผ่านเมฆมาได้ จึงยังพาออกไปนั่งรับอากาศได้ตามปกติ เพียงไม่ต้องเปิดผิวมากเท่าวันแดดจัด

ก่อนเริ่มกิจวัตรนี้ ผู้ดูแลควรเดินสำรวจเส้นทางจริงจากจุดที่ผู้สูงอายุอยู่ประจำไปจนถึงจุดรับแดดที่เลือกไว้ เช่น นอกชาน ระเบียง หรือหน้าบ้าน โดยดูว่ามีพื้นต่างระดับ ธรณีประตูสูง พรมเช็ดเท้าลื่น หรือสายไฟพาดผ่านหรือไม่ จุดเหล่านี้เป็นสาเหตุการหกล้มที่พบบ่อยในบ้านไทย ควรตรวจเส้นทางซ้ำทุกครั้งที่มีการจัดบ้านใหม่

จุดรับแดดที่ดีควรมีที่นั่งมั่นคง มีพนักพิงและที่วางแขน ใกล้ร่มเงาที่ถอยเข้าไปหลบได้ทันที และไม่ไกลจากประตูบ้านจนผู้ดูแลมองไม่เห็น