ผู้สูงอายุที่นอนโรงพยาบาลเพียงไม่กี่วันอาจสูญเสียมวลกล้ามเนื้อและความแข็งแรงของขาไปมากกว่าที่ครอบครัวคาดคิด ภาวะนี้เกี่ยวข้องกับภาวะมวลกล้ามเนื้อน้อยตามวัยหรือ sarcopenia ที่ลุกลามเร็วขึ้นเมื่อร่างกายไม่ได้เคลื่อนไหว ทำให้ระดับความสามารถในการเดินหลังออกจากโรงพยาบาลอาจต่ำกว่าก่อนเข้ารักษาตัวอย่างชัดเจน

การประเมินความสามารถทำกิจวัตรประจำวันอย่าง Barthel Index หรือแบบทดสอบ Timed Up and Go ที่นักกายภาพบำบัดใช้ก่อนจำหน่ายผู้ป่วย ช่วยบอกได้ว่าผู้สูงอายุพร้อมเดินด้วยอุปกรณ์ระดับใด ควรสอบถามผลการประเมินนี้แทนการเดาเอาเองจากการสังเกตช่วงสั้นๆ ที่บ้าน

หลายครอบครัวเข้าใจว่าไม้เท้าปลอดภัยกว่าเพราะดูเป็นอุปกรณ์เบาที่สุด แต่ความจริงไม้เท้าต้องการการทรงตัวที่ดีกว่าวอล์กเกอร์ เพราะรับน้ำหนักได้เพียงจุดเดียวและต้องอาศัยแรงแขนข้างเดียวช่วยพยุง ผู้ที่ทรงตัวไม่มั่นคงใช้ไม้เท้าอาจเสี่ยงหกล้มมากกว่าการไม่ใช้อุปกรณ์เลยด้วยซ้ำหากเลือกผิดประเภท

วอล์กเกอร์แบบมีล้อเหมาะกับผู้ที่เดินได้ต่อเนื่องแต่ต้องการจุดพยุงมากกว่าไม้เท้า ส่วนวอล์กเกอร์แบบไม่มีล้อเหมาะกับผู้ที่ต้องการความมั่นคงสูงสุดแต่แขนยังมีแรงยกพอสมควร การเลือกผิดชนิดวอล์กเกอร์ก็ส่งผลต่อความปลอดภัยไม่ต่างจากการเลือกผิดประเภทอุปกรณ์เลย

ผู้สูงอายุที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมักมีความเสี่ยงภาวะความดันตกเมื่อเปลี่ยนท่าหรือ orthostatic hypotension สูงกว่าปกติ โดยเฉพาะช่วงลุกจากเตียงหรือเก้าอี้ครั้งแรกของวัน อาการนี้ทำให้หน้ามืดวูบขณะยืนและเป็นสาเหตุการหกล้มที่พบบ่อยแต่มักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเพราะทรงตัวไม่ดีอย่างเดียว

หากผู้สูงอายุมีอาการหน้ามืดขณะลุกยืนบ่อยครั้ง ควรแจ้งแพทย์หรือนักกายภาพบำบัดเพื่อปรับแผนการใช้อุปกรณ์ช่วยเดินให้เหมาะสม เช่น การนั่งพักที่ขอบเตียงก่อนยืนทุกครั้ง ไม่ใช่แก้ปัญหาด้วยการเปลี่ยนอุปกรณ์เพียงอย่างเดียว

หลายครอบครัวเลือกรถเข็นเพราะรู้สึกว่าปลอดภัยที่สุด แต่การใช้รถเข็นตลอดเวลาโดยไม่มีการฝึกเดินร่วมด้วยอาจทำให้กล้ามเนื้อขาอ่อนแรงลงเรื่อยๆ และกระทบความสามารถทำกิจวัตรประจำวันในระยะยาว ควรใช้รถเข็นตามคำแนะนำของนักกายภาพบำบัดร่วมกับแผนฝึกเดินสั้นๆ ไม่ใช่ใช้แทนการเดินทั้งหมดโดยไม่มีเป้าหมายฟื้นฟู