ช่วงเวลาที่เสี่ยงหกล้มมากที่สุดในแต่ละวันมักเป็นช่วงลุกยืนจากท่านั่งหรือนอน โดยเฉพาะเมื่อมีภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าที่ทำให้หน้ามืดวูบชั่วขณะ การลดจำนวนครั้งที่ต้องลุกเดินโดยไม่จำเป็นจึงช่วยลดโอกาสเกิดอุบัติเหตุได้โดยตรง โดยเฉพาะช่วงกลางคืนที่แสงสว่างน้อยและร่างกายยังไม่ตื่นเต็มที่

อย่างไรก็ตาม การลดการลุกเดินไม่ได้หมายถึงการห้ามเคลื่อนไหวเลย เพราะการไม่เคลื่อนไหวเลยก็ส่งผลเสียต่อความสามารถทำกิจวัตรประจำวันในระยะยาวเช่นกัน ควรสมดุลระหว่างการจัดของให้เอื้อมถึงกับการฝึกเดินตามคำแนะนำของนักกายภาพบำบัด

ควรแบ่งพื้นที่วางของให้ชัดเจน เช่น ใช้ถาดหรือตะกร้าแยกประเภท แทนการวางของทุกอย่างปะปนกันบนโต๊ะข้างเตียงเดียว เพราะการหยิบของผิดหรือของหล่นระหว่างเอื้อมหยิบก็เป็นความเสี่ยงที่มองข้ามได้ง่าย

ควรวางของที่ใช้บ่อยที่สุดไว้ใกล้มือที่สุดและตำแหน่งที่มองเห็นชัดเจน ผู้สูงอายุหลายคนมีสายตายาวตามวัยหรือ presbyopia ที่ทำให้มองของใกล้ตัวไม่ชัด จึงควรจัดแสงสว่างบริเวณจุดพักฟื้นให้เพียงพอด้วย ไม่ใช่แค่จัดตำแหน่งของให้ใกล้เท่านั้น

หลายครอบครัวให้ความสำคัญกับของใช้ประจำวันแต่ลืมเตรียมวิธีเรียกความช่วยเหลือที่ใช้งานง่ายจริง โทรศัพท์ที่ต้องปลดล็อกหลายขั้นตอนอาจไม่เหมาะกับสถานการณ์ฉุกเฉิน ควรมีอุปกรณ์ที่กดปุ่มเดียวเรียกได้ทันที เช่น กริ่งไร้สายหรือโทรศัพท์ที่ตั้งค่าปุ่มด่วนไว้แล้ว

ควรทดสอบระยะเอื้อมถึงจริงโดยให้ผู้สูงอายุนอนหรือนั่งในท่าปกติแล้วลองเอื้อมหยิบอุปกรณ์เรียกความช่วยเหลือดูจริง ไม่ใช่คาดเดาระยะจากสายตาของผู้ดูแลเพียงอย่างเดียว เพราะระยะเอื้อมของแต่ละคนแตกต่างกันตามความแข็งแรงและความยาวแขน