ข้อผิดพลาดที่หนึ่งคือใช้โต๊ะคร่อมเตียงเป็นที่พยุงตัวลุกยืนหรือลุกนั่ง ทั้งที่โต๊ะส่วนใหญ่ไม่ได้ออกแบบมารับแรงกดจากการพยุงตัว หากผู้สูงอายุกดน้ำหนักลงบนโต๊ะขณะลุก โต๊ะอาจไถลหรือพลิกจนล้มได้ ควรใช้ราวจับหรืออุปกรณ์พยุงตัวที่ออกแบบมาโดยเฉพาะแทน

ข้อผิดพลาดที่สองคือไม่ตรวจล้อล็อกก่อนวางของทุกครั้ง โดยเฉพาะของร้อนอย่างข้าวต้มหรือน้ำชา หากล้อไม่ล็อกสนิทและผู้สูงอายุเอนตัวหรือขยับกะทันหัน โต๊ะอาจไถลจนของร้อนหกใส่ตัว ข้อผิดพลาดที่สามคือปล่อยให้ขาโต๊ะยื่นล้ำเข้าไปในเส้นทางเดินของรถเข็นหรือวอล์กเกอร์ กลายเป็นจุดสะดุดที่มองเห็นยากโดยเฉพาะตอนกลางคืน

ข้อผิดพลาดที่สี่คือซื้อโต๊ะโดยไม่วัดความสูงใต้เตียงและความกว้างช่องว่างก่อน ทำให้ได้โต๊ะที่ล้อลอดใต้เตียงไม่ได้หรือเข็นเข้าออกลำบาก บางครอบครัวต้องซื้อใหม่ทั้งที่ของเดิมยังใช้งานได้ปกติ เพียงแต่ไม่เข้ากับเตียงที่บ้าน

ข้อผิดพลาดที่ห้าคือไม่ปรับความสูงให้พอดีกับท่านั่งของผู้สูงอายุแต่ละคน หลายบ้านตั้งความสูงไว้ค่าเดียวแล้วใช้แบบนั้นตลอดโดยไม่ปรับตามท่านั่งจริงในแต่ละครั้ง ซึ่งทำให้ผู้สูงอายุต้องยกไหล่หรือก้มตัวผิดท่าซ้ำๆ จนปวดสะสม

ข้อผิดพลาดที่หกคือไม่ตรวจซ้ำความมั่นคงของโต๊ะเป็นประจำ หลายครอบครัวตรวจครั้งแรกตอนซื้อแล้วไม่เคยตรวจอีกเลย ทั้งที่น็อตและข้อต่ออาจหลวมจากการใช้งานสะสมทุกวัน จนวันหนึ่งโต๊ะโยกหรือยุบตัวโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าชัดเจน

ข้อผิดพลาดที่เจ็ดคือไม่สังเกตความเปลี่ยนแปลงของผู้สูงอายุ เช่น เริ่มมือสั่นมากขึ้น เอื้อมของลำบากขึ้น หรือของหกบ่อยขึ้นกว่าเดิม หลายครอบครัวคิดว่าเป็นเรื่องปกติของวัยแล้วไม่ได้ปรึกษาใคร ทั้งที่การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้อาจสะท้อนถึงมวลกล้ามเนื้อน้อยลงหรือปัญหาสุขภาพอื่นที่ควรได้รับการประเมินจากทีมดูแลสุขภาพ

ทั้งเจ็ดข้อนี้มีจุดร่วมเดียวกันคือเกิดจากความเคยชินมากกว่าความตั้งใจ ครอบครัวส่วนใหญ่ไม่ได้ประมาทโดยเจตนา แต่เพียงไม่เคยมีใครอธิบายข้อจำกัดของอุปกรณ์ให้ฟังตั้งแต่ต้น การรู้ข้อผิดพลาดเหล่านี้ล่วงหน้าจึงช่วยให้ผู้ดูแลปรับพฤติกรรมได้ทันก่อนเกิดเหตุ แทนที่จะต้องเรียนรู้จากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจริงกับคนในครอบครัว ซึ่งบางครั้งอาจส่งผลกระทบต่อกิจวัตรประจำวันของผู้สูงอายุไปอีกนาน