การแบ่งหน้าที่ที่ดีต้องเริ่มจากการประเมินว่าผู้สูงอายุต้องการความช่วยเหลือด้าน ADL อะไรบ้าง เช่น อาบน้ำ แต่งตัว และด้าน IADL อะไรบ้าง เช่น จัดการเงินหรือพาไปหาหมอ จากนั้นจึงจับคู่กับความถนัดและเวลาว่างของแต่ละคนในครอบครัว

การแบ่งแบบเท่ากันทุกคนโดยไม่ดูบริบท เช่น ให้คนที่อยู่ต่างจังหวัดรับหน้าที่พาไปหาหมอทุกสัปดาห์ มักทำไม่ได้จริงและสร้างความขัดแย้งในภายหลัง

หน้าที่ที่มักถูกมองข้ามคือการจัดการเรื่องยาและนัดหมายแพทย์ ซึ่งต้องการความสม่ำเสมอสูง โดยเฉพาะเมื่อผู้สูงอายุใช้ยาหลายชนิดพร้อมกัน (polypharmacy) การมอบหมายให้คนเดียวรับผิดชอบเรื่องนี้อย่างชัดเจนช่วยลดความผิดพลาด

เมื่อไม่มีใครรับผิดชอบชัดเจน ผู้สูงอายุที่มีภาวะเปราะบางและอาจมีอาการแสดงไม่ตรงแบบของโรคเสี่ยงถูกมองข้ามอาการผิดปกติ เพราะทุกคนคิดว่าอีกฝ่ายกำลังสังเกตอยู่ ความเสี่ยงนี้ยิ่งสูงขึ้นเมื่อผู้สูงอายุใช้ยาหลายชนิดพร้อมกันและต้องการการติดตามอย่างสม่ำเสมอ

นอกจากความเสี่ยงด้านสุขภาพแล้ว การไม่แบ่งหน้าที่ชัดเจนยังสร้างความเครียดสะสมในความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง เพราะต่างฝ่ายต่างรู้สึกว่าตนเองทำมากกว่าหรือน้อยกว่าที่ควร

ผู้สูงอายุที่มีโรคร่วมหลายโรคพร้อมกัน หรือที่เรียกว่าภาวะ multicomplexity ในกรอบ 5Ms ของเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ มักต้องการผู้รับผิดชอบที่เข้าใจภาพรวมของยาและอาการทั้งหมด ไม่ใช่แบ่งตามความสะดวกเพียงอย่างเดียว เพราะการแยกส่วนดูแลโดยไม่มีใครมองภาพรวมอาจทำให้พลาดปฏิกิริยาระหว่างยาหรืออาการที่เชื่อมโยงกัน

หากในครอบครัวมีคนหนึ่งที่มีพื้นฐานความเข้าใจด้านสุขภาพมากกว่าคนอื่น การให้คนนั้นรับหน้าที่เป็นผู้ประสานงานหลักด้านการแพทย์ แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้ที่สุด ก็อาจเหมาะสมกว่าการแบ่งตามระยะทางเพียงอย่างเดียว

นอกจากหน้าที่ประจำวันแล้ว ครอบครัวควรตกลงกันล่วงหน้าว่าใครเป็นผู้ตัดสินใจหลักในกรณีฉุกเฉิน เช่น หากผู้สูงอายุหมดสติหรือต้องเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน ใครจะเป็นคนโทรแจ้ง 1669 ใครจะเป็นคนติดต่อแพทย์ประจำตัว และใครจะเป็นคนแจ้งสมาชิกครอบครัวคนอื่นให้ทราบ

การมีแผนฉุกเฉินที่ชัดเจนล่วงหน้าช่วยลดความสับสนในช่วงเวลาที่ตึงเครียดที่สุด และทำให้ทุกคนรู้บทบาทของตัวเองทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาถกเถียงกันว่าใครควรทำอะไร

แม้การแบ่งหน้าที่จะเป็นเรื่องระหว่างสมาชิกครอบครัว แต่ควรแจ้งให้ผู้สูงอายุรับทราบและมีส่วนร่วมในระดับที่ทำได้เสมอ เช่น ถามความเห็นว่าสะดวกใจให้ใครช่วยเรื่องใดมากกว่า เพราะการตัดสินใจแบ่งหน้าที่โดยไม่ปรึกษาท่านเลยอาจทำให้ผู้สูงอายุรู้สึกเหมือนถูกลดบทบาทในชีวิตตัวเอง

ในกรณีที่ผู้สูงอายุมีภาวะสมองเสื่อมระยะต้นที่ยังสื่อสารได้ การถามความเห็นด้วยคำถามง่าย ๆ และให้เวลาตอบมากกว่าปกติยังช่วยรักษาความรู้สึกมีคุณค่าในตัวเองไว้ได้ แม้คำตอบสุดท้ายอาจต้องอาศัยดุลยพินิจของครอบครัวร่วมด้วย